Τα καλά νέα είναι ότι ο αγκαλίτσας πάτωσε, μολονότι το εγχώριο μιντιακό σύστημα είχε βαλθεί να μας πείσει ότι πάει για πρώτη, το χειρότερο δεύτερη θέση. Φαντάζεστε τι θα τραβούσαμε αυτή τη στιγμή (και τις επόμενες μέρες) έτσι και είχε μπει στην τριάδα; Εδώ μας τρέλαναν με τα προκριματικά, σκεφτείτε τι θα έκαναν έτσι και ανέβαινε στο βάθρο.
Τα ακόμα πιο καλά νέα είναι ότι το σύστημα ξεβρακώθηκε τελείως. Δεν μιλάμε για το πολιτιστικό σκέλος αλλά για το πολιτικό σκέλος. Ενα ποπ πανηγυράκι, το βασίλειο της μουσικής παρακμής και του κιτς, έχει εξελιχτεί τα τελευταία χρόνια σε πεδίο πολιτικής αντιπαράθεσης. Χάρη στους σιωναζιστές και τον πόλεμο γενοκτονίας που διεξάγουν ενάντια στον παλαιστινιακό λαό. Πλέον, οι υποψίες για στήσιμο αποδεικνύονται βεβαιότητα.
Ακόμα και οι New York Times, σε έρευνα των Μάρα Χβίστενταλ και Αλεξ Μάρσαλ, αποκάλυψαν τα παρασκήνια της οργανωμένης ψηφιακής διπλωματίας για την αποκατάσταση της διεθνούς εικόνας του Τελ Αβίβ.
Σύμφωνα με τα διαρρεύσαντα έγγραφα, η ισραηλινή κυβέρνηση ηγήθηκε μιας εντατικής και μυστικής διπλωματικής κινητοποίησης μέσω των πρεσβειών της, ασκώντας πιέσεις στους ευρωπαϊκούς ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς, μετά την κλιμάκωση των απειλών για μποϊκοτάζ του διαγωνισμού και αποκλεισμό της συμμετοχής της εξαιτίας του πολέμου στη Γάζα. Θεώρησε δε την παρουσία της σε αυτό το γεγονός, το οποίο παρακολουθούν 166 εκατομμύρια θεατές, ως ευκαιρία για την αποκατάσταση της διεθνούς της εικόνας και τη συγκέντρωση λαϊκής υποστήριξης με στόχο τη διάρρηξη της αυξανόμενης πολιτικής απομόνωσης.
Η έρευνα των New York Times αποκάλυψε ότι οι ισραηλινές κρατικές δαπάνες για εκστρατείες μάρκετινγκ και επιρροής ξεπέρασαν το ένα εκατομμύριο δολάρια. Περιλάμβαναν αγορά ψηφιακών διαφημίσεων, επισήμως τεκμηριωμένων από την κρατική διαφημιστική υπηρεσία του Ισραήλ, και προβολή τεράστιων πινακίδων στην Times Square της Νέας Υόρκης. Τα πολυγλωσσικά προωθητικά βίντεο που απευθύνονταν σε κοινό 35 χωρών συγκέντρωσαν περισσότερες από 25 εκατομμύρια προβολές μέσα σε λίγες ημέρες, ενθαρρύνοντας το κοινό να ψηφίσει.
Αυτή η γενναιόδωρη δαπάνη είχε ήδη επιβεβαιωθεί από εκτεταμένη τεχνολογική έρευνα που δημοσίευσε η ισπανική εφημερίδα El Mundo τον Μάη του 2025. Η έρευνα αποκάλυψε με έγγραφα ότι η ισραηλινή κρατική διαφημιστική υπηρεσία ίδρυσε ειδικό κανάλι στο YouTube στις 20 Απρίλη εκείνου του έτους, στο οποίο μεταδόθηκαν 89 βίντεο της διαγωνιζόμενης Yuval Raphael, η οποία απευθυνόταν στους πολίτες των ευρωπαϊκών χωρών στις τοπικές τους γλώσσες και τους καλούσε να της δώσουν προβάδισμα στην ψηφοφορία του κοινού.
