Δυο χιλιάδες και εννέα: father τα ‘μαθες τα νέα;
Ακρως σοβαρή πλακίτσα, στίχοι: Κοκκινοσκουφίτσα.
Το δόγμα «την εξέθεσες ή τη διακόρευσες; Οφείλεις να την αποκαταστήσεις» σώζεται και τιμάται ως τις μέρες μας, που χαρακτηρίζονται από την συντηρητικοποίηση και τον τρόμο. Η αποκατάσταση της δημοκρατίας γιορτάστηκε και πάλι απ’ όσους η ίδια αποκατέστησε (για το τι υπερισχύει, μη ρωτάτε εμένα ή άλλα στρουμφάκια, ρωτήστε καλύτερα τον Δρακουμέλ). Χθες ήταν της αγίας μεταπολίτευσης, ημέρα που τιμήθηκε στα θερινά ανάκτορα της Βαβέλ με την περιφορά του σεπτού λειψάνου της ανάμεσα στα πάλλευκα τραπέζια των κρεμαστών κήπων της Βαβυλώνας (Βαβυλώνα: ο τόπος του Βαβύλη, κατά το αχυρώνα ή αμπελώνα ή καλύτερα το «γ@μιστρών@» του εξαίρετου καλοπροαίρετου αιρετού). Ο Ναβουχοδονόσορ δεξιώθηκε –καθώς ουδέποτε αριστερώνεται– τους αρχιερείς και σύμπαν το ιερατείο της πανάμωμης διαπλοκής και της θεόπεμπτης διαφθοράς. Το φωτισμένο κάστρο πλημμύρισαν bacci (τι σοκολατάκια ρε;), γουρούνια (σε κοψίδια) και δολοφόνοι (της αθωότητας και της καλύτερης δημοκρατίας που είχαμε ποτέ). Οι δεσμοί των εσμών των θεσμών αντέχουν στον χρόνο και να μην ακούω κακοήθειες για συνταξιοδότηση της μεταπολίτευσης, με πρόσχημα το γεγονός ότι συμπληρώθηκε τριακονταπενταετία… Ολοι ξέρετε πού τραβάνε τα όρια συνταξιοδότησης μετά την αύξηση του προσδόκιμου κλπ. Είδατε τι έπαθε μια άλλη –τριανταπεντάχρονη και στην αρχή της τριακονταπενταεντίας– που προσπάθησε να στήσει πιο μεθοδικά τη δουλειά, θέλοντας κι εκείνη να μονιμοποιηθεί όπως η δημοκρατία…
Τα «λάθη» της εποχής έχουν μεγάλη πλάκα: «Επέτρεψέ μου», «διέδωσέ το» ή «όπως γνωρίζεται», «σερβίρομαι και πατσά» ή ακόμα ο ΑΣΕΠ, το ΛαΟΣ, ο ΕλΤα. Ουγκ!
Είπα ΛαΟΣ και θυμήθηκα ότι πρέπει να σημάνω λαϊκό ανορθόδοξο συναγερμό: επισημαίνω στο χριστεπώνυμο κυνό –έχουμε και τέτοιο στην ημιυπαίθρια και διαμπερή στήλη– ότι στον ΛαΟΣ θα «σκάσουν» μεγαλύτερα φραξιονιστικά προβλήματα απ’ ό,τι στον ΣυΡιζΑ. Κι αυτό γιατί η συνιστώσα των τηλεπωλητών διατείνεται με βεβαιότητα ότι ο κόσμος θα καταστραφεί το 2012, σε αντίθεση με την κεντρική δεξιά συνιστώσα, που διαμηνύει ότι εκείνη τη χρονιά θα γίνει το κόμμα κυβέρνηση, η τελεία αντιπολίτευση και το ερωτηματικό πρόεδρος της Δημοκρατίας. Και οφείλω να σας ενημερώσω –αφού σας εξημερώσω όπως προστάζει το λειτούργημα που επιτελώ– ότι δεχόμαστε σωρηδόν διαμαρτυρίες από αργόσχολους και γι’ αυτό παρατηρητικούς συντρόφους, για το γεγονός ότι και οι δύο συνιστώσες λένε το ίδιο πράγμα με διαφορετικά λόγια! Η στήλη, με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην πολυφωνική μονοφωνία του καθεστώτος, ξεσκόνισε τις περί φαντασιώσεων φρούδες φροϋδικές πραγματείες. Πράγματι, υπάρχει μια δόση αλήθειας, κάτι που άλλωστε επιβεβαίωσαν σε πνευματιστική επικοινωνία μας οι Helen Keller, Νοστράδαμος, Πελόμα Μποκιού και Αγάπανθος, επισημαίνοντας ότι ο κόσμος έχει άλλωστε καταστραφεί προ πολλού. Κατόπιν τούτων, το ερώτημα (τα ξαναείπαμε, θυμάστε;) του Τουρνά –που πιθανόν ήταν τούρνα όταν το διατύπωνε– για το «πώς θα είναι ο κόσμος μας το 2009» καθίσταται περιττό όπως κι ο ίδιος…
Λοιπόν, τώρα που έχει Βίτσα ο ΣυΡιζΑ, θα πρέπει να είναι διπλά προσεκτικός στη σχέση του με τους πρώην κουκουλοφόρους (ποιους καπουτσίνους ρε;). Και φυσικά δεν χρειάζεται να επισημάνει η Κόκκινη Σκουφίτσα ότι πρέπει να προσέχει μη σπάσει κα’να τζάμι και χαλάσει τη βελουτέ επανάσταση της άλλης πλαγιάς του όρους της κυνοβουλευτικής αριστεράς.
Κάποιοι σύντροφοι απ’ την Ιταλία ήρθαν για διακοπές στην Ελλάδα και μου έφεραν πεσκέσι κάτι αμελέτητα Καλαβρέζικα (γ@μ@τος κρασομεζές). Στην «Repubblica» που τα είχαν (μάλλον επίτηδες) τυλιγμένα, διάβασα –βαθύτατα συγκινημένη– τη μεγάλη είδηση για την μετάνοια του Sylvio Berlusconi: Ο «cavaliere» βαρέθηκε τα party με κορίτσια στη σκερτσόζα «βίλα τσερτόζα» και σκοπεύει να πραγματοποιήσει ένα προσκύνημα τον Σεπτέμβριο. Οπως όλα δείχνουν προορισμός του θα είναι το ιερό του αγίου Padre Pio, στο San Giovanni Rotondo, στη νότια Ιταλία. Επειδή υπάρχει κι ελληνική παροικία εκεί, η στήλη αγρυπνεί και καλεί τις προξενικές αρχές αλλά και κάθε υπεύθυνο πολίτη ή πωλητή που νοιάζεται για την περιοχή (ποιος Βαβύλης ρε;), να στείλει mail, fax κι επιστολές εκεί, ώστε να προλάβουν ν’ απομακρύνουν τυχόν μοναχές.
«Fumer surtout, boire des liqueurs fortes comme du metal bouillant, comme faisaient ces chers ancetres autour des feux» (πάνω απ’ όλα θα καπνίζω, θα πίνω ποτά δυνατά σαν καυτό μέταλλο, όπως έκαναν γύρω απ’ τη φωτιά εκείνοι οι λατρευτοί μας πρόγονοι) «Mauvais sang» – Arthur Rimbaud.
Κοκκινοσκουφίτσα
kokinoskoufitsa@eksegersi.gr
