Παρασάγγας απείχε από τα ταξικά συμφέροντα των εκπαιδευτικών και τις ανάγκες των καιρών και τούτη τη φορά η 81η Γενική Συνέλευση της Διδασκαλικής Ομοσπονδίας. Χωρίς την αίσθηση της ανάσας της πλατιάς μάζας των εκπαιδευτικών, που έχει στρέψει την πλάτη της στις διαδικασίες των αστικοποιημένων συνδικάτων, ακόμη και αυτών των πρωτοβάθμιων σωματείων και στέκει παράμερα βουβή, απογοητευμένη, αλλά και με πολλά ερωτηματικά γεμάτη, χωρίς ωστόσο να αναζητά ακόμη έναν καινούργιο δρόμο συλλογικής έκφρασης, οργάνωσης και πάλης.
Η 81η Γενική Συνέλευση της ΔΟΕ πραγματοποιήθηκε με την περσινή σύνθεση αντιπροσώπων, καθότι εκλογές για την ανάδειξή τους στους πρωτοβάθμιους συλλόγους γίνονται κάθε δυο χρόνια. Ετσι δεν αποτυπώθηκαν οι τυχόν μετατοπίσεις στη βάση των εκπαιδευτικών, με βάση και τις ανακατατάξεις γενικότερα στο πολιτικό σκηνικό, αν και αυτές θα εξέφραζαν μια κατά βάση εκλογική συμπεριφορά, χωρίς ευθείες αναλογίες με βήματα που έχουν γίνει στη συνείδηση των εκπαιδευτικών.
Η 81η ΓΣ χαρακτηρίστηκε:
♦ Από την μπετόν-αρμέ εμφάνιση των παρατάξεων ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ. Και οι δυο τους παρέμειναν προσκολλημένες στις ίδιες αντιδραστικές απόψεις των κομμάτων εξουσίας (σκόπιμη σύγχυση γύρω από τη σχέση κεφαλαίου-εργασίας, το ρόλο του σχολείου στον καπιταλισμό, το ρόλο της αξιολόγησης, κ.λπ) και στην ίδια τακτική (κατασταλτική απέναντι στους άλλους, σαμποταριστική στην ανάπτυξη αγώνων ). Και οι δυο προσπάθησαν να εξαπατήσουν τους εκπαιδευτικούς, προβάλλοντας έναν δήθεν ανεξάρτητο από την πολιτική και τις επιλογές των πολιτικών τους φορέων, ρόλο, προκειμένου να εξασφαλίσουν τη συνέχεια στη χειραγώγηση των εκπαιδευτικών. Ιδιαίτερα η ΠΑΣΚ, για να μη χάσει τ’ αυγά και τα πασχάλια και την πρωτοκαθεδρία στα πόστα του κυβερνητικού συνδικαλισμού, λόγω της τρομερής απαξίωσης του πολιτικού της φορέα, προσπάθησε να λανσαριστεί ως ανεξάρτητη και τυπικά, αλλάζοντας την ερμηνεία και του αρχικού Α από το λογότυπό της (Ανεξάρτητη αντί για Αγωνιστική). «Ο λύκος κι αν εγέρασε …», όμως λέει μια λαϊκή παροιμία, και επαληθεύτηκε πλήρως στο πρόσωπο της ΠΑΣΚ, αλλά και της ΔΑΚΕ.