Η κυβερνητική στρατηγική βασίστηκε στην εκμετάλλευση ενός «καθοριστικού μαθηματικού και τεχνικού κενού» στο σύστημα ψηφοφορίας του διαγωνισμού, το οποίο επεσήμανε ο ισπανικός ιστότοπος Xataka στην ανάλυσή του που δημοσιεύτηκε τον Μάη του 2025. Το σύστημα επέτρεπε σε κάθε άτομο να ψηφίζει επανειλημμένα έως και 20 φορές μέσω τηλεφώνου ή διαδικτύου, χρησιμοποιώντας πολλαπλές ηλεκτρονικές κάρτες πληρωμής, χωρίς να απαιτείται παρακολούθηση των καλλιτεχνικών εμφανίσεων ή της ζωντανής μετάδοσης του διαγωνισμού.
Η τεχνική ανάλυση του Xataka εξήγησε ότι το σύστημα δεν υπολογίζει τον συνολικό αριθμό ψήφων σε ολόκληρη την ήπειρο, αλλά απονέμει βαθμούς με βάση την εσωτερική κατάταξη κάθε χώρας ξεχωριστά. Αυτό σήμαινε ότι η κινητοποίηση λίγων εκατοντάδων οργανωμένων ψηφοφόρων σε χώρες με χαμηλή συμμετοχή στην ψηφοφορία ή μικρό κοινό ήταν απολύτως επαρκής για την κατάκτηση της πρώτης θέσης σε εκείνη τη χώρα και την εξασφάλιση της μέγιστης βαθμολογίας των 12 πόντων.
Αυτή η κατεύθυνση επιβεβαιώθηκε από ρητή παραδοχή που δημοσιεύτηκε στον παγκόσμιο Τύπο τον Μάη του 2025 από τον Νταβίντ Σαράνγκα, αναπληρωτή διευθυντή δημόσιας διπλωματίας του ισραηλινού υπουργείου Εξωτερικών, ο οποίος παραδέχτηκε την άμεση παρέμβαση του υπουργείου για τον επηρεασμό της ψηφοφορίας, με τη βοήθεια λογαριασμών επιρροής και δεξιών κομμάτων στην Ευρώπη, που λειτούργησαν ως προωθητικά φερέφωνα για τη δημιουργία μιας συμπαγούς εκλογικής βάσης, παρουσιάζοντας ότι η ευρωπαϊκή κοινή γνώμη αγκαλιάζει τις ισραηλινές πολιτικές.
Οι επίσημες εκστρατείες επικεντρώθηκαν στην εκμετάλλευση συναισθηματικών και ανθρώπινων ιστοριών των συμμετεχόντων για να διασφαλιστεί η συμπάθεια του κοινού. Οι αναρτήσεις των πρεσβειών παρουσίαζαν την προσωπική ιστορία επιβίωσης της διαγωνιζόμενης Yuval Raphael από τα γεγονότα της 7ης Οκτώβρη ως βασικό άξονα προώθησης, ενώ τα τραγούδια περιείχαν σαφείς πολιτικές αναφορές που εγκρίθηκαν από τη διοίκηση του διαγωνισμού, παρά το γεγονός ότι οι κανονισμοί απαγορεύουν πολιτικές εκδηλώσεις.
Αυτή η οργανωμένη κινητοποίηση προκάλεσε ένα τεράστιο και πρωτοφανές χάσμα στα αποτελέσματα του Μάη του 2025 μεταξύ των αξιολογήσεων των επαγγελματικών επιτροπών και της ψήφου του κοινού. Ενώ το Ισραήλ βρισκόταν στην 14η θέση στις επιτροπές με μόλις 60 βαθμούς, εκτινάχτηκε στην πρώτη θέση της ψηφοφορίας του κοινού με 297 βαθμούς και απέσπασε τη μέγιστη βαθμολογία σε 13 μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γερμανία, η Ισπανία και η Ολλανδία.
