Δύο χιλιάδες δέκα! Είναι ραγιαδισμός
να παραμένει άτρωτος ο καπιταλισμός…
Η μέρα φεύγει… το Johnny Walker και το Monetary Fund έρχονται… Στα αποστακτήρια του κοινωνικού πλούτου, οι εργάτες περιμένουν να ωριμάσουν οι συνθήκες πετώντας καπάκια σε βαρέλια, αντί να πετάνε βαρέλια για να καπακώσουν τους οχετούς, απ’ όπου ξεπηδά αυτός ο εσμός των απίθανων, ακόρεστων βδελυγμάτων… Η μέρα φεύγει, αυτή τη φορά για πάντα…
Του παραλύτου λέει για αύριο το χριστιανικό εορτολόγιο –μια βασική αρχή της δειμοκρατίας* είναι ότι οφείλουμε να ενημερωνόμαστε για όλα και όχι επιλεκτικά– και θα παρακαλούσα θερμώς τα απάρτια του κυνωνικού ποιμνίου, μην αρχίσουν να εύχονται τίποτε «χρόνια πολλά» μεταξύ τους…
«Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας. Μου λένε: Φάε και πιες! Να ‘σαι ευχαριστημένος που έχεις! Μα πως να φάω και να πιω όταν το φαγητό μου τ’ αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω; Κι ωστόσο, τρώω και πίνω. Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω! Ηρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης, όταν εκεί βασίλευε η πείνα. Ηρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας και ξεσηκώθηκα μαζί τους. Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή. Στον καιρό μου οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη. Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο. Λίγα περνούσαν απ’ το χέρι μου. Ομως αν δεν υπήρχα, οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον. Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες. Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά, φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα ήταν σχεδόν απρόσιτος. Ετσι κύλησε ο χρόνος που πάνω στη γη μου δόθηκε. Αλίμονο, εμείς που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία, δεν καταφέρναμε να ‘μαστε φίλοι ανάμεσά μας. Ομως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο, να μας θυμάστε με κάποια επιείκεια (Berthold Brecht – «Στους μεταγενέστερους»).
Ρίχνοντας μα ματιά σε γεγονότα που δεν χώρεσαν στο επετειολόγιο της εβδομάδας, σαν σήμερα πριν 35 χρόνια, έξι κομάντος της οργάνωσης «Κομάντος Χόλγκερ Μάινς» εισβάλλουν στη γερμανική πρεσβεία της Στοκχόλμης και κρατούν ομήρους, ζητώντας απελευθέρωση των 26 κρατουμένων της RAF. Η κυβέρνηση αρνείται διαπραγμάτευση μαζί τους, αυτοί σκοτώνουν τον στρατιωτικό ακόλουθο Αντρέας Φον Μίρμπαχ και τον εμπορικό ακόλουθο Χάιντς Χίλεγκαρντ και τελικά συλλαμβάνονται. Στις 27 Απριλίου του 1941 αρχίζει η γερμανική κατοχή στην Αθήνα. Οι μηχανοκίνητες μονάδες των Γερμανών μπαίνουν στην πόλη και τις υποδέχονται –για το καλό της πατρίδας, όπως άλλωστε διάφοροι υποδέχονται και τώρα διάφορους…– οι δήμαρχοι Αθήνας και Πειραιά (Πλυτάς – Μανούσος), ο νομάρχης (Πεζόπουλος) και ο στρατηγός Καβράκος, που το όνομά του φέρει πάντα το στρατόπεδο της Σχολής Μονίμων Υπαξιωματικών του στρατού στα Τρίκαλα! Ο στρατιώτης Κώστας Κουκίδης κατεβάζει την ελληνική σημαία από την Ακρόπολη και πέφτει τυλιγμένος μ’ αυτήν από τον βράχο. Παράλληλα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας αυτοκτονεί με δηλητήριο η Πηνελόπη Δέλτα. Λίγο αργότερα αυτοκτόνησε και ο μοναδικός έλληνας αυτόχειρας πρωθυπουργός (Αλέξανδρος Κορυζής) και… η σάλα εις άλλα με υγεία… Στις 30 Απριλίου του 1993, περισσότεροι από σαράντα αξιωματικοί και αστυφύλακες της Διεύθυνσης Θεσσαλονίκης της ΕΛΑΣ στήνουν γλέντι με χουντικά τραγούδια (ο ένας μάλιστα φορά και πηλήκιο με το έμβλημα της χούντας). Ανάμεσά τους ήταν και ο πρόεδρος της ένωσης αστυνομικών υπαλλήλων Θεσσαλονίκης Γ. Αναστασιάδης.
Η συγκλονιστικότερη όλων των ειδήσεων της βδομάδας (ποιος Επαναστατικός Αγώνας ρε;) ήταν ασφαλώς ότι πιάστηκαν διευθυντές και υπάλληλοι του υπουργείου Μεταφορών, Υποδομών και Δικτύων να χρηματίζονται! Δηλαδή να δικαιώνουν επί προσωπικού την ονομασία, μεταφέροντας money εξ ουρανού μέσω δικτύων, υπέρ των δικών τους υποδομών… Κυριολεκτικά έπεσαν από τα σύννεφα και δεν μπορούσαν να πιστέψουν στ’ αυτιά τους οι ιθαγενείς και οι τηλεοπτικές στρατιές όταν το πληροφορήθηκαν. Οι παραπάνω απολαμβάνουν τον δεδομένο σεβασμό του τεκμηρίου αθωότητας, τα ονόματά τους δεν δόθηκαν στη δημοσιότητα, τα σπίτια τους δεν εκκενώθηκαν, δεν έγιναν λαμπόγυαλο και δεν τα επισκέφτηκε καμία κάμερα (αλήθεια, είχαν καλαμωτές;) και οι λογαριασμοί τους παραμένουν στο απυρόβλητο μαζί με την μη ενοχοποίηση των προσωπικών και κοινωνικών τους σχέσεων, όπως γίνεται σε κάθε ανάλογη περίπτωση.
Τς, τς, τς… Ακου υπουργός προστασίας του συστήματος… Μη χοιρότερα…
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
• Δείμος: η προσωποποίηση του τρόμου στην ελληνική μυθολογία. Δειμοκρατία: εκ του «Δείμος» (τρόμος) και του κρατέω, κρατύνω, κρατώ (εξουσιάζω δια της δυνάμεως). Δειμοκρατία: η τρομοκρατία.
