Ασφαλώς δεν του ‘ρχεται καθόλου καλά του κ. Γ. Δελαστίκ το γεγονός ότι και στο Λίβανο και στην Παλαιστίνη επικεφαλής της σκληρής αντίστασης στους Σιωνιστές εισβολείς βρίσκονται πολιτικές δυνάμεις που χαρακτηρίζονται ως ισλαμιστικές. Λέμε ότι χαρακτηρίζονται, γιατί είναι πολύ απλουστευτική (και συχνότατα εκ του πονηρού) η αντίληψη εκείνη που θεωρεί αυτά τα τόσο μαζικά πολιτικοκοινωνικά κινήματα ως θρησκευτικές οργανώσεις, ας το αφήσουμε όμως αυτό επί του παρόντος.
Δεν του ‘ρχεται καλά του κ. Δελαστίκ, αλλά δε μπορεί και να επαναλάβει εκείνα τα λεβέντικα που έγραφαν παλαιότερα στο «Πριν», για τις οργανώσεις του ριζοσπαστικού ισλαμισμού, που τις βάφτιζαν δημιουργήματα της CIA, μέσω Σαουδαραβίας. Βλέπετε, κύλησε πολύ νερό στ’ αυλάκι έκτοτε και οι οργανώσεις αυτές κέρδισαν με το σπαθί τους και με το αίμα των μαχητών τους την πιο περίοπτη θέση στο κοινωνικό και πολιτικό οικοδόμημα των χωρών τους και μια καθολική εκτίμηση στους λαούς της περιοχής.
Μπορεί μεν η πραγματικότητα να μην επιτρέπει πλέον προβοκατόρικες λεβεντιές, όμως το καλό το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονοπάτι. Χρόνια στο κουρμπέτι του αστικού Τύπου ο κ. Δελαστίκ, διαπαιδαγωγημένος στη μεγάλη του Περισσού σχολή, έχει αφομοιώσει τη μέθοδο της σουπιάς. Μιας σουπιάς που το μελάνι της είναι σκέτο δηλητήριο.
Παίρνει, λοιπόν, το πιο περισπούδαστο ύφος του ο αναλυτής μας και αποφαίνεται ότι με την εισβολή στη Γάζα και το Λίβανο οι Σιωνιστές προκαλούν μια στρατηγικής σημασίας εξέλιξη: «Μετατρέπουν το Ιράν, στα μάτια των αραβικών μαζών, από ανταγωνιστή ή και εχθρό σε φίλο και σωτήρα των Αράβων». Και πού είναι το κακό; θα αναρωτηθεί κανείς. Κατά καιρούς αυτό το ρόλο τον έπαιξαν διάφορα αραβικά καθεστώτα. Από τον Καντάφι και τον Ασαντ μέχρι και τον Σαντάμ Χουσεΐν. Αυτή η πομφόλυγα, όμως, χρειάζεται στον αναλυτή μας για να κρύψει μέσα της το δηλητήριο: «Ταυτόχρονα, κανείς δεν μπορεί να αγνοήσει ότι αυτή η στροφή υπηρετεί αντικειμενικά την πολιτική του “πολέμου των πολιτισμών”, καθώς η κατά βάση θρησκευτική ενότητα με το Ιράν παίρνει το πάνω χέρι απέναντι στον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Αράβων».
Δυο αιώνες από τότε που ο Μαρξ, μελετώντας τον πόλεμο των χωρικών στη Γερμανία, διακήρυξε ότι ΔΕΝ υπάρχουν θρησκευτικοί πόλεμοι, αλλά η θρησκεία είναι απλώς ένα ιδεολογικό περιτύλιγμα των κοινωνικών συγκρούσεων, ο… μαρξιστής κ. Δελαστίκ αναμασά χωρίς ντροπή τα πιο φτηνιάρικα ιδεολογήματα του Χάντιγκτον και των ιδεολόγων της «παγκοσμιοποίησης». Με θράσος χιλίων πιθήκων μας λέει ότι το Ιράν επιδιώκει την ηγεμονία στη Μέση Ανατολή για θρησκευτικούς λόγους (άρα: κίνδυνος για τη Δύση) και πως το ανέβασμα του κύρους του στους αραβικούς λαούς πλήττει τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Αράβων! Δηλαδή, ο αγώνας που διευθύνουν οργανώσεις όπως η Χαμάς και η Χεζμπολά δεν είναι εθνικοαπελευθερωτικός, είναι θρησκευτικός, ποδηγετούμενος από τους αγιατολάχ του Ιράν! Εύγε!
Π.Γ.
ΥΓ: Προσοχή, τα παραπάνω δε γράφτηκαν στην «Καθημερινή», στην οποία αρθρογραφεί ο κ. Δελαστίκ, αλλά στο «Πριν», την εφημερίδα του ΝΑΡ, την οποία διευθύνει.