Στην Ισπανία, τα επίσημα στοιχεία της ραδιοτηλεοπτικής αρχής RTVE τον Μάη του 2025 αποκάλυψαν ύποπτη αύξηση του όγκου των διαδικτυακών ψήφων. Οι αριθμοί εκτοξεύτηκαν από 11 χιλιάδες ψήφους στον ημιτελικό σε περισσότερες από 111 χιλιάδες στον τελικό, μόλις το Ισραήλ μπήκε στη γραμμή ανταγωνισμού, γεγονός που ώθησε τον ισραηλινό υπουργό Διασποράς Αμιχάι Χίκλι να επιτεθεί στον ισπανό πρωθυπουργό, χαρακτηρίζοντας το αποτέλεσμα πολιτικό χαστούκι για τη Μαδρίτη.
Αυτή η ψηφιακή διείσδυση οδήγησε στην αποτυχία του ιστορικού στόχου του μικτού συστήματος που εγκρίθηκε το 2009 για την αποφυγή γεωπολιτικής ψηφοφορίας. Παράλληλα, η ΕΒU (European Broadcasting Union – Ενωση Ευρωπαϊκών Ραδιοτηλεοπτικών Υπηρεσιών) δέχτηκε έντονη κριτική για ανικανότητα προστασίας της αρχής του «διαχωρισμού της τέχνης από την πολιτική» και για υποχώρηση στις πιέσεις και στους χρηματοδότες, ιδιαίτερα καθώς ο κύριος επίσημος χορηγός του διαγωνισμού είναι μεγάλη ισραηλινή εταιρία καλλυντικών, της οποίας η διοίκηση αποκρύπτει την αξία του συμβολαίου.
Αυτή η εκτεταμένη χρήση της ήπιας ισχύος και η μετατροπή της Eurovision σε πεδίο κρατικής προπαγάνδας προκάλεσαν βαθύ διχασμό στους δημόσιους ραδιοτηλεοπτικούς οργανισμούς της ηπείρου, οδηγώντας σε επίσημες αποχωρήσεις και μποϊκοτάζ της διοργάνωσης του 2026 από πέντε χώρες — Iσλανδία, Iρλανδία, Ολλανδία, Ισπανία και Σλοβενία.
Απτόητοι οι σιωναζιστές απόγονοι του Γκέμπελς, με τη στήριξη της EBU που αγνόησε όλες τις προειδοποιήσεις, έστησαν και το πανηγυράκι του Σαββάτου. Με κάθε λεπτομέρεια μάλιστα.
Δεν είναι ηλίθιοι για να δώσουν στον εαυτό τους την πρώτη θέση. Δε φοβήθηκαν μη τυχόν και τους κατηγορήσουν για στήσιμο (η κατηγορία έτσι κι αλλιώς υπήρχε), αλλά δε θέλησαν να δώσουν άλλοθι και σε άλλες χώρες να απόσχουν από τη διοργάνωση του 2027, που θα έπρεπε να γίνει στη σιωνιστική οντότητα. Ετσι, έδωσαν στον εαυτό τους, με κάθε… σεμνότητα, τη δεύτερη θέση. Χαλαρά.
Παράλληλα, φρόντισαν να πάει η πρώτη θέση σε… καλά χέρια. Αν δείτε την επίσημη ιστοσελίδα της διοργάνωσης θα διαπιστώσετε ότι σε δημοσκόπηση που έγινε πριν από τον τελικό, την πρώτη θέση έπαιρνε η Φινλανδία, μακράν της δεύτερης: Φινλανδία 18%, Δανία 9%, Αυστραλία 6% … Βουλγαρία 4% (έβδομη θέση), Ισραήλ 4% (όγδοη θέση). Ολοι συμφωνούσαν ότι η Φινλανδία θα κερδίσει χαλαρά την πρώτη θέση, αφού το τραγουδάκι της είχε όλες τις προδιαγραφές μιας ποπ έκπληξης, κυρίως χάρη στην εκρηκτική και άκρως εντυπωσιακή παρουσία μιας εξαιρετικής βιολονίστριας που την είχαν ντύσει σαν θεά από σκανδιναβικό μύθο (ό,τι πρέπει για τέτοια πανηγυράκια).
