Τίτλος άρθρου: «Η Κίνα δεν θα περιμένει» (Project Syndicate, «Τα Νέα», 9.5.2018).
Συγγραφέας: Πουν Χόι Γιου, πρόεδρος του Συμβουλίου του Institute of New Structural Economics στο Πανεπιστήμιο του Πεκίνου.
Στόχος: η διακήρυξη των κοσμοκρατορικών προθέσεων του κινέζικου ιμπεριαλισμού, μ' έναν τρόπο που θυμίζει το κεντρικό σλόγκαν του Τραμπ: «Να ξανακάνουμε την Αμερική μεγάλη».
«Οι στόχοι της Κίνας είναι εξαιρετικά φιλόδοξοι», γράφει ο Γιου. Και εξηγεί: «Η πολιτική “μεταρρύθμισης και ανοίγματος“ του Ντενγκ Σιαοπίνγκ επέτρεψε ένα οικονομικό θαύμα που έβγαλε από τη φτώχεια εκατομμύρια Κινέζους. Αποστολή του προέδρου Σι Τζινπίνγκ είναι όχι απλώς να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε ο Ντενγκ και να εξαλείψει τη φτώχεια, αλλά και να σφυρηλατήσει μια οικονομία που θα επαναφέρει την Κίνα στη θέση της μεγάλης παγκόσμιας δύναμης που κατείχε για το μεγαλύτερο μέρος της καταγεγραμμένης ανθρώπινης ιστορίας».
Εκ του περισσού σημειώνουμε πως στη σύγχρονη Κίνα κάποιος θεωρείται «μη φτωχός» αν έχει καταφέρει να βρει μια θέση εργασίας στα κάθε είδους βιομηχανικά κάτεργα, για τις συνθήκες εργασίας των οποίων τόσα έχουν γραφεί. Επομένως, το μόνο που έχει αξία στη διακήρυξη του Γιου δεν είναι ο στόχος της εξάλειψης της φτώχειας (που σημαίνει περισσότερα βιομηχανικά κάτεργα), αλλά ο στόχος της μετατροπής της Κίνας σε «μεγάλη παγκόσμια δύναμη» του σύγχρονου καπιταλισμού, του μονοπωλιακού-ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.
Ο Γιου γνωρίζει πως αυτό προκαλεί αντιδράσεις από τους αντίπαλους ιμπεριαλισμούς: «Αυτό ακριβώς το όραμα -που ο Σι αποκαλεί “κινέζικο όνειρο“- είναι που μοιάζει να αναστατώνει τη Δύση, σε σημείο να εισηγούνται ορισμένοι ένα είδος συντονισμένης στρατηγικής ανάσχεσης». Δεν ανησυχεί όμως: «Γεγονός είναι όμως πως η εσωτερική οικονομία της Κίνας, όπως και εκείνη των ΗΠΑ, είναι ήδη αρκετά ισχυρή ώστε να διασφαλίζει τη μελλοντική επιρροή της χώρας».
Ομως, μια ιμπεριαλιστική οικονομία δεν μπορεί να ζήσει μόνο με την εσωτερική αγορά της. Ειδικά με μια εσωτερική αγορά σαν αυτή της Κίνας, με τα μεροκάματα πείνας και τα ισχνά οικογενειακά εισοδήματα που καθιστούν εξ ορισμού αναιμική την καταναλωτική (άρα και την παραγωγική) ζήτηση. Μια ιμπεριαλιστική οικονομία ζει και αναπνέει κυρίως με την εξαγωγή κεφαλαίου.
Γι' αυτό και ο Γιου περνάει, από την αυτάρεσκη διακήρυξη περί αυτάρκειας, στην απειλή: «Μια οπισθοδρομική στρατηγική άκαμπτης ανάσχεσης είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Ακόμα χειρότερα, θα μπορούσε να ωθήσει την Κίνα να στραφεί κατά της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης. Ο μόνος τρόπος, λοιπόν, να προστατευτεί αυτή η τάξη είναι να παραμείνει επαρκώς ελαστική, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στις φιλοδοξίες της Κίνας»! Και συμπληρώνει με ιμπεριαλιστική αλαζονεία: «Η άνοδος της Κίνας θα συνεχιστεί, είτε είναι έτοιμη για αυτό η Δύση είτε όχι»!
Είναι σαν να διαβάζεις τον «Ιμπεριαλισμό» του Λένιν. Μια ανερχόμενη ιμπεριαλιστική δύναμη απειλεί τους ανταγωνιστές της: ή θα μας δώσετε το μερίδιο που δικαιούμαστε ή θα το πάρουμε μόνοι μας. Η απειλή για στροφή της Κίνας «κατά της υφιστάμενης παγκόσμιας τάξης» δεν υπονοεί μόνο εμπορικό και γενικότερα οικονομικό πόλεμο. Υπονοεί πόλεμο by all means, με όλα τα μέσα. Και στρατιωτικά, βεβαίως, καθώς ο πόλεμος εξακολουθεί να είναι η συνέχιση της πολιτικής με βίαια μέσα (Κλάουζεβιτς).
Σύσταση προς νέους και νέες (με το δικαίωμα της «λευκής κόμης»): Διαβάστε (ή ξαναδιαβάστε) τον «Ιμπεριαλισμό» του Λένιν. Θα σας βοηθήσει να κατανοήσετε τις εξελίξεις στο σημερινό κόσμο.
Π.Γ.