♦ Από τα εξόφθαλμα πραξικοπήματα στη διαδικασία των ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ, με στόχο να μην χαθεί ούτε ένα ευρώ από τα σκανδαλώδη προνόμια που απολαμβάνει η εργατική αριστοκρατία, στις πλάτες των εκπαιδευτικών. Και αυτό όταν από μεγάλο μέρος συλλόγων διατυπώθηκε το αίτημα για μείωση της συνδικαλιστικής συνδρομής, που η συνδικαλιστική γραφειοκρατία παρακρατεί ετσιθελικά από το μισθό (υπήρξε και αίτημα της ΔΟΕ η παρακράτηση να γίνεται κατά μήνα από την Ενιαία Αρχή Πληρωμών!). Η συγκυβέρνηση της ΔΟΕ έχει πετάξει προ πολλού στα σκουπίδια το χαρακτηριστικό γνώρισμα ενός ταξικού συνδικάτου -δηλαδή, να κάνει πράξη την αντίληψη της εθελοντικής συμμετοχής στο συνδικαλισμό- και τώρα προχωρεί και στα απευθείας νταραβέρια με το κράτος, καθιστώντας το ενδιάμεσο στην παρακράτηση της συνδρομής, αλλά και χρηματοδότη, μέσω της απομύζησης κονδυλίων από το ΕΣΠΑ για την επιμόρφωση-χειραγώγηση-κατηγοριοποίηση των εκπαιδευτικών. Είναι γεγονός ότι το ύψος της συνδρομής δεν είναι το μείζον στις εργασίες ενός συνεδρίου, όμως όλα τούτα πρέπει να ειδωθούν μέσα από το πρίσμα της γενικής ανυποληψίας που χαίρει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία της ΔΟΕ στους εκπαιδευτικούς και της δραστικής μείωσης που έχουν υποστεί οι μισθοί των εκπαιδευτικών (ο πρωτοδιόριστος αμείβεται με 660 ευρώ). ΟΙ ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ πρωτοστάτησαν και σε πραξικοπηματικές διαδικασίες, κάθε στιγμή που αμφισβητούνταν ο κυρίαρχος ρόλος τους, γαντζωμένες από τα οφίτσια και ενώ ακόμη δεν έχουν γίνει ορατές στα συνδικαλιστικά όργανα οι τυχόν ανακατατάξεις και μετεγγραφές συνδικαλιστικών στελεχών.
♦ Από την απαγόρευση, στην ουσία, μέσω ενός κατασταλτικού κανονισμού εργασιών, της έκφρασης κάθε φωνής που έβγαινε έξω από τις καθιερωμένες παρατάξεις που κάνουν το «παιχνίδι» στο εκπαιδευτικό κίνημα (ΠΑΣΚ-ΔΑΚΕ-ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ-ΠΑΜΕ).
♦ Από τον επαναλαμβανόμενο, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής, βερμπαλισμό, των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ. Αλληθωρίζοντας πότε προς ΣΥΡΙΖΑ και πότε προς ΠΑΜΕ μεριά, τους οποίους αμφότερους θεωρούν «δυνάμεις του κινήματος», ενταγμένους στην περίφημη «αριστερά», οι ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ, καλλιεργούν και επιτείνουν τη σύγχυση στις απόψεις, την τακτική, τη στρατηγική. Περιορίζονται σε επαναστατικές κορόνες και κελεύσματα για αποφασιστικούς αγώνες, χωρίς να διατυπώνουν σαφώς και τα εργαλεία για τη διεξαγωγή τους (πολιτική οργάνωση της εργατικής τάξης, ρήξη με τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία), χωρίς σκληρή κριτική στις δυνάμεις της κοινωνικής δημαγωγίας που ύψωσαν και θα υψώσουν στο μέλλον τείχη αναχαίτισης της οργής και της πάλης των εργαζόμενων και χωρίς σαφή στρατηγικό στόχο (ανατροπή του καπιταλισμού για την πραγμάτωση των οραμάτων και στην εκπαίδευση). Παράλληλα, ακόμη και τώρα, έπειτα από το πισωγύρισμα και την απογοήτευση που σκόρπισε η χειραγώγηση από τον αστισμό του «κινήματος των πλατειών» και την εκλογική πανωλεθρία των πολιτικών δυνάμεων αναφοράς τους στο δεύτερο γύρο των βουλευτικών εκλογών, δεν επιδεικνύουν διάθεση παραμικρής αυτοκριτικής για τις αυταπάτες που έσπειραν και μένουν προσκολλημένες στις απόψεις και την τακτική του παρελθόντος.
