Του Ατεφ αλ-Τζουλάνι [*]
Αποκλειστικά για το al-Zaytouna Centre [**]
Περίληψη
Παρά τις σοβαρές ζημιές που προκάλεσε η ισραηλινοαμερικανική εκστρατεία στο Ιράν και στις υποδομές του, η επιχείρηση δεν μπόρεσε να επιτύχει τους διακηρυγμένους στόχους της, συμπεριλαμβανόμενης της αλλαγής καθεστώτος, της διάλυσης του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, της εξουδετέρωσης των πυραυλικών του δυνατοτήτων και της διακοπής των περιφερειακών του συμμαχιών. Αντιθέτως, το ιρανικό κράτος επέδειξε ανθεκτικότητα, διατήρησε την εσωτερική συνοχή του και αναπροσάρμοσε τη στρατηγική του στάση, αποκαθιστώντας έτσι σημαντικό βαθμό επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας. Επιπλέον, το Ιράν εδραίωσε την περιφερειακή του επιρροή, ιδιαίτερα μέσω της θέσης του στο Στενό του Ορμούζ, ενώ η αμερικανική αποτρεπτική ισχύς αποδυναμώθηκε και η εμπιστοσύνη των συμμάχων στις αμερικανικές δεσμεύσεις διαβρώθηκε περαιτέρω.
Ταυτόχρονα, η περιφερειακή και διεθνής προσοχή μετατοπίστηκε προς τον πόλεμο κατά του Ιράν και τις επιπτώσεις του στον Αραβικό Κόλπο, ενώ το ενδιαφέρον για τη Λωρίδα της Γάζας, την Ιερουσαλήμ και το παλαιστινιακό ζήτημα υποχώρησε προσωρινά. Παράλληλα, η επιμονή του Ιράν να διατηρήσει τις πυρηνικές και πυραυλικές του δυνατότητες, μαζί με την άρνηση της Χεζμπολά να αφοπλιστεί, ενίσχυσαν τη θέση της Παλαιστινιακής Αντίστασης και την ικανότητά της να αντιστέκεται στις εξωτερικές πιέσεις για αφοπλισμό. Επιπλέον, η αντίληψη της ιρανικής ηγεσίας ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με μια υπαρξιακή σύγκρουση είναι πιθανό να ενισχύσει τη στήριξή της προς τις παλαιστινιακές δυνάμεις αντίστασης, τις οποίες θεωρεί προκεχωρημένη γραμμή άμυνας. Αντιθέτως, οι σημαντικές ιρανικές απώλειες θα μπορούσαν επίσης να ενθαρρύνουν εσωτερικά ρεύματα που υποστηρίζουν μια στρατηγική αναδίπλωση και έναν περισσότερο εσωστρεφή προσανατολισμό.
Εισαγωγή
Η αμερικανική διοίκηση και η ισραηλινή κυβέρνηση έθεσαν μια σειρά στόχων για τον πόλεμό τους κατά του Ιράν, ο οποίος ξεκίνησε στις 28/2/2026. Κυριότεροι μεταξύ αυτών ήταν η αλλαγή καθεστώτος, η καταστροφή του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν, η εξάλειψη των πυραυλικών του δυνατοτήτων και η διά της βίας εγκατάλειψη των περιφερειακών του συμμάχων. Ωστόσο, παρά τις σημαντικές ανθρώπινες απώλειες και την εκτεταμένη καταστροφή τόσο πολιτικών όσο και στρατιωτικών υποδομών στο Ιράν και στον Λίβανο, κανένας από αυτούς τους βασικούς στόχους δεν είχε επιτευχθεί εβδομάδες μετά την έναρξη της στρατιωτικής σύγκρουσης. Κατά συνέπεια, η αμερικανική διοίκηση αναγκάστηκε να αποδεχτεί μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός και να επιστρέψει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί νέα συμφωνία για το πυρηνικό ζήτημα του Ιράν, καθώς και να διασφαλιστεί η επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ για τη θαλάσσια κυκλοφορία.
