Τρεις μουσικοί, δυο λαϊκές κιθάρες κι ένα κοντραμπάσο, ένα τραγούδι γραμμένο πριν από 30 χρόνια, πάνω στην κλασική μουσική παράδοση του ρεμπέτικου, αλλά με στίχους που ανατρέπουν αυτή την παράδοση, λειτουργώντας αντιστικτικά προς τη μουσική.
Η Θεοδώρα Αθανασίου (κιθάρα), ο Αργύρης Νικολάου (κιθάρα) και ο Κώστας Τσιγώνιας (κοντραμπάσο) ξαναστήνουν τη μπάντα των νεανικών τους χρόνων (Γιουφ) και ζωντανεύουν το τραγούδι «Ο Πολιτισμός», που έγραψε ο Θανάσης Νικολάου (πατέρας του Αργύρη) πριν από 30 χρόνια και ακούγεται σαν να γράφτηκε σήμερα, καθώς μιλά για ένα φλέγον κοινωνικό πρόβλημα
Γράφει ο Αργύρης Νικολάου, λαϊκός καλλιτέχνης και σύντροφος:
«Οσο βαθαίνει η οικονομική και ηθική κρίση σε μια κοινωνία τόσο εξαπλώνονται τα ναρκωτικά, η εκπόρνευση, κάθε είδους εξάρτηση και άλλα δεινά που οι κρατούντες φορτώνουν στα λαϊκά στρώματα.
Ετσι και εδώ, με το κόστος διαβίωσης να είναι δυσβάσταχτο, με τα νοίκια, τη θέρμανση, το φαγητό να έχουν καταντήσει είδη πολυτέλειας, το μόνο πράμα στο οποίο έχει πέσει η τιμή του είναι οι ουσίες.
Πρέζα, σκόνες, κόκες. Μπουκαλάκια με υγρά, σκονάκια καπνιστά, ό,τι βάλει ο νους του καθενός, το βρίσκει σε εξευτελιστικές τιμές. Ναρκωμένα μυαλά, διαλυμένα κορμιά.
Συγχρόνως τα κλειστά προγράμματα απεξάρτησης και οι θεραπευτικές δομές βάλλονται από παντού. Ανάμεσα σε ψευτοπροοδευτικές αναθεωρητικές φωνές που μιλούν για δικαιωματισμό και αυτοδιάθεση του σώματος (;) εμείς δεν ξεχάσαμε ποτέ τα βασικά της νιότης μας. Οπου δεν φτάνει το κλομπ του μπάτσου φτάνει η πρέζα. Δεν θέλουνε παιδιά με πλακάτ στα χέρια, αλλά με σύριγγες.
Στην ανάγκη λοιπόν να εκφραστεί αυτό το ζήτημα μουσικά, θυμήθηκα ευτυχώς ένα παλιό τραγούδι του πατέρα μου, του Θανάση.
Είναι εικόνες από το κέντρο της Αθήνας στην Ομόνοια, τριάντα χρόνια πριν. Εικόνες της καθημερινότητας, στην καρδιά της Αθήνας, στο κέντρο του πολιτισμού, στην υπόγεια στάση του ηλεκτρικού τρένου. Είναι οι ολόιδιες εικόνες του σήμερα, λίγο πιο δίπλα, μακριά από τα Airbnb των γυαλιστερών ύπουλων funds. Στην Ιάσονος, στη Βάθης, στην Ακομινάτου. Αύριο μεθαύριο θα είναι αλλού η “πιάτσα”. Οπου θεωρεί η κραταιά τάξη ότι πρέπει για τα συμφέροντά της να μεταφερθεί. Νεκροζώντανα κουρέλια, κομματιασμένες σάρκες που χαμοκυλιούνται στα σκουπίδια και στα κάτουρα.
Και οι πλούσιοι στο γλέντι, στην ησυχία τους, στα κέρδη τους.
Η επιλογή του σχήματος που κλήθηκε να εκτελέσει το τραγούδι δεν είναι τυχαία. Η παλιά μας μπάντα, οι Γιουφ. Ακόμα και το όνομα Γιουφ παραπέμπει σε παλιές μεθόδους απεξάρτησης στη Μικρασία. Ψημένοι και οι τρεις μας στη ζωή, Θοδώρα Αθανασίου, Κώστας Τσιγώνιας και εγώ ο ίδιος, Αργύρης Νικολάου, συνεπείς μέχρι τέλους, συνεχίζουμε από το μετερίζι μας την ανάδειξη του Δίκαιου παντού.
Καλή δύναμη και υγεία σε όλες και όλους, καλούς αγώνες για μια όμορφη Ζωή.
Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον Giorgos Pavlidis Γιώργο Παυλίδη και το φιλόξενο όπως πάντα στούντιό του για την ηχογράφηση. Apokato Studio.
Ενα μεγάλο ευχαριστώ στον Στάμο Μαλαχία για ακόμα μια φορά, για το βίντεο που δημιούργησε με την υπομονή και τη δημιουργικότητα που τον διακρίνει».
Καλοτάξιδο, συντρόφια, και σύντομα να σας ξαναδούμε στην Κόντρα.
