Αρχισυντάκτης της «Μοντ», βαρύ δημοσιογραφικό όνομα στην Ευρώπη, ο Αρνό Λεπαρμεντιέ βλέπει τα άρθρα του να αναδημοσιεύονται από τις μεγαλύτερες αστικές εφημερίδες της γηραιάς ηπείρου. «Ποιοι οδηγούν την ΕΕ στην αυτοκτονία;» είναι ο τίτλος ενός από τα πρόσφατα άρθρα του, που αναδημοσιεύτηκε και στην Ελλάδα («Νέα», 30.10.14).
Ενώ από τον τίτλο θα περίμενε κανείς να διαβάσει μια οικονομική ανάλυση, βασισμένη στους ανταγωνισμούς ανάμεσα στα βασικά ιμπεριαλιστικά κέντρα της Ευρωένωσης, διαβάζει ένα αφόρητα φτηνιάρικο, ψευδοϊστορικό χρονογράφημα, το οποίο περιγράφει ως εξής τις απειλές για την ΕΕ: «Αποδεικνύεται πως η απειλή έρχεται από την καρδιά της Ευρώπης, από τις τρεις πρώτες χώρες της ΕΕ: τη Βρετανία, τη Γερμανία και τη Γαλλία. Τρεις ένοχοι που υποκύπτουν στις ιστορικά κακές τους συνήθειες και απειλούν μια κοινότητα χτισμένη εδώ και πενήντα χρόνια πάνω στο δίκαιο. Οι Βρετανοί από εγωισμό, οι Γερμανοί από δικονομισμό, οι Γάλλοι από αλαζονεία»!
Θα μπορούσαμε να σταματήσουμε εδώ, ας παραθέσουμε, όμως, εν συντομία τις περιγραφές του Λεπαρμεντιέ για τα… ηθικά αμαρτήματα των τριών μεγαλύτερων ιμπεριαλιστικών χωρών της ΕΕ, για να φανεί παραστατικότερα η φτήνια. Η Βρετανία «είναι απλώς πλούσια και εγωίστρια» και γι’ αυτό δε θέλει να δώσει «τον οβολό της στον κοινοτικό προϋπολογισμό». Η Γερμανία διέπεται από μια «αρρωστημένη υποταγή στο νόμο» και γι’ αυτό το συνταγματικό δικαστήριο της Καρσλρούης αντιτίθεται συνεχώς στη μεταφορά κυριαρχικών δικαιωμάτων στην Κομισιόν, το Ευρωκοινοβούλιο και κυρίως την ΕΚΤ. Τέλος, η γαλλική αλαζονεία έγκειται σε μια παράδοση που δημιουργήθηκε από την κενή καρέκλα του Ντε Γκολ το 1966 και οδηγεί «σε πολιτική σύγκρουση αμέσως μόλις τολμήσει να τη θίξει η Ευρώπη».
Καταλάβατε για πόση φτήνια μιλάμε. Τρεις ιμπεριαλιστικές χώρες, τρεις κοσμοκράτειρες, σέρνονται σε έναν αυτοκαταστροφικό δρόμο παραδομένες στα πάθη τους! Σέρνονται από παραδόσεις, οι οποίες τις στρέφουν ενάντια στα ίδια τα συμφέροντά τους! Αυτό μας λέει ο «πολύς» δημοσιολόγος.
Η ανάλυσή του θυμίζει βιβλία Ιστορίας Δημοτικού Σχολείου, στα οποία η ανθρώπινη ιστορία περιγράφεται ως μια αλυσίδα γεγονότων που καθορίστηκαν από τη συμπεριφορά των ηγεμόνων, οι οποίοι δεν ωθούνταν πάντοτε από την κρίση, αλλά συχνά από τα πάθη, τους έρωτες, τις διαστροφές και τις ασθένειές τους.
Το δυστύχημα είναι ότι τέτοιες απόψεις, όταν παρουσιάζονται από διάσημες γραφίδες (στο προηγούμενο φύλλο της «Κ» υπήρχε σχόλιο για ανάλογες φτηνιάρικες απόψεις του νομπελίστα οικονομολόγου Πολ Κρούγκμαν) επιδρούν σαν δηλητήριο στις συνειδήσεις των ανθρώπων της δουλειάς. Σε εποχές οικονομικής, κοινωνικής και πολιτικής παρακμής κυριαρχούν οι διάφορες δοξασίες και «λόξες». Από το θρησκευτικό ανορθολογισμό και το μυστικισμό μέχρι την πολιτική ηθικολογία και την οικονομική αντιεπιστημονικότητα.
Αυτού του τύπου η ανάλυση έχει κυριαρχήσει και στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μάλιστα, της έχει δώσει κεντρική θέση στον πολιτικό του λόγο. Πόσες φορές δεν έχουμε ακούσει για τη «νεοφιλελεύθερη ιδεοληψία των μερκελιστών»; Απειρες. Πόσες φορές έχουμε ακούσει για τον καπιταλισμό, για τις εγγενείς κρίσεις του, για το μονόδρομο της διαχείρισης αυτών των κρίσεων προς όφελος του κεφαλαίου; Καμία.
Ο εξανθρωπισμός του καπιταλισμού, ως πολιτικό πρόταγμα μιας εξωνημένης Αριστεράς, μόνο σε τέτοιες αντιεπιστημονικές δοξασίες μπορεί να στηριχτεί. Κι είναι καθήκον ημών των μαρξιστών να έχουμε συνεχώς ανοιχτό το ιδεολογικό μέτωπο ενάντια σ’ αυτές τις δοξασίες.
Π.Γ.
