Από τη μια είναι η ανάγκη της κυβέρνησης να δείξει προσωπείο κοινωνικού διαλόγου. Από την άλλη είναι η ανάγκη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας να δείξει ότι υπερασπίζεται σθεναρά τα συμφέροντα των εργαζόμενων και κατακτά νίκες. Αυτές οι δυο ανάγκες έφεραν γύρω από το τραπέζι του Τσιτουρίδη τους εκπροσώπους των τραπεζών κι αυτούς της ΟΤΟΕ, με τον απαραίτητο μαϊντανό του διδύμου Πολυζωγόπουλου-Πουπάκη, που πάει με όλα. Η κυβέρνηση έδωσε εντολή στους κρατικούς τραπεζίτες να προσέλθουν, αυτοί συνεννοήθηκαν με εκείνους των ιδιωτικών τραπεζών, όμως ως ενιαίο σύνολο δεν εμφανίστηκαν.
Και τι συμφώνησαν; Να τα ξαναπούν σε δυο βδομάδες (14 ή 15 Ιούνη). Αυτό, βέβαια, δεν αποτελεί διαδικασία συλλογικών διαπραγματεύσεων. Για παρωδία πρόκειται, που εξυπηρετεί πολιτικούς σκοπούς. Οι εκπρόσωποι της Eurobank και της Alphabank δήλωσαν ότι δε δέχονται την υπογραφή Κλαδικής Συλλογικής Σύμβασης με την ΟΤΟΕ, εμμένοντας στην αρχική σκληρή γραμμή. Οι υπόλοιποι άφησαν ανοιχτό το θέμα, διατυπώνοντας επιφυλάξεις. Βλέπετε, στο ενδιάμεσο πρέπει η ΟΤΟΕ να «τα κατεβάσει» κι άλλο, για να δεήσουν οι τραπεζίτες να της δώσουν την περιπόθητη Κλαδική Σύμβαση. Πρέπει να μη βάλει κανένα εμπόδιο στην εξαγορά της Finansbank και την αύξηση του μετοχικού κεφάλαιου της Εθνικής και ενδεχομένως να συμφωνήσει στη διάλυση των τραπεζοϋπαλληλικών ταμείων. Μ’ αυτούς τους άθλιους γραφειοκράτες απέναντί τους οι τραπεζίτες κάνουν πάρτι.
