Πρώτα η απαραίτητη αντιιμπεριαλιστική σάλτσα: «Απεμπλοκή των σχέσεων Ελλάδας – FYROM από τα Νατοϊκά σχέδια». Μετά το «ζουμί»: «Ακύρωση του αλυτρωτισμού της FYROM είναι η πρώτη και κύρια προτεραιότητα για να ανοίξει ο δρόμος για μια θετική λύση».
Θα μπορούσε να είναι ανακοίνωση του Περισσού. Είναι του Αριστερού Ρεύματος της ΛΑΕ (προφανώς αντέδρασαν οι τροτσκιστικής αναφοράς συνιστώσες και δεν κατέστη δυνατόν να εκδοθεί κεντρική ανακοίνωση από το σχήμα). Και κινείται στη γνωστή πρόστυχη γραμμή που έχει χαράξει ο Περισσός: το πρόβλημα είναι ο αλυτρωτισμός της γειτονικής χώρας και πρέπει η κυβέρνηση να φροντίσει να τον ακυρώσει!
Πώς θα μπορούσε να τον ακυρώσει τον -υπαρκτό ή ανύπαρκτο- αλυτρωτισμό η ελληνική κυβέρνηση; Μπλοκάροντας την ένταξη της γειτονικής χώρας σε ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς όπως το ΝΑΤΟ και η ΕΕ. Αυτό δεν είναι το παιχνίδι που παίζεται;
Βλέπετε πώς ξεφλουδίζεται αμέσως το ψευδο-αντιιμπεριαλιστικό επίχρισμα; Η δήθεν αντίθεση στο ΝΑΤΟ, γίνεται επί του πρακτέου χρησιμοποίηση του ΝΑΤΟ για να εκβιαστεί η γειτονική χώρα και να δεχτεί ν' αλλάξει όχι μόνο το όνομά της, αλλά και το Σύνταγμά της, σε ό,τι αφορά την ονομασία του κυρίαρχου έθνους στην επικράτειά της και της γλώσσας του.
Υπάρχει ένα ιστορικό προηγούμενο που θέλουν να ξεχνούν οι ψευτοαριστεροί εθνικιστές. Τον κοινό αγώνα Ελλήνων και Σλαβομακεδόνων, αρχικά ενάντια στη ναζιφασιστική κατοχή (με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) και στη συνέχεια ενάντια στην αγγλοαμερικάνικη επέμβαση και στη μοναρχοφασιστική κλίκα (με τον ΔΣΕ). Αυτό το ιστορικό προηγούμενο είναι διδακτικό από πολλές απόψεις. Εντοπίζουμε μία, η οποία δεν έχει πολυσυζητηθεί.
Το ΚΚΕ και ο ηγέτης του Νίκος Ζαχαριάδης, με σεβασμό όχι μόνο στα εθνικά δικαιώματα των Σλαβομακεδόνων, αλλά και στην εθνική πραγματικότητα της ελληνικής Μακεδονίας, όπως είχε διαμορφωθεί με τις μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών μετά τους βαλκανικούς πολέμους και την τυχοδιωκτική μικρασιατική εκστρατεία, μιλούσε για Σλαβομακεδόνες, μολονότι ήταν γνωστό πως ο συγκεκριμένος πληθυσμός από πολλών ετών προσδιοριζόταν εθνικά ως Μακεδόνες και η γλώσσα του ως μακεδονική.
Κι όμως, η χρήση του σοφά δομημένου όρου Σλαβομακεδόνες δε στάθηκε εμπόδιο στη μαζική συμμετοχή στον ΔΣΕ. Οι πράκτορες της τιτικής προπαγάνδας, που προσπάθησαν να σπείρουν εθνικιστικά ζιζάνια, απέτυχαν. Ξέρετε γιατί; Γιατί το ΚΚΕ βρισκόταν σε ρήξη με το αστικό στρατόπεδο. Και οι Σλαβομακεδόνες ήξεραν ότι η χρήση αυτού του όρου από το ΚΚΕ δεν ήταν υποχώρηση στον ελληνικό αστικό εθνικισμό, αλλά ήταν απότοκο μιας διεθνιστικής προσέγγισης, που έπαιρνε υπόψη της τη νέα εθνική σύνθεση της ελληνικής Μακεδονίας και την ανάγκη να μην υπάρχει -τρόπον τινά- μονοπώλιο της εντοπιότητας από καμιά εθνική ομάδα.
Ομως, όλοι αυτοί οι σημερινοί ψευτοαριστεροί -από τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Περισσό, μέχρι τον Λαφαζάνη και την Κωνσταντοπούλου-, ανεξάρτητα από τις συμφωνίες και τις διαφωνίες μεταξύ τους, οι οποίες δεν οφείλονται σε ζητήματα αρχών, αλλά στη θέση που έχουν στο πολιτικό σύστημα (κυβέρνηση ή αντιπολίτευση), δε βρίσκονται σε ρήξη με τον ελληνικό αστισμό, τον εθνικισμό του και τα μεγαλοϊδεάτικα σχέδιά του στα Βαλκάνια, αλλά υπερασπίζονται τον ελληνικό αστισμό. Δεν αναζητούν κάποια λύση η οποία να είναι δίκαιη για όλους τους άλλους, αλλά υπερασπίζονται το μονοπώλιο του «μακεδονισμού» από πλευράς ελληνικού κράτους. Οχι μόνο δεν κάνουν καμιά προσπάθεια να πουν στον ελληνικό λαό την αλήθεια για τη δημιουργία των εθνών και ειδικότερα για τα έθνη που σχηματίστηκαν ιστορικά στα Βαλκάνια, αλλά κερδοσκοπούν με άκρως τυχοδιωκτικό τρόπο με την αμάθεια και τις εθνικιστικές προκαταλήψεις.
Π.Γ.
