Οι Πρυτανικές Αρχές του ΑΠΘ συνεχίζουν την τακτική καταστολής απέναντι σε φοιτητές και μέλη ΔΕΠ, που εγκαινίασε ο πρώην Πρύτανης Νίκος Παπαϊωάννου, τον οποίο ο Μητσοτάκης επιβράβευσε για την προσφορά του στο έργο «νόμος και τάξη» και τον έκανε υφυπουργό Παιδείας. Εχουν βαλθεί να βάλουν το Πανεπιστήμιο «στο γύψο», να το αποστειρώσουν από κάθε κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική δραστηριότητα.
Μετά το κρεσέντο επιβολής του «νόμου και τάξης» από κυβέρνηση και μπάτσους με αφορμή την πραγματοποίηση μιας συναυλίας στην Πολυτεχνική Σχολή και την επαίσχυντη στάση των Πρυτανικών Αρχών που έσπευσαν να ταυτιστούν απόλυτα με την κυβέρνηση και την κατασταλτική πολιτική, οι τελευταίες συνέχισαν στον αυταρχικό, αντιδραστικό κατήφορο, επιβάλλοντας γενική «απαγόρευση μέχρι νεωτέρας» σε όλες τις «μη εκπαιδευτικές και ερευνητικές δραστηριότητες».
Στη συνέχεια επέβαλαν απαγόρευση κυκλοφορίας στο πανεπιστημιακό campus, με γενικό σιωπητήριο μετά τις 10μμ τις καθημερινές και είσοδο στο Πανεπιστήμιο μόνο μετά από άδεια των Κοσμητόρων τα Σαββατοκύριακα. Θύματα του νέου αυθαίρετου και πρωτοφανούς για τα ακαδημαϊκά δεδομένα πλαισίου απαγορεύσεων ήταν, αυτή τη φορά, μέλη και φίλοι φοιτητικής κινηματογραφικής ομάδας, που οδηγήθηκαν με μαζικές συλλήψεις στα δικαστήρια με την κατηγορία «διατάραξης ομαλής λειτουργίας του ιδρύματος» και αντιμετωπίζουν πλέον τον κίνδυνο στέρησης της φοιτητικής τους ιδιότητας έως και 24 μήνες βάσει του νέου αντιδραστικού νομοθετικού πλαισίου για τα πειθαρχικά ΔΕΠ και φοιτητών (Ν.5224/2025).
Το κατασταλτικό ντελίριο περιλαμβάνει και εκβιαστικό τελεσίγραφο-ιδιωτικό συμφωνητικό προς τους εστιακούς φοιτητές, που απειλήθηκαν με άμεση έξωση εάν δεν το υπέγραφαν έως τις 10 Μαΐου, καθώς και διώξεις τριών μελών του ΕΣΔΕΠ ΑΠΘ, επειδή τόλμησαν να στηρίξουν τον αγώνα των εστιακών φοιτητών.
Το πανεπιστήμιο-στρατόπεδο είναι η κατεύθυνση που εφαρμόζει με φανατισμό η κυβέρνηση Μητσοτάκη και υλοποιούν ασμένως και οι Πρυτανικές Αρχές του ΑΠΘ.
Το αποστειρωμένο πανεπιστημιακό ίδρυμα είναι η άλλη πλευρά του πανεπιστήμιου-επιχείρηση Α.Ε.
Και όπως κάθε καπιταλιστική επιχείρηση, που σέβεται τον εαυτό της, ενδιαφέρεται από τη μια μεριά για το αβγάτισμα των κερδών (επιχειρηματικότητα) και από την άλλη για τη δημιουργία των όρων που θα επιτρέψουν την απρόσκοπτη κερδοφορία. Το τελευταίο, επιδιώκεται με την επιβολή «σιγής νεκροταφείου», με το θάψιμο κάθε απόπειρας συνδικαλιστικής και πολιτικής δράσης και την αυστηρή και απόλυτη προσήλωση στην εργασία από φοιτητές, πανεπιστημιακό και διοικητικό προσωπικό.
Εχουμε, λοιπόν, μαζικές διαγραφές των λεγόμενων «αιώνιων φοιτητών», διαφήμιση μεταπτυχιακών με δίδακτρα, πιέσεις για τη δημιουργία ξενόγλωσσων προγραμμάτων σπουδών με δίδακτρα, βουτιά στους ιμπεριαλιστικούς πολεμικούς σχεδιασμούς με οργάνωση «συνεδρίων» για την «οικονομία του πολέμου», απανωτά «μνημόνια συνεργασίας» με επιχειρηματικούς ομίλους, κ.λπ.
Τελευταία, οι πανηγυρισμοί αφορούν τη διοργάνωση του Aristotle Innovation Forum, στο πλαίσιο του οποίου
- Yπογράφηκε Μνημόνιο Συνεργασίας μεταξύ του ΑΠΘ και της Pfizer, για την «ανάπτυξη κοινών πρωτοβουλιών και δράσεων που θα ενισχύσουν τη διασύνδεση της πανεπιστημιακής και της επιχειρηματικής κοινότητας»
- Oργανώθηκε συζήτηση για τις «ραγδαίες εξελίξεις της βιοτεχνολογίας στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, στις νέες μορφές συνεργασίας μεταξύ πανεπιστημίων, ερευνητικών κέντρων και επιχειρηματικού κόσμου, καθώς και στις δυνατότητες ανάπτυξης ενός ισχυρού και εξωστρεφούς οικοσυστήματος καινοτομίας στην Ελλάδα» με ομιλητές στελέχη αμερικανικών εταιριών βιοτεχνολογίας και φαρμάκων (Regeneron Pharmaceuticals, Biogen, Exelixis, Regulus Therapeutics και National Institutes of Health των ΗΠΑ) και «μαϊδανό» τον Ηλία Μόσιαλο
- Θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με τίτλο: «Συμπράξεις & Καινοτομία: Ο Ρόλος του Ιδιωτικού Τομέα στο Σύγχρονο Υγειονομικό Χάρτη», για να ντυθούν με φωτοστέφανο η εμπορευματοποίηση της Υγείας, οι λογιών λογιών μποναμάδες στους εμπόρους του χώρου και το πέταγμα στο καλάθι των αχρήστων των αιτημάτων των υγειονομικών για ενίσχυση του δημόσιου συστήματος Υγείας. Ολα αυτά είναι απότοκο της γενικότερης πολιτικής του «λιγότερου κράτους» (όσον αφορά τις κοινωνικές υπηρεσίες και όχι όσον αφορά τους κατασταλτικούς μηχανισμούς), της εκχώρησης στους ιδιώτες καπιταλιστές κρίσιμων κοινωνικών υπηρεσιών, οι οποίες ξανοίγουν δρόμους μέγιστης κερδοφορίας.