Πρώτο: Περιφερειακές Επιπτώσεις
- Παρότι η ισραηλινοαμερικανική εκστρατεία προκάλεσε σοβαρές ζημιές στην πολιτική, στρατιωτική ηγεσία και ηγεσία ασφάλειας του Ιράν και κατέστρεψε σημαντικό μέρος των πυραυλικών του συστημάτων και του στρατιωτικού εξοπλισμού του, επιπλέον των πληγμάτων σε πολιτικούς στόχους και στόχους υποδομών, εντούτοις απέτυχε να επιτύχει τους διακηρυγμένους στόχους της. Αντιθέτως, το ιρανικό κράτος απορρόφησε το πλήγμα, διατήρησε την εσωτερική του συνοχή και αναπροσάρμοσε τη στρατηγική του στάση, ανακτώντας έτσι σημαντικό βαθμό επιχειρησιακής αποτελεσματικότητας.
- Παρά τις απώλειες αυτές, το Ιράν κατόρθωσε ωστόσο να εδραιώσει την περιφερειακή του επιρροή, ιδιαίτερα μέσω της επιρροής του στη θαλάσσια κυκλοφορία στο Στενό του Ορμούζ, καθώς και μέσω της ικανότητάς του να απειλεί αμερικανικά συμφέροντα και να στοχοποιεί τις περιφερειακές τους βάσεις.
- Εν τω μεταξύ, η αμερικανική αποτρεπτική ισχύς έχει εμφανώς αποδυναμωθεί, μαζί με την εικόνα που επιδίωκε να προβάλλει ως αξιόπιστος εγγυητής ασφάλειας. Αυτή η διάβρωση αντικατοπτρίζεται στην περιορισμένη αποτελεσματικότητά της στην υπεράσπιση των περιφερειακών της εταίρων, στην ευαλωτότητα κρίσιμων υποδομών σε αρκετά κράτη του Κόλπου και στην προσωρινή διακοπή των ροών εξαγωγής πετρελαίου σε τμήματα της περιοχής.
- Το Ισραήλ πέτυχε να εγκαθιδρύσει έλεγχο σε μια συνοριακή λωρίδα του Λιβάνου βάθους περίπου 5–10 χιλιομέτρων και προχώρησε σε εκτεταμένες δολοφονίες και καταστροφές. Ωστόσο, στη συνέχεια βρέθηκε αντιμέτωπο με αξιοσημείωτη βελτίωση στην ποιοτική απόδοση της Χεζμπολά και στην ικανότητά της να καλύψει αρκετά προηγουμένως εκτεθειμένα επιχειρησιακά κενά. Επιπλέον, η Χεζμπολά απέρριψε οποιαδήποτε συμφωνία κατάπαυσης του πυρός που θα επέτρεπε στο Ισραήλ να συνεχίσει μονομερώς τις παραβιάσεις του λιβανικού εδάφους και τη συνεχιζόμενη κλιμάκωση. Το Ιράν, από την πλευρά του, επέμεινε ότι οποιαδήποτε παύση των εχθροπραξιών πρέπει να περιλαμβάνει και τον Λίβανο.
- Παράλληλα, οι ανησυχίες σε ολόκληρη την περιοχή έχουν ενταθεί σχετικά με την αυξανόμενη επιθετικότητα του Ισραήλ και τη φιλοδοξία του να αναδιαμορφώσει τη «νέα Μέση Ανατολή» σύμφωνα με το δικό του στρατηγικό όραμα. Η αντίληψη αυτή έχει ενισχυθεί περαιτέρω από την αυξανόμενη πεποίθηση ότι οι ΗΠΑ δεν αποδίδουν καθοριστικό στρατηγικό βάρος στους άραβες εταίρους τους όταν αυτό συγκρούεται με τη στρατηγική τους σύμπλευση με το Ισραήλ.
Δεύτερο: Οι Επιπτώσεις του Πολέμου για την Παλαιστινιακή Αντίσταση
- Τόσο σε περιφερειακό όσο και σε διεθνές επίπεδο, η προσοχή έχει μετατοπιστεί ολοένα και περισσότερο προς τον πόλεμο κατά του Ιράν και τις επιπτώσεις του στον Αραβικό Κόλπο, μειώνοντας έτσι την εστίαση στη Λωρίδα της Γάζας, την Ιερουσαλήμ και γενικότερα το παλαιστινιακό ζήτημα. Αυτή η μετατόπιση συνέβη παρά τη συνέχιση της ισραηλινής επιθετικότητας, των συνεχιζόμενων παραβιάσεων, της εντατικοποίησης των πολιτικών ιουδαιοποίησης και προσάρτησης, καθώς και του συνεχιζόμενου αποκλεισμού.
