♦ Φωτιά και λαύρα η «Αυγή» για το εθνικιστικό συλλαλητήριο στις 21 Γενάρη στη Θεσσαλονίκη: «Ραντεβού από το παρελθόν στον Λευκό Πύργο, όπου πραγματοποιήθηκε συλλαλητήριο με αίτημα να μη συμπεριληφθεί ο όρος “Μακεδονία“ στην ονομασία της ΠΓΔΜ – Ιεράρχες, βουλευτές της ΝΔ, των ΑΝΕΛ, της Ενωσης Κεντρώων, απόστρατοι, χρυσαυγίτικα τάγματα εφόδου και απλοί πολίτες – Περίπου 90.000 οι διαδηλωτές σύμφωνα με την ΕΛΑΣ – Η παρουσία ανθρώπων της Χρυσής Αυγής ήταν εμφανής σε πολλές γωνιές της πόλης και εντός του συγκεντρωμένου πλήθους (σ.σ. και φωτογραφία του Κασιδιάρη, για του λόγου το αληθές) – Στους ομιλητές ξεχώρισαν ο γνωστός για τις εθνικιστικές του απόψεις απόστρατος Φράγκος Φραγκούλης και ο “στρατηγικός σύμβουλος“ Νίκος Λυγερός – Και ενώ διοργανωτές και ομιλητές κινούνται από τα όρια του εθνικιστικού τόξου έως του “γραφικού“, ήρθαν πολλοί να τους δώσουν κύρος και υπόσταση, προσδοκώντας και αυτοί σε μικροπολιτικά οφέλη». Θα έπρεπε, όμως, να είναι λίγο πιο προσεκτικοί στον τίτλο οι συντάκτες της «Αυγής». «Εικόνες από το 1992 στη Θεσσαλονίκη» σημαίνει ότι η «Αυγή» αισθάνθηκε και τότε, το 1992, την ίδια απέχθεια για το εθνικιστικό συλλαλητήριο. Δεν υπολόγισαν ότι δε ζούμε στη χώρα των Λωτοφάγων. Ετσι, χωρίς την παραμικρή δυσκολία βρέθηκε το φύλλο της «Αυγής» στις 15 Φλεβάρη του 1992, που διατυμπάνιζε από το πρωτοσέλιδό της: «Εντυπωσιακό το συλλαλητήριο της Θεσσαλονίκης. ΠΑΛΜΟΣ ΜΕ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑ»! Και συνέχιζε με τον ίδιο… πατριωτικό οίστρο: «Με ωριμότητα, που έπεισε και τους πλέον δύσπιστους, αλλά και πατριωτικό παλμό, εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες από όλη τη Μακεδονία εξέφρασαν χτες σε μια συγκέντρωση με ιδιαίτερη μαζικότητα και ενωτικό χαρακτήρα την εθνική ευαισθησία τους και την αποφασιστικότητά τους να προασπίσουν την ακεραιότητα, την ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του ελληνισμού»! Ηταν, βλέπετε, παρών ο τότε «φυσικός ηγέτης» του ΣΥΝ Λεωνίδας Κύρκος, που με δήλωσή του στο ίδιο φύλλο της «Αυγής» μετέφερε τις εντυπώσεις του: «Επρόκειτο για μια τεράστια λαϊκή εκδήλωση που τη χαρακτήριζε η έντονη ευαισθησία απέναντι σε οποιαδήποτε προσπάθεια αμφισβήτησης των συνόρων της ελληνικής Μακεδονίας, πλαστογράφησης της ιστορίας, υφαρπαγής της ιστορικής κληρονομιάς»! Δεν μας εκπλήσσει καθόλου το «πάνω-κάτω» της… ανανεωτικής Αριστεράς. Ετσι κι αλλιώς, η προσήλωση σε αρχές δεν υπήρξε ποτέ χαρακτηριστικό της. Το 1992, ο μικρός τότε ΣΥΝ, που προσπαθούσε να συνέλθει από την αποχώρηση του Περισσού, έκανε βουτιά στα θολά νερά του εθνικισμού, προσπαθώντας να ψαρέψει πολιτική επιρροή. Μολονότι πολλά εξέχοντα στελέχη του κινούνταν στη γραμμή του αστικού κοσμοπολιτισμού (που εμφανίζεται σαν αντιεθνικισμός), αυτό δεν εμπόδιζε την υπό τον Κύρκο ηγετική ομάδα, με όργανό της και την «Αυγή», να ευθυγραμμίζεται επί της ουσίας με το εθνικοφασιστικό ρεύμα, όπως κάνουν σήμερα η Κωνσταντοπούλου και η πλειοψηφία της ΛΑΕ. Αντίθετα, ο Περισσός, μολονότι επί της ουσίας δε διαφωνούσε με την εθνικιστική γραμμή, αρνήθηκε τη συμμετοχή σ' αυτά τα συλλαλητήρια, σε μια προσπάθεια να ικανοποιήσει όλες τις πλευρές του κομματικού του ακροατήριου (το ίδιο κάνει και σήμερα, αν και σε επίπεδο αρχών έχει μετακινηθεί ακόμα πιο δεξιά). Ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ, όντας στην κυβέρνηση και έχοντας αναλάβει δεσμεύσεις έναντι των ιμπεριαλιστικών κέντρων, δε γουστάρει τα εθνικιστικά συλλαλητήρια, γιατί τοποθετούν λαϊκές μάζες απέναντι στην κυβέρνηση. Συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο που συμπεριφερόταν το ΠΑΣΟΚ το 1995-96 και η ΝΔ το 2008. Η κυβέρνηση πρέπει να βρει μια λύση, όπως απαιτούν τα ιμπεριαλιστικά κέντρα, και ο εθνικισμός των συλλαλητηρίων πρέπει να αντικατασταθεί από το δίπολο εθνικισμός-«ρεαλισμός» της εξωτερικής πολιτικής.
