Μπορούμε να κατανοήσουμε τα αισθήματα και τις δηλώσεις καλοπροαίρετων ανθρώπων που ζητούν ειρήνη στη Γάζα, προκειμένου να σταματήσουν τα μαζικά εγκλήματα των Σιωνιστών σε βάρος του λαού της Γάζας. Οφείλουμε, όμως, να τους πούμε ότι μιλώντας απλά για ειρήνη κάνουν λάθος. Οτι παρά τη θέλησή τους κάνουν ζημιά στην παλαιστινιακή υπόθεση. Ας προσέξουν μόνο ότι για ειρήνη μιλούν η Ράις, ο Σαρκοζί, το αντιδραστικό καθεστώς της Αιγύπτου και γενικά όλος ο εσμός που παριστάνει τη «διεθνή κοινότητα», ο οποίος αποδεδειγμένα έχει στηρίξει και εξακολουθεί να στηρίζει τους Σιωνιστές στην εξηντάχρονη εγκληματική τους δράση σε βάρος του παλαιστινιακού λαού.
Οι Παλαιστίνιοι έχουν βιώσει την ειρήνη. Είναι η ειρήνη της κατοχής, που κανένας φιλελεύθερος και αξιοπρεπής λαός δεν μπορεί να αντέξει. Είναι η ειρήνη της πείνας, της αρπαγής της γης και των νερών, των καθημερινών εξευτελισμών στα μπλόκα, των βιασμών και των δολοφονιών ακόμα και για πλάκα. Είναι η ειρήνη της εκτόπισης περισσότερων από 4.000.000 ανθρώπων που ζουν σε προσφυγικούς καταυλισμούς άλλοι από το 1948 και άλλοι από το 1967. Είναι η ειρήνη του αποκλεισμού της Γάζας, της μετατροπής αυτού του μικρού κομματιού γης στη μεγαλύτερη ανοιχτή φυλακή του κόσμου, όπου περίπου 1.500.000 άνθρωποι λιμοκτονούν υποβαλλόμενοι καθημερινά στο μαρτύριο της σταγόνας, χωρίς τη δυνατότητα μιας δουλειάς, χωρίς ύδρευση και αποχέτευση, φυλακισμένοι μέσα στην ίδια τους τη χώρα.
Σε τι διαφέρει μια τέτοια ειρήνη από τον πόλεμο; Μόνο στο ρυθμό συσσώρευσης των πτωμάτων και των τραυματιών. Περισσότεροι από 1.000 Παλαιστίνιοι δολοφονήθηκαν αυτές τις μέρες από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς. Περισσότεροι από 200 το χρόνο πέθαιναν εξαιτίας του αποκλεισμού τα προηγούμενα χρόνια, επειδή δεν είχαν φάρμακα και περίθαλψη. Αυτή την ειρήνη θέλουν οι πραγματικά φιλειρηνικοί άνθρωποι; Την ειρήνη της πείνας, της καταστροφής και του θανάτου;
Το Ισραήλ τη θέλει αυτή την ειρήνη. Βελτιωμένη και επαυξημένη. Με τους Παλαιστίνιους να έχουν μετατραπεί σε ανδρείκελα. Υποταγμένους, προσκυνημένους, συμβιβασμένους με τη «μοίρα» τους, να κάνουν ό,τι τους προστάζει ο σιωνιστής αφέντης. Οι Παλαιστίνιοι απλούστατα δεν τη θέλουν. Γι’ αυτό και αντιστέκονται. Δεν είναι κάποιοι τρελοί που δε θέλουν την ειρήνη της υποταγής και της σκλαβιάς. Είναι ολόκληρος ο παλαιστινιακός λαός. Εξήντα χρόνια τώρα παλεύει. Με όλα τα μέσα. Κάποιες φορές έδωσε χρόνο στην ειρήνη. Και τι εισέπραξε; Νέες σφαγές, νέα καταπίεση, νέα πείνα, νέα δεινά. Δεν πέρασαν πολλά χρόνια από τότε που σημειώθηκε μια μεγάλη στροφή στην παλαιστινιακή κοινωνία. Νέες οργανώσεις ήρθαν να συνεχίσουν αυτό που είχαν εγκαταλείψει οι παλιές: τον αγώνα για τη λευτεριά.
Ποιος από μας δικαιούται, λοιπόν, να πηγαίνει πέρα απ’ αυτό που ο ίδιος ο παλαιστινιακός λαός διεκδικεί; Καμιά ειρήνη χωρίς δικαιοσύνη, διακηρύσσουν οι Παλαιστίνιοι. Δικαιοσύνη σημαίνει τουλάχιστον τρία πράγματα: άμεση απόσυρση των στρατευμάτων των εισβολέων από τη Γάζα – άρση του αποκλεισμού της Γάζας – δημιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους στα εδάφη του 1967, με πρωτεύουσα την Ιερουσαλήμ. Δεν υπάρχει καμιά υποχώρηση απ’ αυτό το τρίπτυχο. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ειρήνη. Χωρίς αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να ζήσουν κάποτε οι δυο λαοί σ’ ένα πολυεθνικό κράτος στα όρια της ιστορικής Παλαιστίνης, με τους πρόσφυγες επανεγκατεστημένους στα σπίτια και τη γη τους.
Π.Γ.