- Η Αντίσταση βρέθηκε αντιμέτωπη με μια λεπτή εξισορρόπηση. Από τη μία πλευρά, καταδίκασε την ισραηλινοαμερικανική επίθεση κατά του Ιράν και επιβεβαίωσε το δικαίωμα του Ιράν να απαντήσει· από την άλλη, βρέθηκε αντιμέτωπη με πιέσεις να καταδικάσει τα ιρανικά πλήγματα εναντίον κρατών του Κόλπου. Αυτό κατέστησε αναγκαία μια σαφή διάκριση μεταξύ επιθέσεων σε αμερικανικές βάσεις στις χώρες αυτές, οι οποίες χρησιμοποιήθηκαν σε επιχειρήσεις κατά του Ιράν, και πληγμάτων που στόχευαν πολιτικές υποδομές εντός των ίδιων των κρατών. Ταυτόχρονα, η Χαμάς διατήρησε γενικά εποικοδομητικές σχέσεις με κράτη όπως το Κατάρ και το Κουβέιτ, συνεχίζοντας παράλληλα τις προσπάθειες βελτίωσης των περιφερειακών της σχέσεων. Κατά συνέπεια, υποστήριξε το δικαίωμα του Ιράν να απαντήσει στην επίθεση, ενώ ταυτόχρονα κάλεσε σε αυτοσυγκράτηση όσον αφορά τις πολιτικές υποδομές και τους μη στρατιωτικούς στόχους στις χώρες του Κόλπου.
- Αρκετά μέσα ενημέρωσης εργαλειοποίησαν τη σχέση μεταξύ της Παλαιστινιακής Αντίστασης, του Ιράν και του ευρύτερου Αξονα της Αντίστασης σε εκστρατείες απονομιμοποίησης, επιδιώκοντας να εκμεταλλευτούν τις αρνητικές επιπτώσεις του πολέμου στην ασφάλεια και την οικονομία, προκειμένου να αποδυναμώσουν πολιτικά την Αντίσταση.
- Δεδομένης της σημαντικής πίεσης στην ιρανική οικονομία, αναδύονται δύο αντίθετες τάσεις. Από τη μία πλευρά, η ικανότητα του Ιράν να συνεχίσει να στηρίζει την Παλαιστινιακή Αντίσταση ενδέχεται να μειωθεί· από την άλλη, ο υπαρξιακός χαρακτήρας της σύγκρουσης που αντιμετωπίζει το ιρανικό καθεστώς μπορεί να οδηγήσει σε επέκταση αυτής της στήριξης, θεωρώντας την Αντίσταση ως πρώτη γραμμή άμυνας απέναντι σε ένα σιωνιστικό σχέδιο του οποίου η στρατηγική εμβέλεια εκτείνεται ολοένα και περισσότερο προς το ίδιο το Ιράν.
- Ο πρόσφατος πόλεμος συνέβαλε επίσης στην καταπόνηση των ισραηλινών δυνάμεων, οι οποίες βρέθηκαν ταυτόχρονα εμπλεκόμενες στα μέτωπα του Ιράν και του Λιβάνου. Αυτή η πίεση πολλαπλών μετώπων οδήγησε σε σχετική μείωση της ισραηλινής στρατιωτικής δραστηριότητας στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Οχθη. Ως αποτέλεσμα, αυτή η προσωρινή αποκλιμάκωση πιθανότατα παρείχε στην Αντίσταση μια περιορισμένη ευκαιρία να ανασυνταχτεί και να αναδομήσει εν μέρει τις δυνατότητές της, έπειτα από δύο χρόνια συνεχούς και φθοροποιού σύγκρουσης.
- Η επικέντρωση της κυβέρνησης Τραμπ στον πόλεμο με το Ιράν και στις συνέπειές του, συμπεριλαμβανόμενων των προσπαθειών διασφάλισης της επαναλειτουργίας του Στενού του Ορμούζ για τη θαλάσσια κυκλοφορία, απέσπασε προσωρινά την προσοχή από τις εντατικοποιημένες προσπάθειές της να προωθήσει το «Συμβούλιο Ειρήνης» στη Λωρίδα της Γάζας και να διατηρήσει την πίεση που αποσκοπούσε στον αφοπλισμό της Παλαιστινιακής Αντίστασης.
