«Η ανταλλαγή ελιών και φέτας με υποβρύχια είναι μια χαμένη υπόθεση»! Αυτός ήταν ο τίτλος σχολίου του χρηματοπιστωτικού οίκου Lighthouse Investment Management, που δημοσιεύτηκε την περασμένη Τετάρτη στην έγκυρη διεθνή «τζογαδόρικη» ιστοσελίδα zerohedge. Την ίδια ώρα, συνεχιζόταν για τρίτη συνεχή μέρα το κερδοσκοπικό ράλι με τα ελληνικά ομόλογα, τα σπρεντ των οποίων αυξήθηκαν κατά περισσότερες από 120 μονάδες βάσης (την ίδια φρενιτώδη άνοδο κατέγραψαν και τα CDS, τα ομόλογα ασφάλισης κινδύνου).
Σχόλια που αβαντάρουν την κερδοσκοπία, θα πει κάποιος. Σωστά, αλλά πόσο μακριά από την πραγματικότητα είναι αυτά τα σχόλια; Η σύγκριση φέτας και ελιών από τη μια και υποβρυχίων από την άλλη ήταν ευθεία αναφορά στην ομιλία που έκανε την ίδια μέρα η καγκελάριος Αγκελα Μέρκελ στη γερμανική Βουλή. Για τη Γερμανία –υποστήριζε ο αρθρογράφος– είχε νόημα να υποστηρίζει την Ελλάδα όσο η τελευταία δαπανούσε τεράστια ποσά για την αγορά γερμανικών οπλικών συστημάτων. Τώρα που η χρεοκοπία της Ελλάδας είναι βέβαιη, με το χρέος να έχει φτάσει το 150% του ΑΕΠ και τις πληρωμές τόκων να απορροφούν το 7,5%-15% του ΑΕΠ κάθε χρόνο, η Γερμανία αλλάζει πολιτική.
Λίγες μέρες μετά την επικύρωση στο Ντοβίλ μιας ακόμη γερμανογαλλικής συμφωνίας, για την ανάγκη αναθεώρησης της Συνθήκης της ΕΕ, η Μέρκελ παρουσίασε τη συμφωνία στη γερμανική Βουλή, δηλώνοντας εκ νέου ότι η Γερμανία δεν πρόκειται να συναινέσει στην καθιέρωση μόνιμου μηχανισμού στήριξης των αδύναμων οικονομιών της Ευρωζώνης (οι δυο μηχανισμοί που έχουν στηθεί, ο ελληνικός και ο γενικός, λήγουν το 2013), αν προηγουμένως δεν αναθεωρηθεί η Συνθήκη, ώστε να περιλάβει τους σκληρούς γερμανικούς όρους (στους οποίους συμφώνησε και η Γαλλία στο Ντοβίλ) για αποβολή της υπό χρεοκοπία χώρας από το μηχανισμό λήψης αποφάσεων της Ευρωζώνης. Τούτο σημαίνει ότι στη χώρα που θα προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης επιβάλλεται καθεστώς επίσημης κατοχής, με τα όργανα της Ευρωζώνης να διευθύνουν το κράτος της, ερήμην ακόμη και της κυβέρνησής της.
Στην Ελλάδα, βέβαια, την ώρα που γίνονταν όλ’ αυτά, η πολιτική ηγεσία ετοιμαζόταν για τον εορτασμό της 28ης Οκτώβρη, πουλώντας και πάλι στον ελληνικό λαό γεύσεις εθνικής ανάτασης, μέσω της διαστροφής της Ιστορίας. Παράλληλα, τα αστικά κόμματα διασταύρωναν τα ξίφη τους ενόψει των τοπικών εκλογών, στις οποίες έχουν προσδώσει πλέον χαρακτήρα βουλευτικών εκλογών. Γι’ αυτό και τέτοια σχόλια πέρασαν εντελώς στα ψιλά, όπως στα ψιλά πέρασε και η εκρηκτική άνοδος των σπρεντ.
Ολα τούτα δείχνουν ότι βαδίζουμε προς ένα καθεστώς οικονομικής κατοχής, στο πλαίσιο του οποίου ο ελληνικός λαός θα υφίσταται εκμετάλλευση κινέζικου τύπου, προκειμένου να αποπληρώνονται οι ξένοι τοκογλύφοι και να μπορεί –στις συνθήκες της κρίσης– να αποκομίζει το μέγιστο κέρδος η ελληνική κεφαλαιοκρατία. Καμιά σημασία δεν έχει η πολιτική μορφή που θα πάρει αυτή η κατοχή. Σημασία έχει το ταξικό της περιεχόμενο.
Αν αποδεικνύεται κάτι (και) από τη φιλολογία των τελευταίων ημερών είναι πως στο πλαίσιο του καπιταλισμού δεν υπάρχει διέξοδος. Οι εργαζόμενοι θα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο στην εργασιακή και κοινωνική βαρβαρότητα. Το κοινοβουλευτικό παιχνίδι θα προσφέρει πρόσκαιρες ψευδαισθήσεις και ελπίδες που σύντομα θα αποδεικνύονται φρούδες. Οπως ακριβώς έγινε πρν από ένα χρόνο, όταν πολλοί πίστεψαν την προεκλογική δημαγωγία του ΠΑΣΟΚ.
Η διέξοδος ή θα είναι επαναστατική ή δεν θα υπάρξει. Αυτό το συμπέρασμα, όμως, επιφορτίζει και με συγκεκριμένα καθήκοντα τους πρωτοπόρους εργάτες.
Π.Γ.