Υπήρχε, όμως, ένα πρόβλημα. Ετσι και κέρδιζε η Φινλανδία, το Ισραήλ θα πήγαινε του χρόνου σε ένα εντελώς αφιλόξενο περιβάλλον. Το ίδιο το φινλανδικό ντουέτο (τραγουδιστής και βιολονίστρια) είχαν τοποθετηθεί σαφώς κατά της συμμετοχής του Ισραήλ στη Eurovision. Ο τραγουδιστής Χένρι Πιισπάνεν μαζί με τον συνθέτη Τεέμου Κεϊστέρι είχαν εκδώσει ανακοίνωση στην οποία έλεγαν ότι «η μόνη σωστή απόφαση για την EBU θα ήταν να αποκλείσει το Ισραήλ από τον διαγωνισμό». Η βιολονίστρια Λίντα Λαμπένιους συμφώνησε, συμπληρώνοντας ότι αυτά που γίνονται στην Παλαιστίνη είναι «απάνθρωπα και καταδικαστέα». Εκατοντάδες μουσικοί και άλλοι καλλιτέχνες είχαν υπογράψει επιστολή προς τη Φινλανδική Ραδιοτηλεόραση (YLE) ζητώντας τον αποκλεισμό του Ισραήλ και αν αυτό δε γινόταν δεκτό από την EBU, την αποχώρηση της Φινλανδίας.
Ηδη, οι σιωνιστές συζητούσαν στη Βιέννη πως έτσι και κέρδιζε η Φινλανδία, το φαβορί, του χρόνου θα τους περίμενε ένας εφιάλτης στο Ελσίνκι. Το «κανόνισαν», λοιπόν: η Φινλανδία, το φαβορί, στην έκτη θέση, και η Βουλγαρία στην πρώτη θέση! Γιατί η Βουλγαρία; Γιατί είναι η χώρα που δεν έχουν γίνει διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης. Είναι η χώρα που φιλοξενεί τους αγώνες της μιας από τις δύο σιωνιστικές ομάδες που παίζουν στην Ευρωλίγκα, χωρίς ποτέ να γίνει το παραμικρό. Είναι η χώρα που οι σιωναζιστές μπορούν να στήσουν μια διοργάνωση 100% δική τους. Οπως ακριβώς θα την έστηναν στο Τελ Αβίβ. Με επιλεγμένο κοινό, όπως στους αγώνες μπάσκετ.
Γι’ αυτό μιλάμε για πλήρες ξεβράκωμα μιας διοργάνωσης που εμφανιζόταν σαν «συμμετοχική», δίνοντας στην τηλεψηφοφορία ίδια δικαιώματα με τις κρατικές κριτικές επιτροπές. Κι αυτά είναι καλά νέα. Μόνο ο ακροδεξιός-νεοφιλελεύθερος τηλεπλασιέ-τηλεμαϊντανός-υπουργός Υγείας του Μητσοτάκη κάνει πως δεν το κατάλαβε και προχώρησε σε μια ακόμα αηδιαστική ανάρτηση, προσκυνώντας το σιωναζισμό.
Kαι ναι, η τόσο έντονη πολιτικοποίηση μιας εξ ορισμού απολίτικης ποπ διοργάνωσης δείχνει τις ανατροπές που έχει επιφέρει στην παγκόσμια συνείδηση ο εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας των Παλαιστίνιων και συγκεκριμένα η φάση του που ξεκίνησε στις 7 Οκτώβρη του 2023. Η σιωνιστική οντότητα είναι κράτος παρίας και αναγκάζεται να ξοδεύει πακτωλούς χρημάτων για να στήσει το ποπ πανηγυράκι της Eurovision και να παραμυθιάσει το gay κοινό που θεωρεί αυτή τη διοργάνωση δική του.