- Παράλληλα, η ικανότητα του Ιράν να ματαιώσει τους πολεμικούς στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, μαζί με την ανθεκτικότητα και την αποτελεσματική απόδοση της Χεζμπολά στη σύγκρουσή της με το Ισραήλ, ενίσχυσαν το ευρύτερο παράδειγμα της αντίστασης. Επιπλέον, ανέδειξαν την ικανότητα αυτών των δρώντων να διαταράσσουν τον ισραηλινό στρατηγικό σχεδιασμό, παρά τις σημαντικές ασυμμετρίες στη στρατιωτική ισχύ.
- Η συνεχιζόμενη προσήλωση του Ιράν στις πυρηνικές και πυραυλικές του δυνατότητες, μαζί με την άρνηση της Χεζμπολά να αφοπλιστεί και την επιμονή της να διατηρήσει την αμυντική της ικανότητα απέναντι στις ισραηλινές επιθέσεις, ενίσχυσαν την άρνηση της Παλαιστινιακής Αντίστασης να υποκύψει σε εξωτερικές πιέσεις για παράδοση των όπλων της ή διάλυση των αποτρεπτικών της δυνατοτήτων. Από αυτή την άποψη, συνέβαλαν επίσης σε μια ευρύτερη περιφερειακή νομιμοποίηση της διατήρησης των όπλων ως βασικού στοιχείου της αντίστασης.
- Η Παλαιστινιακή Αντίσταση δεν συμμετείχε στρατιωτικά στον πρόσφατο πόλεμο κατά του Ιράν, κυρίως λόγω των συνεχιζόμενων πιέσεων της Επιχείρησης Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα επί δύο συνεχόμενα χρόνια. Ωστόσο, η ανανεωμένη έμφαση στο πλαίσιο της «ενότητας των μετώπων», μαζί με την αποδεδειγμένη συνοχή και ανθεκτικότητα του Αξονα της Αντίστασης, φέρει δυνητικά θετικές επιπτώσεις για την παλαιστινιακή σκηνή. Ειδικότερα, υπογραμμίζει τη σημασία της λειτουργικής συμπληρωματικότητας μεταξύ των περιφερειακών δρώντων που αντιτίθενται στην ισραηλινή κατοχή και, κατ’ επέκταση, τη συλλογική τους ικανότητα να συνεχίζουν την αντιπαράθεση παρά τις συσσωρευμένες απώλειες.
Τα ακόλουθα σενάρια σκιαγραφούν τις πιθανές επιπτώσεις του ισραηλινοαμερικανικού πολέμου κατά του Ιράν στη μελλοντική πορεία της Παλαιστινιακής Αντίστασης, ιδιαίτερα υπό το φως των εντεινόμενων ισραηλινών, αμερικανικών και περιφερειακών προσπαθειών περιορισμού της και μείωσης των στρατιωτικών της δυνατοτήτων:
Πρώτο Σενάριο: Οι επιπτώσεις του πολέμου θα ενισχύσουν την ανθεκτικότητα της Παλαιστινιακής Αντίστασης, αυξάνοντας την ικανότητά της να αντέχει στις πιέσεις για αφοπλισμό και αποστρατιωτικοποίηση, ενώ παράλληλα θα διευκολύνουν την ανάκαμψή της από τη μακρόχρονη αντιπαράθεση με το Ισραήλ κατά τη διάρκεια της Επιχείρησης Κατακλυσμός του Αλ-Ακσα.
Δεύτερο Σενάριο: Η ισραηλινή και αμερικανική πίεση προς την Παλαιστινιακή Αντίσταση θα ενταθεί, με στόχο την αποδυνάμωσή της και τη στέρησή της από τη στρατιωτική της ικανότητα, εν μέρει ως αντισταθμιστική απάντηση στην αποτυχία επίτευξης των στόχων του πολέμου κατά του Ιράν, με την Αντίσταση να ενδέχεται να επιδείξει κάποιο βαθμό προσαρμογής σε αυτές τις πιέσεις.
Τρίτο Σενάριο: Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ θα επιδιώξουν να αποσυνδέσουν το παλαιστινιακό ζήτημα από τις ευρύτερες περιφερειακές συγκρούσεις που αφορούν το Ιράν και τον Λίβανο, απομονώνοντάς το έτσι από τις ευρύτερες δυναμικές διάχυσης της σύγκρουσης.
Τέταρτο: Παράγοντες που Διαμορφώνουν τα Σενάρια
- Η πορεία της αντιπαράθεσης Ιράν–ΗΠΑ–Ισραήλ, συμπεριλαμβανόμενης της τελικής έκβασης του πολέμου.
