Πανικός στο στρατόπεδο των Σοσιαλιστών στη Γαλλία. Ο Σαρκοζί τους διεμβολίζει, διορίζοντας προβεβλημένα στελέχη τους σε θέσεις υπουργών στην κυβέρνησή του και στέλνοντάς τους το μήνυμα ότι δεν είναι κάποιος τυχάρπαστος ακροδεξιός, αλλά ένας μοντέρνος πολιτικός που «ήρθε για να μείνει», ένας που σκοπεύει να εγκαθιδρύσει δυναστεία, όπως ο Ντε Γκολ και ο Μιτεράν.
Πληθώρα είναι και η αρθρογραφία σε γαλλικά και ευρωπαϊκά έντυπα και για τους «μηδίσαντες» που πήγαν με τον Σαρκοζί, πρώτα-πρώτα για τον Μπερνάρ Κουσνέρ, που εγκαταστάθηκε στο Κε ντ Ορσέ και μαζί με τον Σαρκοζί θα διευθύνει την εξωτερική πολιτική του γαλλικού ιμπεριαλισμού. Αυτό το τελευταίο είναι που καθόλου δεν σημειώνεται από τους αστούς αναλυτές. Οτι πρόκειται για την εξωτερική πολιτική του γαλλικού ιμπεριαλισμού και όχι για την εξωτερική πολιτική του Σαρκοζί ή του Κουσνέρ. Ενοχλήθηκαν άραγε οι Σοσιαλιστές, όταν το στέλεχός τους και πρώην υπουργός Μπ. Κουσνέρ αναλάμβανε το πόστο του ΝΑΤΟϊκού γκαουλάιτερ στο Κοσσυφοπέδιο ή όταν, κόντρα στη γαλλική εξωτερική πολιτική, που εξέφραζε ο συντηρητικός Ζακ Σιράκ, τασσόταν υπέρ της εισβολής στο Ιράκ; Ενοχλήθηκαν μόνο όταν ο Κουσνέρ άλλαξε στρατόπεδο, εκμεταλλευόμενος την ευκαιρία για να γίνει το Νο2 στην εξουσιαστική ιεραρχία και να καλλιεργήσει μια μελλοντική υποψηφιότητά του για το Μέγαρο των Ηλυσίων. Και μάλιστα, δεν τα βάζουν τόσο με τον Κουσνέρ όσο με τον Σαρκοζί, επικαλούμενοι κάποια αόριστη ηθική, κάποιους ανύπαρκτους κανόνες πολιτικού σαβουάρ βιβρ.
Μεγαλύτερη πλάκα, όμως, έχουν κάποιες αριστερούτσικες αναλύσεις, που αναφέρονται στο παρελθόν του Κουσνέρ: μέλος του «Κ»Κ Γαλλίας μέχρι το 1966, μαοϊκός στη συνέχεια και ηγετικό φοιτητικό στέλεχος στη διάρκεια του Μάη του ‘68, συνέχισε με τους «Γιατρούς χωρίς σύνορα» το 1971 και τους «Γιατρούς του κόσμου» το 1980, για να περάσει στη συνέχεια από τις ΜΚΟ στα υπουργεία. Και γιατί να μας κάνει εντύπωση αυτή η διαδρομή; Είναι η συνεπής διαδρομή ενός φιλόδοξου ανθρώπου, που έχει στο κέντρο τον εαυτό του και χτίζει βήμα προς βήμα την καριέρα του.
Τα πάντα ρει, δίδασκε ο αρχαίος υλιστής. Τίποτα δε μένει το ίδιο στο χρόνο. Εξελίσσεται, είτε έτσι είτε αλλιώς. Μήπως ο Κουσνέρ είναι η μοναδική περίπτωση ανθρώπου που πέρασε στα νιάτα του από την άκρα Αριστερά, απέκτησε γνώσεις και εμπειρίες και έχτισε μ’ αυτές την προσωπική του καριέρα; Ξεχάσαμε τον Γιόσκα Φίσερ που από μέλος ακροαριστερής οργάνωσης βρέθηκε στην Οικολογία και από εκεί επικεφαλής της εξωτερικής πολιτικής του γερμανικού ιμπεριαλισμού; Ξεχάσαμε τον δικηγόρο της ΡΑΦ Οτο Σίλι; Ξεχάσαμε τον Ζοζέ Μπαρόζο, μέλος μαοϊκής οργάνωσης στα νιάτα του και πλέον «πρωθυπουργό» της Ευρωένωσης; Μήπως χρειάζεται να αναφέρουμε παραδείγματα «δικών μας» πολιτικών και επιχειρηματιών, που πριν δυο-τρεις δεκαετίες κυκλοφορούσαν με μπερέ, αμπέχωνο και κόκκινη σημαία στο χέρι;
Θα πρέπει να ξεχωρίσουμε την πολιτική από τις προσωπικές διαδρομές ανθρώπων. Να στηλιτεύουμε τα φαινόμενα αριβισμού και καριερισμού, αλλά και να αποκρούουμε ταυτόχρονα τον πονηρό και βρόμικο ψιθυρισμό «όλοι ίδιοι είναι». Ε, όχι, δεν είναι όλοι ίδιοι. Το επαναστατικό στρατόπεδο (σε όλες τις εκφάνσεις του) το υπηρέτησαν πιστά και άνθρωποι που προέρχονταν από τις εύπορες, από τις κυρίαρχες τάξεις. Ανθρωποι που «πούλησαν» την τάξη τους και υπέφεραν γι’ αυτό.
Π.Γ.
