Συνένοχοι ή βλάκες;

Η αντιπολίτευση μιλά για πολιτικές ευθύνες τουλάχιστον του Σ. Τσιτουρίδη για το σκάνδαλο της «αφαίμαξης» του ΤΕΑΔΥ από χρηματιστηριακή εταιρία και ζητά την παραίτησή του ή την αποπομπή του από τον πρωθυπουργό. Πολιτικοί αναλυτές γράφουν πύρινα άρθρα υπενθυμίζοντας το περιεχόμενο της έννοιας «πολιτική ευθύνη» και κατηγορώντας τα κόμματα πως όταν βρίσκονται στην κυβέρνηση ξεχνούν αυτά που έλεγαν ως αντιπολίτευση.
 

Οι μόνοι που δεν δέχονται ότι έχουν οποιαδήποτε ευθύνη είναι οι διορισμένοι από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία εκπρόσωποι στο ΔΣ του Ταμείου. Για να ακριβολογούμε, όχι αυτοί ως άτομα, αλλά το σύνολο της γραφειοκρατίας που τους διόρισε.
 

Είναι γνωστό ότι ο Τσιτουρίδης από την πρώτη στιγμή και προκειμένου να βγάλει την ουρά του απέξω, αλλά και να προστατέψει το «γαλάζιο παιδί» Αγάπιο Σημαιοφορίδη, που ο ίδιος διόρισε στην προεδρία του ΤΕΑΔΥ, μίλησε για ισομερείς ευθύνες όλου του ΔΣ του Ταμείου. Η συνδικαλιστική γραφειοκρατία άρχισε τότε να σκίζει τα ρούχα της διαμαρτυρόμενη. Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΑΔΕΔΥ κατήγγειλε τον Τσιτουρίδη ότι «επιχειρεί να ενοχοποιήσει ολόκληρο το ΔΣ του ΤΕΑΔΥ και να το καταστήσει συνυπεύθυνο για πράξεις και παραλείψεις που αφορούν εκείνους που έχοντας την ευθύνη της εκτέλεσης των αποφάσεων παραβίασαν και τις αποφάσεις που οι ίδιοι ψήφισαν και τις εισηγήσεις που έκαναν προς το ΔΣ ως αιτιολογική βάση των αποφάσεων, με προεξάρχοντα τον Πρόεδρο».
 

Εμείς δε λέμε ότι οι ΑΔΕΔίτες στο ΔΣ του ΤΕΑΔΥ πήραν μέρος στην κομπίνα, μολονότι κανένας δε μπορεί να αποκλείσει τίποτα. Απλά, ξέρουμε ότι αυτές οι κομπίνες δεν στήνονται με πολλούς, γιατί «βρομάνε» μετά και δε συμμαζεύονται.
Αναρωτιόμαστε, όμως, για το εξής: ο πρόεδρος τους παρουσίασε μια εισήγηση και, όπως οι ίδιοι λένε, στη συνέχεια την παραβίασε. Και αυτοί τι έκαναν; Δε ζήτησαν λογαριασμό για την υλοποίηση της απόφασης στην οποία συμφώνησαν;
Αρκέστηκαν στην απόφαση και μετά άφησαν τον πρόεδρο να κάνει ό,τι θέλει; Στήθηκε μια κομπίνα, ληστεύτηκε το Ταμείο και αυτοί λένε ότι δε φταίνε!
 

Εντάξει, το καταλαβαίνουμε να θέλουν να απαλλάξουν τον εαυτό τους από κάθε ποινική ευθύνη (η υπεράσπιση είναι δικαίωμα κάθε κατηγορούμενου), όμως πολιτική ευθύνη δεν έχουν; Τοποθετήθηκαν κάπου (αλήθεια, έξοδα παράστασης για τις συνεδριάσεις έπαιρναν;) για να υπερασπιστούν υποτίθεται τα συμφέροντα των συναδέλφων τους και αυτοί περιορίζονταν απλά να εγκρίνουν τις αποφάσεις ενός νεοδιορισμένου «γαλάζιου» προέδρου, χωρίς να τον ελέγχουν! Και καμαρώνουν κιόλας, χωρίς να έχουν την ευθιξία να παραιτηθούν, παραδεχόμενοι τουλάχιστον ότι είναι ανίκανοι, ότι κακώς τοποθετήθηκαν σ’ αυτές τις θέσεις.
 

Βέβαια, το μείζον ζήτημα είναι η έγκριση που έδιναν για συμμετοχή του Ταμείου στο χρηματιστηριακό τζόγο και μάλιστα στην πιο επιθετική και πιο ύπουλη ταυτόχρονα μορφή αυτού του τζόγου. Στα λεγόμενα σύνθετα προϊόντα, εκεί που γίνονται τα μεγάλα κόλπα. Είναι τόσο διεφθαρμένη η συνδικαλιστική γραφειοκρατία που δεν τόλμησε να απαιτήσει ούτε καν αυτό που αποφάσισαν τώρα ο Αλογοσκούφης με τον Τσιτουρίδη. Δεν είναι απλώς ανίκανοι. Είναι συνυπεύθυνοι.