- Οι εξελίξεις στο λιβανικό μέτωπο, μαζί με τα πιθανά αποτελέσματα των ισραηλινολιβανικών διαπραγματεύσεων.
- Η ικανότητα της Παλαιστινιακής Αντίστασης να αντέξει τη συνεχιζόμενη ισραηλινή, αμερικανική και περιφερειακή πίεση που αποσκοπεί στον αφοπλισμό και τον περιορισμό της, καθώς και το επίπεδο στήριξης που διατηρεί στη λαϊκή της βάση.
- Η κατεύθυνση της αμερικανικής πολιτικής στη μεταπολεμική περίοδο θα είναι καθοριστική, ιδιαίτερα ως προς το αν η Ουάσιγκτον θα διατηρήσει βαθιά περιφερειακή εμπλοκή ή θα κινηθεί προς μια μερική στρατηγική αναδίπλωση. Η πορεία αυτή είναι επίσης πιθανό να επηρεαστεί από τα αποτελέσματα των ενδιάμεσων εκλογών για το Κογκρέσο τον Νοέμβρη του 2026.
- Η ισραηλινή πολιτική στη Λωρίδα της Γάζας κατά την επόμενη περίοδο, όπως θα διαμορφωθεί από τις επιπτώσεις της αντιπαράθεσης με το Ιράν και τη Χεζμπολά, καθώς και από τα αποτελέσματα των αναμενόμενων ισραηλινών εκλογών τον Οκτώβρη του 2026.
- Η αραβική και ισλαμική αντίδραση απέναντι στις επεκτατικές και επιθετικές πολιτικές του Ισραήλ, ιδιαίτερα εν μέσω της αυξανόμενης αντίληψης μεταξύ διαφόρων δρώντων ότι αυτές οι πολιτικές συνιστούν πλέον άμεση απειλή για τα συμφέροντά τους και για την περιφερειακή σταθερότητα.
- Το επίπεδο συντονισμού μεταξύ των συνιστωσών του Αξονα της Αντίστασης στο εξής, υπό το φως των αποτελεσμάτων και των επιπτώσεων του πολέμου, καθώς και ο βαθμός συναίνεσης γύρω από την περαιτέρω ανάπτυξη της έννοιας της «ενότητας των μετώπων».
Πέμπτο: Στάθμιση των Σεναρίων
Το πρώτο σενάριο, δηλαδή η ενισχυμένη ανθεκτικότητα της Παλαιστινιακής Αντίστασης και η συνέχιση της διατήρησης των στρατιωτικών της δυνατοτήτων, εμφανίζεται ως το πιθανότερο υπό τις παρούσες συνθήκες, ιδιαίτερα υπό το φως των αναμενόμενων επιπτώσεων του ισραηλινοαμερικανικού πολέμου κατά του Ιράν. Η εκτίμηση αυτή ενισχύεται, αφενός, από την αποτυχία τόσο του Ισραήλ όσο και των ΗΠΑ να επιτύχουν τους στρατηγικούς τους στόχους στο Ιράν και, αφετέρου, από την αποδεδειγμένη ανθεκτικότητα της Χεζμπολά στη συνεχιζόμενη αντιπαράθεσή της με το Ισραήλ. Παράλληλα, οι τάσεις των δημοσκοπήσεων τόσο στις ΗΠΑ όσο και στο Ισραήλ δείχνουν πιθανές πολιτικές απώλειες για το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα στο Κογκρέσο και για τον κυβερνητικό συνασπισμό του Μπενιαμίν Νετανιάχου στην Κνεσέτ. Ταυτόχρονα, το ευρύτερο αραβικό και ισλαμικό πολιτικό περιβάλλον μετατοπίζεται σταδιακά προς μεγαλύτερη αναγνώριση των κινδύνων που απορρέουν από το ολοένα πιο ριζοσπαστικό δόγμα ασφάλειας του Ισραήλ και την αυξανόμενη περιφερειακή του επιθετικότητα. Επιπλέον, τα σχετικά οφέλη που συνδέονται με το πλαίσιο της «ενότητας των μετώπων» κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον του Ιράν είναι πιθανό να διατηρήσουν τη δυναμική για συνέχιση του συντονισμού και στο μέλλον.
