Ούτε βδομάδα δεν πέρασε από τότε που ο Παπανδρέου ανακοίνωσε επίσημα ότι το φθινόπωρο θα κάνει δημοψήφισμα και ουδείς ασχολείται μ’ αυτή τη «μεγάλη πολιτική τομή». Οι πάντες, μηδέ των φιλοκυβερνητικών ΜΜΕ εξαιρουμένων, ξέχασαν εντελώς το θέμα και έπαψαν ν’ ασχολούνται μ’ αυτό. Ούτε ύμνοι στον μεγάλο αναμορφωτή Γ. Παπανδρέου γράφτηκαν. Μόνο ο Μόσιαλος, από τη θέση του his master’s voice εξακολουθεί να μιλά για το δημοψήφισμα.
Εμείς θα το πούμε από την αρχή. Δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι το φθινόπωρο θα υπάρξει δημοψήφισμα. Περισσότερο πιθανό είναι να γίνουν εκλογές, παρά δημοψήφισμα. Το ότι το είπε ο Παπανδρέου δεν σημαίνει τίποτα. Δυο φορές μέχρι τώρα ο ίδιος ο Παπανδρέου έχει ανακοινώσει τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την οικονομική διαχείριση από το 2004 μέχρι το 2009, αλλά εξεταστική δεν συγκροτήθηκε, ούτε πρόκειται να συγκροτηθεί (ιδιαίτερα τώρα, που ζού-με στον αστερισμό της συναίνεσης). Πολλοί λόγοι μπορούν να βρεθούν για να μη γίνει και το δημοψήφισμα. Να αναβληθεί επ’ αόριστο. Αμα δεν μπορέσει να λειτουργήσει στην κατεύθυνση που επιδιώκει ο Παπανδρέου, δεν πρόκειται να το κάνει. Ενα δημοψήφισμα με αποχή πάνω από 50% θα ήταν κόλαφος για την κυβέρνηση και για το πολιτικό σύστημα.
Το ίδιο το περιεχόμενο του δημοψηφίσματος, αν τελικά το αποτολμήσει ο Παπανδρέου, δεν θα είναι παρά μια προσπάθεια αντιπερισπασμού από τα αβάσταχτα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο ελληνικός λαός. Μια προσπάθεια να αποκτήσει η κυβέρνηση επαφή με μια μερίδα εκείνων που μαζεύονται και μουτζώνουν τη Βουλή και βρίζουν το πολιτικό σύστημα. Ο Παπανδρέου το είπε καθαρά: «Ξέρω ότι τα βέλη της Πλατείας πολλές φορές, αδίκως στρέφονται προς τη Βουλή. Ομως, θα έχουν απόλυτο δίκιο εάν αυτή η Βουλή δεν προχωρήσει σε μεγάλες τομές στο πολιτικό σύστημα κι από αυτό θα κριθούμε και η Κυβέρνηση και όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης».
Και τι είναι αυτό που (υποτίθεται ότι) θα προσφέρει ο Παπανδρέου στους «αγανακτισμένους» των πλατειών; Μια επιτροπή «είκοσι, είκοσι πέντε προσωπικοτήτων, που θα εκπροσωπούν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα, η οποια θα καταγράψει και θα επεξεργαστεί προτάσεις για τις αλλαγές στο πολιτικό σύστημα». Αν είναι δυνατόν να υπάρξουν «προσωπικότητες» που να εκπροσωπούν ευρύτερα κοινωνικά στρώματα. Τους γνωστούς σφουγγοκωλάριους της αστικής εξουσίας θα μαζέψει και θα τους δώσει την ευκαιρία να κάνουν το κομμάτι τους. Κανένας, όμως, δεν πρόκειται ν’ ασχοληθεί με μπούρδες όπως ο αριθμός των βουλευτών, η διάρκεια της θητείας των δημάρχων και άλλα παρεμφερή, όταν θα παραμένει άλυτο το βασικό του πρόβλημα, η ίδια η δυνατότητά του να επιβιώσει.
Ούτε σε επίπεδο πολιτικών συντακτών των αστικών ΜΜΕ δεν κατέστη δυνατόν να γίνει πειστική αυτή η προπαγάνδα. Δεινοπάθησε ο Μόσιαλος, στην πρώτη κιόλας εμφάνισή του στο press room, όταν προσπάθησε να εστιάσει σ’ αυτό το θέμα. Είπε τις μπούρδες του στην αρχή, όμως ουδείς ασχολήθηκε μ’ αυτές. Αντίθετα, τα ερωτήματα που του τέθηκαν και παραμίλαγε προσπαθώντας ν’ απαντήσει, ήταν σαφή και λογικά: Αν ακούτε τη φωνή του κόσμου, όπως λέτε, γιατί τον τσακίζετε με τα οικονομικά μέτρα; Αν θέλετε ν’ ακούσετε τον κόσμο, γιατί δεν κάνετε εκλογές, αλλά δημοψήφισμα;
Η απάντηση που έδωσε ο Μόσιαλος ήταν αντάξια ενός δικτάτορα: «Γιατί τα βαθύτερα προβλήματα της ελληνικής οικονομίας υπερβαίνουν την εκλογική διαδικασία. Αυτή είναι μια βαθύτατη δημοκρατική διαδικασία. Οι εκλογές θα δημιουργήσουν μια πολύ μεγάλη αναστάτωση στη χώρα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο που απ` ό,τι φαίνεται υπάρχουν εν εξελίξει σημαντικές ευρωπαϊκές διεργασίες συζήτησης και επίλυσης του ελληνικού οικονομικού προβλήματος, αλλά και διαμόρφωσης της οικονομικής διακυβέρνησης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Νομίζω ότι είναι προκλητικό να ζητά κανείς εκλογές, αυτή την περίοδο, όταν το διακύβευμα και για την Ελλάδα και για την Ευρώπη είναι τόσο μεγάλο. Αυτός που ζητάει εκλογές αυτή την περίοδο, δεν έχει μάλλον επίγνωση και του ελληνικού προβλήματος ή μάλλον έχει και δεν το αναγνωρίζει δημόσια, αλλά και του σημαντικού ευρωπαϊκού διακυβεύματος. Το να ζητάει κανείς εκλογές τώρα, είναι μια ανεύθυνη στάση».
Οταν δεν μπορείς να πείσεις τα φιλικά σου ΜΜΕ, πώς να πείσεις τον κόσμο; Το opengov μπορεί να εξαπάτησε μερικούς στην αρχή, στην προ Μνημονίου εποχή, όταν ακόμη είχαν κάποια πέραση οι μοντερνιές του Γιωργάκη και του Πανάρετου. Τώρα έχει πεθάνει. Απλώς, θα ‘χουν πολλή δουλειά όσοι ασχολού-νται με τον συγκεκριμένο ιστότοπο, καθώς θα πρέπει να σβήνουν καθημερινά τα μπινελίκια που θα τους γράφουν διάφοροι πολίτες.
Καθώς κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν έδειξε διατεθειμένο να παίξει σ’ αυτό το παιχνίδι σωτηρίας, με το οποίο ο Παπανδρέου προσπαθεί να κερδίσει λίγη ζωή και να φέρει την ατζέντα εκεί που τον βολεύει, είναι σίγουρο ότι και το έργο αυτής της «επιτροπής προσωπικοτήτων» θα πνιγεί στην απόλυτη ανυποληψία.
