Αν ρωτήσεις έναν εργαζόμενο ποιο είναι αυτή την περίοδο το ποιο επιθετικό τμήμα της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας, δε θα δυσκολευτεί να σου απαντήσει «οι μεγαλοξενοδόχοι». Το έχει πει ακόμη και η εξωνημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία. Κάποια στιγμή και ο Δασκαλόπουλος του ΣΕΒ άφησε υπαινιγμούς ότι η ηγεσία των μεγαλοξενοδόχων (ΣΕΤΕ) έκανε ξεχωριστές συναντήσεις με την τρόικα και ήταν αυτή που υπαγόρευσε το αίτημα να τσακιστεί ο κατώτατος μισθός.
Δεν είναι επιστημονικά σωστό, βέβαια, να χωρίζεις τους καπιταλιστές σε περισσότερο και λιγότερο επιθετικούς, σε επίπεδο άμεσης πολιτικής, όμως, τέτοιοι διαχωρισμοί γίνονται και καλώς γίνονται, όταν εξυπηρετούν την καλύτερη γνώση των ταξικών συσχετισμών και το σχεδιασμό της ταξικής πάλης.
Η αναφορά στο συνδικάτο των μεγαλοξενοδόχων σ’ αυτό το σημείωμα δε γίνεται από τη σκοπιά κάποιου ταξικού σχεδιασμού, αλλά για έναν πολύ πιο πεζό λόγο. Αυτό το συνδικάτο, εκπροσωπούμενο στο ψηλότερο επίπεδο (από τον πρόεδρό του) πήρε μέρος στην πολιτική φιέστα που οργάνωσε ο ΣΥΡΙΖΑ για να παρουσιάσει τις θέσεις του για τον τουρισμό και το γεγονός προκάλεσε έκπληξη γιατί η ηγεσία των μεγαλοξενοδόχων παραδοσιακά πρόσκειται στη Δεξιά.
Οχι μόνο παρευρέθηκαν οι μεγαλοξενοδόχοι στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο πρόεδρός του, γνωστός για τη στενή πολιτική φιλία του με τον Κ. Καραμανλή και τα «γαλάζια» αισθήματά του, απηύθυνε και χαιρετισμό από το βήμα, στον οποίο μεταξύ άλλων είπε και τα εξής συμβολικά (και καταπληκτικά): «Το κόμμα σας και πιθανότατα η αυριανή κυβέρνηση θα είναι τυχερή, διότι θα έχει να κάνει με ένα επιχειρηματικό κομμάτι που είναι ενωμένο και έχει ενιαίες θέσεις και προτάσεις». Σε ό,τι δε αφορά το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον τουρισμό, δεν βρήκε ψεγάδι: «Δεν βλέπω πολλές διαφορές σε σχέση με τις δικές μας θέσεις, με εξαίρεση τις θαλάσσιες και αεροπορικές μεταφορές, αλλά πιστεύω στη σύνθεση των απόψεων που μας υποσχέθηκε ο κ. Τσίπρας».
Ενας μεγαλοκαπιταλιστής, επικεφαλής ενός τεράστιου συγκροτήματος ξενοδοχείων στη Χαλκιδική (και όχι μόνο), που δεν έχει διστάσει να χτίσει βίλες (τις οποίες πούλησε) μέσα σε δάσος και να έρθει σε σύγκρουση με κατοίκους της περιοχής και περιβαλλοντικές οργανώσεις (οι βίλες κρίθηκαν οριστικά παράνομες και κατεδαφιστέες από το ΣτΕ), στο βήμα μιας εκδήλωσης του… αριστερού ΣΥΡΙΖΑ, με το στόμα του να στάζει μέλι για την αυριανή κυβέρνηση! Μην βιαστείτε να μιλήσετε για σουρεαλιστική εικόνα, γιατί πρόκειται για εικόνα απολύτως ρεαλιστική.
Και ο Α. Ανδρεάδης και ο πρόεδρος του Ξενοδοχειακού Επιμελητήριου Γ. Τσακίρης, που επίσης παρευρέθηκε και μίλησε στην εκδήλωση του ΣΥΡΙΖΑ, δε βρέθηκαν εκεί για να κάνουν δημόσιες σχέσεις. Δεν παίζουν εκτός έδρας οι καπιταλιστές, αν προηγουμένως δεν έχουν διερευνήσει το πλαίσιο της συμμετοχής τους και δεν έχουν πάρει εγγυήσεις για τα συμφέροντά τους. Διαφορετικά, κρατούν αποστάσεις (όταν δε γίνονται επιθετικά εχθρικοί) και δεν προσφέρουν πολιτική στήριξη.
Το 1981, το ΠΑΣΟΚ έγινε δεκτό με μεγάλη επιφύλαξη (αν όχι με εχθρότητα) από την ελληνική μεγαλοαστική τάξη. Μέχρι και γραφικές «διαδηλώσεις κατσαρόλας» προσπάθησαν να διοργανώσουν κάποιοι κολωνακιώτικοι κύκλοι. Ηταν βλέπετε το ογκώδες εργατολαϊκό κίνημα στις πλάτες του οποίου βάδιζε το ΠΑΣΟΚ, το οποίο τρόμαζε τους αστούς. Χρειάστηκε να περάσει κάμποσος καιρός για να πειστεί η αστική τάξη ότι το ΠΑΣΟΚ ήταν το κατάλληλο κόμμα την κατάλληλη στιγμή στην εξουσία για να «θάψει» αυτό το απειλητικό κίνημα.
Αντίθετα, με τον ΣΥΡΙΖΑ τα πράγματα είναι καθαρά από την αρχή. Κίνημα δεν υπάρχει, η πείρα του ΠΑΣΟΚ αποτελεί κατάκτηση για την αστική τάξη και ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται αποδεκτός απ’ αυτή πριν ακόμη κατακτήσει την εξουσία. Η συμμαχία αυτή τη φορά είναι πρώιμη και όχι όψιμη.
Π.Γ.