Αντιθέτως, το δεύτερο σενάριο, δηλαδή η εντεινόμενη ισραηλινή και αμερικανική πίεση για την αποδυνάμωση της Παλαιστινιακής Αντίστασης και τη στέρησή της από τα όπλα της, παραμένει η προτιμώμενη επιλογή και των δύο δρώντων, καθώς και ορισμένων περιφερειακών παραγόντων. Ωστόσο, αντιμετωπίζει σημαντικούς δομικούς περιορισμούς, κυρίως την ανθεκτικότητα της Παλαιστινιακής Αντίστασης και τη συνεχιζόμενη προσήλωσή της στη διατήρηση των αμυντικών της δυνατοτήτων παρά τις συνεχιζόμενες ισραηλινές επιθέσεις, καθώς και τη διατηρησιμότητα της λαϊκής της βάσης υποστήριξης. Επιπλέον, η αδυναμία του Ισραήλ και των ΗΠΑ να διαλύσουν τα πυρηνικά και πυραυλικά προγράμματα του Ιράν, μαζί με την αποτυχία τους να αφοπλίσουν τη Χεζμπολά, περιορίζει περαιτέρω τη δυνατότητα επίτευξης παρόμοιων αποτελεσμάτων απέναντι στην παλαιστινιακή αντίσταση.
Εκτο: Συστάσεις
Υπό το πρίσμα της παραπάνω ανάλυσης και δεδομένων των αναμενόμενων αμερικανικών και ισραηλινών προσπαθειών να αποσυνδέσουν την πορεία της Παλαιστινιακής Αντίστασης από τις ευρύτερες περιφερειακές αντιπαραθέσεις που αφορούν το Ιράν και τον Λίβανο, προτείνονται οι ακόλουθες συστάσεις:
- Τα αραβικά κράτη και το Ιράν θα πρέπει να επιδιώξουν την επίλυση των διαφορών τους με ειρηνικά μέσα, με σεβασμό στην κυριαρχία και στη μη επέμβαση. Αυτό είναι ουσιώδες προκειμένου να αποτραπεί η εκμετάλλευση των ενδοπεριφερειακών διαιρέσεων από το Ισραήλ και τις ΗΠΑ για περαιτέρω εδραίωση της περιφερειακής τους κυριαρχίας.
- Η προστασία των οικονομικών πόρων, των ενεργειακών περιουσιακών στοιχείων και των κρίσιμων υποδομών των αραβικών και μουσουλμανικών χωρών θα πρέπει να αποτελέσει προτεραιότητα, αποφεύγοντας τη φθορά ή την καταστροφή τους στις συνεχιζόμενες συγκρούσεις, από τις οποίες το Ισραήλ και οι δυτικές δυνάμεις είναι οι κύριοι ωφελημένοι.
- Η Παλαιστινιακή Αντίσταση θα πρέπει να διατηρήσει τη σταθερότητά της απέναντι στις συνεχιζόμενες πιέσεις που αποσκοπούν στον αφοπλισμό και στη διάλυση των αμυντικών της δυνατοτήτων, καθώς οι κίνδυνοι της συμμόρφωσης υπερβαίνουν εκείνους που συνδέονται με τη συνέχιση της αντοχής και της αντίστασης.
- Η σημαντική συμμετοχή αρκετών οργανώσεων αντίστασης στον ισραηλινοαμερικανικό πόλεμο κατά του Ιράν αναδεικνύει την ανάγκη περαιτέρω αξιολόγησης των δυνατοτήτων του πλαισίου της «ενότητας των μετώπων» και εμβάθυνσης του επιχειρησιακού συντονισμού μεταξύ των δρώντων της αντίστασης. Μια τέτοια ολοκλήρωση θα μπορούσε να ενισχύσει την αμυντική ικανότητα και να βελτιώσει την αποτροπή απέναντι στις συνεχιζόμενες επιθετικές πολιτικές του Ισραήλ, λαμβάνοντας παράλληλα υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες και περιορισμούς κάθε πλευράς.
- Η εμπλοκή με αραβικούς και ισλαμικούς δρώντες που αναγνωρίζουν ολοένα και περισσότερο τους κινδύνους που απορρέουν από την επεκτατική πορεία του Ισραήλ έχει καταστεί πιο σημαντική. Η εμπλοκή αυτή θα πρέπει να υπογραμμίζει τον ρόλο της Παλαιστινιακής Αντίστασης στην αντιμετώπιση αυτών των δυναμικών και να την παρουσιάζει ως παράγοντα σταθεροποίησης που αξίζει να διατηρηθεί και να υποστηριχτεί στρατηγικά, τόσο για τον περιορισμό της ισραηλινής κλιμάκωσης όσο και για τη διασφάλιση της περιφερειακής σταθερότητας και την προώθηση των συμφερόντων των αραβικών και μουσουλμανικών χωρών.
