Αγαπητά μου παιδιά
Μπορεί ο πεζός λόγος να είναι πεζός σε σχέση με τον ποιητικό, δεν παύει όμως κατά καιρούς να δίνει σπουδαία δείγματα και δήγματα λυρισμού που συναγωνίζονται την ποίηση. Ειδικά στον καιρό που η βουκολική Ελλάδα νόμιζε πως έβγαινε από τα σκοτεινά μεσαιωνικά λαγούμια, τα αριστουργήματα που έδωσαν μερικές πένες μουζίκων αλλά και φωτισμένων κεφαλών των πρωτοποριακών κινημάτων στην τέχνη, είναι απαράμιλλα.
Δίνουμε σήμερα ρεπό στη λαϊκή μούσα και προβαίνουμε σε πωλητική επιστράτευση των λαμπρών γραφίδων του ρομαντισμού. Πετυχαίνοντας μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια: να αποδείξουμε όσα γράφονται παρά Πάνο, αλλά και να καταδείξουμε το ζοφερό και ταυτόχρονα τρυφερό τοπίο του ελληνικού πωλητικού, βουκολικού, ρομαντικού και πάντα στρατευμένου μυθιστορήματος. Οι πιο θαρραλέοι μπορούν να διαβάσουν το απόσπασμα (πρόκειται για την εισαγωγή του αγνώστου έργου της Δάφνης του Μοριά με τίτλο «χ.α.χ.α.χ.α.») που ακολουθεί:
«Η ροδοδάκτυλη ηώς του Ομήρου, η χρυσή αυγή των ομήρων της άθλιας ζήσης, έστελνε το πρώτο φως της στη Γη. Ο μπαρμπα-Ρούσσης (εγγονός του ένδοξου καπετάν-Ρούσση που πολέμησε στο ένα και μοναδικό πλευρό του αδελφού Αδόλφου) και ο μπαρμπα-Μυτούσης, απολάμβαναν τον βαθύ ύπνο τους στα δυτικά διαμερίσματα του παλατιού, κάτω από τις κρεμασμένες ανάποδα νυχτερίδες. Την ίδια ώρα που η μικρή και εξαιρετικά στρουμπουλή Claudette, καταφανώς θερμή και πιστή (piss tea: ουρούσε τσάι) φίλη των θερμίδων, ξεσκόνιζε λεξικά και γραμματικές για να μπορέσει να συντάξει μια επιστολή δέκα αράδων. Ο ξεπεσμένος κόμης Νικολάι είχε πληρώσει μια (αγνώστου προελεύσεως) περιουσία σε δασκάλους κι άλλη μια σε διαιτολόγους, αλλά η μικρή παρέμενε ένα μισάνθρωπο βόδι μέσα κι έξω. Εξω παρέμενε και η κόμισσα της φάμπρικας συμβία του, που φρόντιζε να του αλλάζει καθημερινά εσώρουχα και σαλιάρες, γιατί ο κόμης Νικολάι έπασχε από μια σπάνια νόσο που δεν του επέτρεπε να ελέγχει τους σφιγκτήρες στόματος και πρωκτού.
Στον αχυρώνα κοιμόταν ο εβραίος και ευρέως γνωστός λόγω αχαρακτήριστου χαρακτήρα Ελάια Ψειριάρης, ένα νευρασθενικό εσωτερικής καύσεως που ρουθούνιζε βαριά σαν "του ταύρου τον Πικάσο τότε που στα κουβέλια σάπιζε το μέλι" και στα μέλια ο Κουβέλης (σ.σ. όπως έγραφε κι ο Νίκος Καββαδίας και συμπλήρωνε ο σ. Γκαφα-Δίας, φίλος και αρωγός της στήλης). Το νευρασθενικό το είχαν μαρκάρει για να μην το χάσουν με τον τρόπο των ράντσερς του far west και το αμολούσαν στα κανάλια της Βαϊμάρης κάθε που πήγαιναν για το κυνήγι της αλεπούς ή του φορούσαν σαγιονάρες και το έστελναν για μπάνια και καμπάνια σε χαϊβάνια.
Τα παραθυρόφυλλα χτυπούσε ο γραίγος (προέρχεται από το βενετικό grego και μετέπειτα ιταλικό greco, υποδηλώνοντας τον άνεμο που έρχεται από την Ελλάδα), που συχνά τον έπιανε η τρέλα».
Φυσικά δεν θα παραθέσουμε εδώ όλη την εισαγωγή, γιατί αλλιώς το βιβλίο θα φτάσει να πουλάει λιγότερα αντίτυπα και από τα έργα του καθηγητή Προκόπη. Απλά θα προσθέσουμε ότι στο σκοταδιστικό μεσαιωνικό παραμύθι που προσαρμόζεται ώστε να άγεται και να φέρεται μεταξύ των αιώνων, υπήρχαν πολλοί ήρωες ακόμη. Ανάμεσά τους ένας παπάς φίλος του παλιού καλού κρασιού, ένας λαγός ετερόφυλος φίλος του ωραίου φύλου (που ως κακάσχημος ίσως στερήθηκε) και διάφορα ακόμη ζώα, ονειροφαντάσματα και απίθανοι τύποι, όλοι άντρες πλην αρκετών εξαιρέσεων. Ολα αυτά μπλέκονταν με ροδόσταυρους, τάγματα, ιεραρχίες και σιδηρές πειθαρχίες, κολοβά φίδια που ωστόσο τρώνε τις ουρές τους και γεννάνε χρυσά αυγά, παγανιστικές ή σατανιστικές τελετές και τραγούδια, ώπλα και όπλα, μπινελίκια, κυνηγητά, προστασίες, παιδεραστίες, γυναικομαστίες, αστείες δυναστείες και με ό,τι βάλει ο νους του ρέποντος στην ανωμαλία υπανθρώπου (αιδώ είναι απαραίτητο να θυμίσουμε αυτό που σε ανύποπτο χρόνο είχε γράψει η λαϊκή μούσα, απαρνούμενη τον ιαμβικό δεκαπεντασύλλαβο: «Συχνά η μ@λ@κί@ / γίνεται και κακία / αργότερα σχιζοφρένεια / και τελικά σε τρώει η έννοια»).
Τον τελευταίο καιρό το πολύκροτο έργο ανασύρθηκε από τις βιβλιοθήκες και έγινε αντικείμενο μελέτης του καθένα. Βρίσκεται πια παντού, από τα συρτάρια της κουζίνας απολιτίκ νοικοκυρών και τις τσέπες νταβραντισμένων θαμώνων πρακτορείων του ΟΠΑΠ, μέχρι τα γραφεία της άκρας ακαταστασίας της αριστερής δι’ ανόησης με την ακραία φιλαναγνωσία (που συχνά φτάνει ως την παράνοια).
Δεν θα σταθούμε στην πασιφανή και αυτονόητη πολιτική αξία του. Ισως επανέλθουμε με ένα ακόμη απόσπασμα του μεσαιωνικού έργου, όταν θα έχει ολοκληρωθεί.
Welt SOS
