Ενας-ένας και μία-μία την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια και εντέλει το σκοταδιστικό συνέδριο με τον παραπλανητικό τίτλο «1ο Συνέδριο Γονιμότητας και Αναπαραγωγικής Αυτονομίας – Ορια και Επιλογές» ματαιώθηκε. Οι σκοταδιστικές απόψεις, όμως, ούτε ηττήθηκαν ούτε εξαφανίστηκαν.
Αλήθεια, δεν ήξερε η πρόεδρος της Δημοκρατίας περί τίνος επρόκειτο; Δεν έψαξαν οι συνεργάτες της το περιεχόμενο; Ετσι προσφέρει την αιγίδα της, σε όποιον την ζητήσει; Είμαστε σίγουροι ότι ήξεραν επακριβώς ποιο ήταν το περιεχόμενο του συνεδρίου. Αρκούσε μόνο η παρουσία δεσποτάδων σ’ αυτό για να καταστήσει κάποιον επιφυλακτικό. Ειδικά έμπειρους νομικούς όπως η Σακελλαροπούλου και οι συνεργάτες της. Τι δουλειά έχουν οι δεσποτάδες σ’ ένα επιστημονικό συνέδριο; Τι δουλειά έχουν οι εκπρόσωποι της αγαμίας (λέμε τώρα) σ’ ένα συνέδριο με θέμα την αναπαραγωγή του ανθρώπου;
Οι δεσποτάδες είναι οι εκπρόσωποι του δόγματος «η καλή νοικοκυρά είναι δούλα και κυρά» («η δε γυνή να φοβείται τον άνδρα» ψάλλουν στην ορθόδοξη γαμήλια τελετή), καθώς επίσης και της κινδυνολογίας για «το έθνος που κινδυνεύει» επειδή «οι γυναίκες δεν κάνουν παιδιά», με αποτέλεσμα σε καμιά εκατοστή χρόνια να συρρικνωθούμε και μετά να εξαφανιστούμε «όπως οι Χετταίοι».
Η στήλη δεν έχει το περιθώριο να επεκταθεί σε ιστορικοφιλοσοφικού τύπου αναλύσεις για το νεοελληνικό έθνος και τις διαδικασίες μέσω των οποίων δημιουργήθηκε (που δεν έχουν καμιά σχέση με την αντιεπιστημονική θεωρία της «τρισχιλιετούς συνέχειας του ελληνικού έθνους»). Θα μείνουμε μόνο στα σύγχρονα φαινόμενα.
Θα μείνουμε στα σύγχρονα φαινόμενα και για τον επιπρόσθετο λόγο ότι στη συζήτηση ενάντια στο σκοταδιστικό συνέδριο κυριάρχησαν οι γνωστές ψευδο-φεμινιστικές απόψεις, αυτές που είναι κομμένες και ραμμένες στα μέτρα μιας γυναικείας ελίτ. Είπαμε, είναι πέραν κάθε συζήτησης το δικαίωμα κάθε γυναίκας να διαθέσει όπως νομίζει το σώμα της, τι γίνεται όμως με τα δικαιώματα της εργαζόμενης γυναίκας που θέλει να τεκνοποιήσει και που μαζί με τον σύντροφό της σκέπτονται με φρίκη τα εμπόδια που ορθώνονται μπροστά τους;
Δεν είναι οι σπουδές και οι καριέρες που αποτρέπουν τις γυναίκες από την τεκνοποίηση. Και δε συζητάμε το απόλυτο δικαίωμα των γυναικών σ’ αυτήν την επιλογή. Ομως το μείζον ζήτημα είναι τα κοινωνικά προβλήματα που στέκονται μπροστά στην εργαζόμενη μάνα, μπροστά στο εργαζόμενο ζευγάρι.
Οι εθνικιστές και χριστιανόπληκτοι σκοταδιστές τα έχουν λυμένα αυτά. Κάνοντας ένα ακόμη άλμα στο παρελθόν, μας υποδεικνύουν τους προγόνους μας κατά τις προπολεμικές δεκαετίες, που έκαναν τρία και τέσσερα παιδιά, τα οποία μεγάλωναν μέσα στη φτώχεια, σε συνθήκες πολύ χειρότερες από αυτές που αντιμετωπίζουν τα σημερινά ζευγάρια. Αν πάμε λίγο πιο πίσω στο χρόνο, θα συναντήσουμε τη γιαγιά μου που γέννησε δώδεκα παιδιά και έζησαν πέντε!
Οι ανθρώπινες κοινωνίες διαμορφώνουν ιστορικά κάποια επίπεδα διαβίωσης. Για τους ανθρώπους της δουλειάς, που μας ενδιαφέρουν, το επίπεδο διαβίωσης είναι αποτέλεσμα της γενικής προόδου και της ταξικής πάλης. Οταν ηττώνται στο δεύτερο πεδίο, με αποτέλεσμα να χειροτερεύουν οι συνθήκες διαβίωσής τους (όπως έχει συμβεί στη χώρα μας τα τελευταία τριάντα χρόνια, με ιδιαίτερη έμφαση κατά τη μνημονιακή δεκαετία), αυτό έχει επίπτωση και στον οικογενειακό τους προγραμματισμό. Δεν είναι διατεθειμένοι να φέρουν στον κόσμο παιδιά που θα δυστυχήσουν. Και καλά κάνουν.
Εκείνοι που σηκώνουν εθνικιστικό κουρνιαχτό για την υπογεννητικότητα και κουνάνε το δάχτυλο στα νέα ζευγάρια (κυρίως στις νέες γυναίκες) είναι οι συνήθεις υποκριτές. «Βλέπουν» μια μειοψηφία γυναικών που επιλέγει (όπως είναι δικαίωμά της) να μην κάνει παιδιά ή να καθυστερήσει την τεκνοποίηση, «δεν βλέπουν» όμως την πλειοψηφία των νέων γυναικών που πηγαίνουν να ζητήσουν δουλειά και τα πρώτα ερωτήματα που δέχονται είναι αν είναι παντρεμένες και αν σκοπεύουν να κάνουν παιδιά. Γιατί σε συνθήκες μαζικής ανεργίας, οι καπιταλιστές εργοδότες, μικροί και μεγάλοι, κάνουν επιλογή πρώτα ανάλογα με το φύλο και μετά ανάλογα με την προοπτική τεκνοποίησης.
Η ίδια η καταγραφή γάμων και γεννήσεων έδειξε μεγάλη πτώση κατά τη διάρκεια των μνημονιακών χρόνων. Οι νέοι και των δύο φύλων δεν μπορούσαν να στήσουν το δικό τους σπιτικό και φυσικά δεν διανοούνταν να τεκνοποιήσουν. Αυτό το έχουν αφήσει ασχολίαστο οι… ανησυχούντες «πατριώτες», που ξέρουν να φτιάχνουν εμετικά βίντεο που ενοχοποιούν συλλήβδην τις γυναίκες επειδή… παραμελούν την τεκνοποίηση (λες και οι γυναίκες είναι κλωσσομηχανές).
Αν υπάρχει πρόβλημα, αυτό δεν είναι η «συρρίκνωση του έθνους μας». Είναι η υποχρεωτική αποτροπή των νέων ζευγαριών, των νέων γυναικών από την τεκνοποίηση. Θέλουν, αλλά δεν μπορούν. Οχι βιολογικά, αλλά κοινωνικά. Το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός, όχι οι γυναίκες.
Π.Γ.