- Παρότι η Παλαιστινιακή Αντίσταση αναμένεται να αντέξει τις συνεχιζόμενες περιφερειακές και διεθνείς πιέσεις, οι πολιτικοί και λαϊκοί δρώντες σε ολόκληρη την Παλαιστίνη και τον αραβικό κόσμο φέρουν ολοένα μεγαλύτερη ευθύνη να υπερασπιστούν τη νομιμότητα της ένοπλης δυνατότητάς της και το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα. Αυτό καθίσταται ιδιαίτερα σημαντικό δεδομένων των συνεχιζόμενων ισραηλινών ενεργειών που ενέχουν κινδύνους για τη σταθερότητα και την εδαφική ακεραιότητα των αραβικών κρατών.
[*] Ο Ατεφ αλ-Τζουλάνι είναι ιορδανός δημοσιογράφος και συγγραφέας παλαιστινιακής καταγωγής. Υπηρετεί ως αρχισυντάκτης της ιορδανικής εφημερίδας Assabeel και ειδικεύεται στις παλαιστινιακές και ιορδανικές πολιτικές και στρατηγικές υποθέσεις. Εχει δημοσιεύσει εκτενώς, συμπεριλαμβανόμενων εκατοντάδων άρθρων, αναλυτικών κειμένων, εκτιμήσεων κατάστασης και εγγράφων πολιτικής. Ο αλ-Τζουλάνι είναι επίσης τακτικός συμμετέχων σε τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά προγράμματα.
[**] Το Al-Zaytouna Centre for Studies and Consultations (Κέντρο Μελετών και Συμβουλευτικών Υπηρεσιών αλ-Ζαϊτούνα) είναι ένας ανεξάρτητος αδειοδοτημένος οργανισμός που ιδρύθηκε στη Βηρυτό του Λιβάνου το 2004. Αποτελεί κορυφαίο think tank που ειδικεύεται στις πολιτικές και στρατηγικές μελέτες, καθώς και στη στρατηγική πρόβλεψη. Ως επαγγελματικός επιστημονικός ερευνητικός οργανισμός, επικεντρώνεται στον αραβικό και μουσουλμανικό κόσμο, με ιδιαίτερη έμφαση στο παλαιστινιακό ζήτημα.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων είκοσι ετών (2004–2024), το Κέντρο έχει καθιερωθεί ως κορυφαίος θεσμός στον τομέα του, κερδίζοντας αναγνώριση τόσο στον αραβικό κόσμο όσο και διεθνώς. Εχει εκδώσει 243 βιβλία και επιστημονικούς τόμους και έχει πρωτοστατήσει στην έκδοση μιας σειράς έργων αναφοράς αφιερωμένων στο παλαιστινιακό ζήτημα, συμπεριλαμβανομένων των The Palestine Strategic Report (13 τόμοι), The Palestine Daily Chronicle (10 τόμοι) και The Palestine Documents (7 τόμοι).
Το Κέντρο επιδιώκει να ενισχύσει την τοπική, περιφερειακή και διεθνή ενημέρωση σχετικά με τις πραγματικότητες και τις επιπτώσεις των γεγονότων στην περιοχή, με ιδιαίτερη αναφορά στο παλαιστινιακό ζήτημα και στη σύγκρουση με το Ισραήλ. Επιδιώκει επίσης να προσελκύει, να καταρτίζει και να αναδεικνύει ερευνητές στις στρατηγικές σπουδές της Δυτικής Ασίας. Το Κέντρο επιδιώκει να δημιουργήσει μια ευρείας κλίμακας βάση δεδομένων και να την ταξινομεί σύμφωνα με τις πλέον σύγχρονες επιστημονικές και τεχνικές μεθόδους. Σε ενεργή συνεργασία με ακαδημαϊκούς, ειδικούς και εμπειρογνώμονες, το Κέντρο προωθεί τη δημοσίευση επιστημονικών μελετών. Το Κέντρο ασχολείται επίσης με τη διοργάνωση εκπαιδευτικών προγραμμάτων, συνεδρίων, σεμιναρίων, διαλέξεων και συνεδριών ανταλλαγής ιδεών.
