Καρλ Μαρξ, Επιστολή στον Βάιντεμαγιερ, 5.3.1852
Αν θα κοιτάξεις το τελευταίο κεφάλαιο του έργου μου «Η 18η Μπρυμαίρ», θα δεις ότι σαν κατοπινή προσπάθεια της Γαλλικής Επανάστασης κηρύγνω: να μην περάσει τη γραφειοκρατική – στρατιωτική μηχανή απ' το ένα χέρι στο άλλο, όπως γίνονταν ως τώρα, αλλά να την τσακίσει (zerbrechen), και τέτοιος ακριβώς είναι ο προκαταρκτικός όρος κάθε πραγματικής λαϊκής επανάστασης στην ήπειρο.
Καρλ Μαρξ, Επιστολή στον Κούγκελμαν, 12.4.1871
Σταχυολογούμε δυο από τις πολλές αναφορές των κλασικών στο ζήτημα της εξουσίας για να σχολιάσουμε μια αποστροφή του απολογιστικού (λέμε τώρα) κειμένου των «τριών σοφών» του ΣΥΡΙΖΑ (Δραγασάκης, Μπαλτάς, Δρίτσας). «Πολλές φορές και με πολλές αφορμές διαπιστώθηκε ότι, ενώ είχαμε την κυβέρνηση, δεν είχαμε την εξουσία», αναφέρει το κείμενο.
Δε θα παρακολουθήσουμε τους αρθρογράφους των φιλοκυβερνητικών Συγκροτημάτων, που προσπαθούν να ξαναζεστάνουν τη θεωρία του… λενινιστικού ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για -επιεικώς γελοία- κιτρινιά. Ο Τσίπρας και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν δώσει τις εξετάσεις τους και πήραν… πτυχίο από ιμπεριαλιστές ηγέτες όπως η Μέρκελ, ο Ολάντ, ο Μακρόν, ο Ρέντσι (για να μείνουμε μόνο στους Ευρωπαίους και να μην «πεταχτούμε» στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού).
Οταν αναφέρονται σε έλεγχο της εξουσίας, αναφέρονται καθαρά στον έλεγχο του αστικού κρατικού μηχανισμού ώστε αυτός -εκτός της βασικής καταπιεστικής και εκμεταλλευτικής του λειτουργίας- να δουλεύει και για το συμφέρον του δικού τους κόμματος. «Τη δεύτερη φορά Αριστερά να ελέγξουμε όλους τους αρμούς της εξουσίας», είπε ο Τσίπρας μιλώντας στους κεντροεπίτροπους του ΣΥΡΙΖΑ. Και για να γίνει κατανοητός, έφερε ως παράδειγμα τον πρώην αρχιμπάτσο, λέγοντας ότι αυτός δούλευε για λογαριασμό των πολιτικών αντιπάλων του ΣΥΡΙΖΑ.
Οταν, λοιπόν, ο ΣΥΡΙΖΑ αναφέρεται σε έλεγχο της εξουσίας, εννοεί να έχει δικούς του μπάτσους, δικούς του καραβανάδες, δικούς του δικαστές, δικούς του δημοσιογράφους, δικά του στελέχη σε όλες τις κρίσιμες κρατικές υπηρεσίες, ώστε ο κρατικός μηχανισμός να δουλεύει ψηφοθηρικά υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτή, άλλωστε, είναι η παράδοση του αστικού πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα. Τα κόμματα εξουσίας μπορούν και επανδρώνουν με δικά τους στελέχη τα ηγετικά πόστα του κρατικού μηχανισμού. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ως φρέσκο κόμμα εξουσίας, δεν είχε προλάβει να έχει επαρκή αριθμό τέτοιων στελεχών. Γι' αυτό και στηρίχτηκε στους διάφορους «Ρασπούτιν». Τεσσεράμισι χρόνια στην κυβέρνηση και με γερές δόσεις πρώην πασόκων στις γραμμές του, κατάφερε να φτιάξει το μηχανισμό που θα του χρειαστεί όταν επανέλθει στην κυβέρνηση.
Δεν πρόκειται, λοιπόν, για λενινισμό και επαναστατικές αλλαγές, δεν πρόκειται για συντριβή του αστικού κρατικού μηχανισμού (που έχει νόημα μόνο όταν συνοδεύεται με σοσιαλιστικά μέτρα στην οικονομία, που έχουν στο κέντρο τους την απαλλοτρίωση των καπιταλιστών), αλλά για την ιδιαίτερη σύνδεση ενός αστικού κόμματος εξουσίας με τον αστικό κρατικό μηχανισμό, όχι για να αλλάξει τη λειτουργία του, αλλά για να επωφεληθεί κομματικά απ' αυτήν.
Π.Γ.
