Αγαπητά μου παιδιά
Εχει μαλλιάσει… ο στόμας –και «η πένα από φτερό νομίζω και μελάνι», που λέει και ο Δύων ίσοις Τσακνής– της λαϊκής μούσας, για την υπέρ όχι υπεροχή τού ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου. Και θα συνεχίσει να το κάνει, ειδικά τώρα που έμαθε για την επέκταση του ΕΣΠΑ μέχρι το 2020, προσβλέποντας στα δέοντα ως ορίζει ο άγιος και τον κόσμο κυβερνών παντοδύναμος (ελλείψει αντιπάλου) καπιταλισμός. Λογικό φέρσιμο, αφού κάθε τι «εθνικό» και «στρατηγικό» όπως το εν λόγω πλαίσιο αναφοράς (τι εφευρετικοί ως προς το όνομα οι αενάως λιμασμένοι υπηρέτες της εγχώριας ΛΜ-ΑΤ!) φέρνει ρίγη –ασχέτως πού– και μεταφράζεται σε… μπικικίνια από καταβολής νεοελληνικού μορφώματος, του και «κράτους» αποκαλούμενου ευσχήμως. «Ετσι κάνουν όλοι οι συνάδελφοι με πείρα / συγνώμη που τους αποπήρα», όπως έγραφε στην προφορική δήλωση μετανοίας του ένας άλλων Δύων ή σης (σκόρος εις την αρχαίαν), όταν έβγαζε τα τραπεζάκια του έξω, πολύ μετά τη μεταφορά του με το «φορτηγό», λίγο πριν το «κούρεμα» (ποιου χρέους ρε;) και την περιοδική μεν, σε βάθος χρόνου δε, υπαγωγή του στον κρατικό προϋπολογισμό.
Αυτό που –όπως μου υπαγορεύουν απ’ το τηλεκοντρόλ– θα πρέπει να τονιστεί, είναι ότι ο ιαμβικός δεκαπεντασύλλαβος έδωσε και λαμπρά δίστιχα και μάλιστα σε μεγάλη πληθώρα και ποικιλία σχεδίων. Τα οποία, ανάλογα με το περιεχόμενό τους η μούσα ταξινομεί (τα ξύνω, μη!) σε κατηγορίες κι έτσι έχουμε τα «πολιτικά-πωλητικά», τα «γ@μησιάτικα», τα «κυνωνικά» ή και τα «αντικυνωνικά», τα «δύστυχα δίστιχα», τα «στρατευμένα» και πλήθος άλλα. Αυτά που αποτύπωσε η μούσα, χαρακτηρίζονται από μια ιδιαιτερότητα: αποτελούν ταυτόχρονα και αινίγματα, αφού ο αναγνώστης καλείται να βρει το υποκείμενο (συχνά άθλιο) στο οποίο αναφέρονται. Για να βοηθήσουμε τους αμύητους, θα παραθέσουμε μερικά μαζί με τα «αρχικά-κλειδί» για την κατανόησή τους ή έστω για την πνευματική άσκησή σας (ass-kisses-ass).
Ωχού το μάτι μου! Πονώ. Το μάτι μου πονώ το
όταν ιδώ εμίρηδες ανοίγω και σφαλώ το.
Α. Τ.
Νεαρούλη όμορφα τα λες, μα δεν μασάμε ούλοι
κι ας κάνεις τούμπες δυο και τρεις τη μέρα, πονηρούλη.
Δ. Κ.
Είμαι «ιδεοληπτικός», «πράκτορας», «τρομοκράτης»
κι «αυτοαποκαλούμενος». Αλήθεια, εσύ τι πράττεις;
Ε. Β.
Οση χαρά έχει ο κότσυφας όταν θα μπει στ’ αμπέλι
έτσι και σαν ξεκουμπιστείς θε’ να χαρώ Βαγγέλη.
Ν. Μ.
Ασπροστρογγυλοπρόσωπε φασιστοδιοπτροφόρε
αν θα γενώ εφοπλιστής, θα γίνεις μου το αμόρε;
Α. Τ. (ξανά, αλλά άλλος)
Πού πήγαν κείνα που ‘φαγες και πού ‘ναι τα κρυμμένα
και γίνηκες βρε Ακη σαν ξεδοντιασμένη χτένα;
Φυσικά τα δίστιχα δεν εξαντλούνται εδώ (αιδώ), απλά εμείς εξαντλούμαστε (από την πνευματική κόπωση, ήτις είναι εξίσου επιβλαβής με τη σωματική όπως λέει η στρατευμένη επιστήμη) και κινδυνεύουμε να εξαντλήσουμε (ποσοτικά) και το κοινό της στήλης με τους γρίφους. Ομως –υπό μονή, όλο κληρώνουμε– δεν θα πρέπει να παραλείψουμε και τα δίστιχα εκείνα που έχουν ένα γενικό, νεφελώδη και απρόσωπο χαρακτήρα και ταιριάζουν σε περισσότερα του ενός υποκείμενα. Να μερικά για την πληρέστερη κατανόηση του ποιητικού φαινομένου:
πρέπει να σε φυτέψουνε σε λάκκο δύο μέτρα.
Αν όλα τα λησμόνησες, ένα μόνο θυμήσου:
που σου ‘λεγα «θα μας πηδάν’» κι έλεγες «άει γ@μίσου».
Υπομονή, υπομονή, ως πότε θα ‘πομένω;
Για δεν σας παίρνω στις κλοτσιές; Τι άλλο περιμένω;
Από την επανάσταση καλύτερο δεν είναι.
Αν θες σταμάτα να τις τρως, αν όχι σκλάβος μείνε…