♦ Από τον αυτιστικό, με ψευτομαρξιστικές κορόνες λόγο, των δυνάμεων του ΠΑΜΕ, με στόχο να ντοπαριστούν μόνο οι εντός των τειχών αντιπρόσωποι, οι οποίοι λειτουργούν ως απλοί κλακαδόροι μετρημένων στα δάκτυλα εκφραστών της γραμμής. Στόχος δεν είναι η αποκάλυψη των λόγων και έργων της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας μέσα από συγκεκριμένα παραδείγματα (της οποίας, σημειωτέον, υπήρξαν η ουρά στις «αγωνιστικές κινητοποιήσεις» των ανέξοδων 24ωρων και 48ωρων). Ούτε η αποκάλυψη, των συγκεκριμένων στόχων και των αποτελεσμάτων της επίθεσης του κεφαλαίου στην εργατική τάξη και τους εργαζόμενους. Ούτε, βεβαίως, η εμπέδωση της αλήθειας, ότι η διέξοδος για τους εργαζόμενους ή θα είναι ανατρεπτική (το «ανατρεπτική» φροντίζουν να το συνοδεύουν πάντα με την απαραίτητη προβοκατορολογία) ή δεν θα υπάρξει καθόλου. Αλλά η περιχαράκωση των μελών και οπαδών, με στοίχιση πίσω από τον επιθυμητό στρατηγικό στόχο της «αλλαγής του συσχετισμού των δυνάμεων» στο συνδικάτο και στο πολιτικό σκηνικό, που μέσα από τον κοινοβουλευτικό δρόμο θα οδηγήσει, χωρίς να σπάσει ούτε ένα τζάμι, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά η Παπαρήγα, στη «Λαϊκή εξουσία».
ΥΓ: Τα προνόμια των χαρτογιακάδων της ΔΟΕ είναι τα εξής:
♦ Επιμίσθιο 400 ευρώ μηνιαίως για κάθε μέλος του ΔΣ και 500 ευρώ για τον πρόεδρο.
♦ 500 ευρώ μηνιαίως για ενοίκιο στα μέλη του ΔΣ, που προέρχονται από την επαρχία, χωρίς την υποχρέωση καταβολής μισθωτήριου συμβολαίου. Τέσσερις μετακινήσεις το μήνα πληρωμένες και ως το ποσό των 900 ευρώ στον τόπο διαμονής τους, είτε με πληρωμή των εισιτηρίων είτε με χιλιομετρική αποζημίωση. 1450 ευρώ εφάπαξ έξοδα οικοσκευής.
♦ Αποζημίωση 100 ευρώ ημερησίως για κάθε μετακίνηση εκτός Αθηνών άνω των 180 χιλ. για συνδικαλιστικές υποχρεώσεις (εκτός από τη συγκεκριμένη ημέρα που πραγματοποιείται η σχετική εκδήλωση, παραχωρούνται και άλλες δυο ημέρες, δηλαδή συνολική αποζημίωση 300 ευρώ). Το ποσό είναι το ίδιο, ακόμη και αν η παρουσία στις εκδηλώσεις είναι ολιγόωρη. Πληρωμένα τα εισιτήρια ή η αποζημίωση σε περίπτωση χρήσης αυτοκινήτου (0,40 ευρώ το χιλιόμετρο συν τα έξοδα διοδίων). Σε περίπτωση παραμονής στο εξωτερικό η ημερήσια αποζημίωση ανέρχεται στα 135 ευρώ, με πληρωμένη την παραμονή.
♦ Απεριόριστη ατελής χρήση του κινητού τηλεφώνου, των υλικών του γραφείου, του ατομικού τεχνικού εξοπλισμού. Κάλυψη του μέρους της ασφάλειας του αυτοκινήτου, που αφορά τη μεικτή ασφάλιση.
♦ Τις ίδιες απολαβές έχουν και οι αιρετοί του ΚΥΣΠΕ. Τα μέλη της ελεγκτικής επιτροπής και του ΙΠΕΜ-ΔΟΕ αποζημιώνονται με τους ίδιους όρους όταν καλούνται για συνεδριάσεις, συνέδρια, κ.λπ.
♦ Για την απόδοση δικαιοσύνης οφείλουμε να σημειώσουμε ότι τα εκλεγμένα στο ΔΣ μέλη των ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΩΝ και του ΠΑΜΕ επιστρέφουν τα τελευταία χρόνια στο ταμείο της ΔΟΕ τα χρήματα των οποίων δεν κάνουν χρήση.
Γιούλα Γκεσούλη
