Αγαπητά μου παιδιά
Παίζω με τις λέξεις, τις κόβω και τις ράβω φασόν σε κοπτοράπτη (πόσοι τέτοιοι να δουλεύουν άραγε ακόμα στην Ελλάδα της ανάπτυξης;). Λέξεις αλεξίσφαιρες, lexotanil της σκέψης που ψάχνει απεγνωσμένα καθαρτικό για να κενώσει από τον απευθυσμένο οισοφάγο τα χορηγηθέντα με ειδησεογραφικό ορό (ορώ) εμέσματα των ημερών. Ξερνάνε οι πομποδέκτες-εικονοστάσια, οι τηφλεοπτικοί βωμοί κάθε σπιτιού, μαζί και τα ραδιόφονα. Ξερνάνε οι ρεπόρτερ των εφτακοσίων ευρώ και των ελαστικών ωραρίων, μαζί με κείνους των εκατομμυρίων κι ονειρεύονται μια νύχτα να τους μοιάσουν, να γίνουν χαλίφηδες αντί φίδια στο χάλι τους. Ξερνάνε οι φυλλάδες –φύλλα δες!– έτσι καθώς κρέμονται γυμνές κι ευνουχισμένες στα μανταλάκια του 21ου αιώνα, όπως ακριβώς και το υπέρτατο αγαθό, αυτό της ζωής. Που γίνεται λιαστό χταποδάκι, μεζές με οχτώ πόδια στα απέραντα τραπέζια των εκατόγχειρων τραπεζών και των capital ληστών. Τον ερχομό των οποίων από τα βάθη της αβύσσου, προ φύτεψε και ο Γιάννης στην Πάτμο ένα βράδυ που μάσησε όχι δάφνη, αλλά ένα βιβλίο (αλίμονο σ’ εμάς που δεν παίρνουμε τίποτα… ούτε καν των ομματιών μας).
Λοιπόν (και λυπών) είμαι δημοσιοκάφρος με βαθμό αστειονομικού διευθυντή ορχήστρας, με γραφικό βίο που αποτυπώνεται στο βιογραφικό μου. Πέρασα κάποτε και από την ΕΥΠ (Επιλαρχία Υποστηρίξεως) μιας κάποιας τανκσιαρχίας (όχι ταξιαρχίας, γιατί είχε τανκς και καμία τάξη ως αρχή). Φιλοδοξώ να γίνω έγκριτος πανελάρχης δημοσιογράφος με καλώδιο αντί για γαρίφαλο στο αφτί και βαθμό υποστρατήγου (ένας Βαν Φλιτ της στρατευμένης πληροφόρησης που σαρανταπέντε κάμερες κι εξήντα μιντιάρχες θα μου λένε «ιδού ο στρατός σας»), ήγουν να ανέλθω βαθμολογούμενος βαθμηδόν τις βαθμίδες μέσα από σκληρή προσωπική εργαCIA.
Οπως αντιληφθήκατε ήδη, αφήσαμε για λίγο την ποίηση και προσχωρούμε στην πεζή γραφή, όπως απαιτούν οι πεζές νύχτες που μεταμφιεσμένες σε μέρες μας βρήκαν, μέσα στους κύκλους του ιεροεξεταστικού τροχού της ιστορίας. Μόλις πριν λίγες μέρες, την 21η Απριλίου η ιστορία ήρθε να μας υπενθυμίσει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας. Συμπληρώθηκαν (συν πληρώθηκαν) 43 χρόνια από την προτελευταία δικτατορία και 78 χρόνια από την προτελευταία πτώχευση της υπέροχης Μπανανίας μας, του ευλογημένου και ευλόγου μένους αυτού τόπου που έμεινε στον τόπο. Εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως και αναψυκτηρίων. Στην πρώτη περίπτωση οι Αμερικάνοι απέρριψαν τότε το αίτημα για την όποια δημοκρατία (μη γελάτε κατά την παράδοση, ιδιαίτερα όταν γίνεται άνευ όρων, παρακαλώ). Μουδιασμένη και κοιμώμενη συνελήφθη η αριστερά (τι σκατά πήρε κι ακόμα κοιμάται;). Και στη δεύτερη περίπτωση, η Κοινωνία των Εθνών απέρριψε το οικονομικό αίτημα στήριξης της Μπανανίας –δανεικά, τι άλλο; Εκτοτε οι δύο παράμετροι –πολίτευμα και οικονομία– συγχωνεύθηκαν και περάσαμε στη σημερινή αβασίλευτη –δεν βασιλεύει, δεν δύει, δεν τελειώνει, πώς το λέτε εντώ Ελλάντα;– τηλεοπτική δικτατορία του προ-αληταριάτου. Κράτη και κουφάλες συνθέτουν την κουφαλαιοκρατία (κρατύνω, κρατέω, κρατώ η ρίζα της λέξης), «ενώ εις την οδόν έξω ουδέν ακού-ουν οι λαοί» όπως έγραφε κι ο Καβάφης (η ΑΤΜ ροπή προς την ποίηση υπερίσχυσε προς στιγμή, αλλά την κανόνισα. Θα αδρανήσει επί δεκαπενθήμερο).
Λέξεις, συγχωρέστε με που σας κακομεταχειρίζομαι κι εσείς Αννα γνώστες δείτε με συμπάθεια τις σκόπιμες ασυνταξίες και την αποδόμηση της άπω δόμησης του λόγου, αλλά και της σκέψης που θέλει να τελειώσει την επί στολή χαριεντιζόμενη σοβαρά. Λόγου χάρη, δηλαδή. Ferry ειπείν, πώς το λένε… Εις e-όνος άχρηστος: αμήν εστέ περί πάρτης, ήταν τα λόγια των αρχαίων προ γόνων. Μύξαι γελιέστε, συνεχίζουμε εμείς, τοις κύνων ρήμασι πειθόμενοι… Ethnic ω! παπαρίγος με πιάνει όταν ακούω ότι στην εποχή μας θερίζει το Κ.Κ.Ε. (Καρδιά, Καρκίνος, Εγκεφαλικό). Ωμος, ο νους μου τρέχει και στο αλαβανικό μέτωπο: σύριζα κόπηκαν τα πόδια ορισμένων από τις νάρκες, συν τη νάρκη που έχει καταλάβει τον χώρο και που δεν είναι απλώς χειμερία ούτε χίμαιρα. Κι αν πας παρακεί, βλέπεις να αποφεύγει προς το παρόν το σοκ (pas shock) η νέα δειμοκρατία. Ο δε λαός στα πεζοδρόμια, cool ούρια ζητάει και λαχεία. Ζητάδες ζητάνε ζητήματα, την έκαναν λαχείο και πάνε αλά Χίο, δυο-δυο στην κυνωνική κολυμπήθρα των παραλυτικών (γιορτάζουν αύριο λέει η three σκεφτικώς καταρτισμένη Κοκκινοσκουφίτσα, άλλοτε καθολικώς διαμαρτυρόμενη και θαυμάστρια του πάπα Πύου που της έκανε εγκεφαλλικό απόστημα). Μα τον Δία, μα το διατραπεζικό σύστημα που έχει το όνομά του. Επωνύμως. Επ’ ων emos.
