Η στήλη βρίσκεται στην ευχάριστη θέση να σας ενημερώσει ότι το Σαββατοκύριακο της 15ης Μάη έχει κανονιστεί «παγκόσμια εξέγερση». Μην κανονίσετε, λοιπόν, κάτι άλλο. Αρχίστε από τώρα να ετοιμάζεστε: όπλα, παλάσκες, ξηρά τροφή και κυρίως το φορτιστή του smartphone σας, για να μην στερηθείτε το πιο δυνατό όπλο σας στην εξέγερση.
Δεν κάνουμε πλάκα. Αντλούμε πληροφόρηση από το «Διεθνές Κάλεσμα του κινήματος Nuit Debout (Νύχτα Ορθίων) σε σύγκλιση όλων των κινημάτων σε μία κοινή συνέλευση στο Παρίσι στις 7-8 Μαΐου 2016 με στόχο τη διοργάνωση καταλήψεων πλατειών σε Παγκόσμια κλίμακα (#GLOBALDEBOUT) και την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ το Σαββατοκύριακο της 15ης Μαΐου 2016!».
Βέβαια, στο «σώμα» του διεθνούς καλέσματος διαβάζουμε: «Κυρίως ας προετοιμάσουμε και ας ξεκινήσουμε μαζί μία μεγάλη διεθνή δράση το Σαββατοκύ-ριακο της 15ης του Μάη για να κάνουμε τότε μαζικές καταλήψεις των δημόσιων πλατειών παντού στον Κόσμο». Η εξέγερση φαίνεται να ισοδυναμεί με συζητήσεις σε πλατείες. Αλλά στην κατακλείδα του κειμένου ξαναδιαβάζουμε: «Το Σαββατοκύριακο στις 15 και 16 του Μάη ας εξεγερθούμε όλοι μαζί :''Νυχτερινή εξέγερση'' παντού, #GlobalDebout – Παγκόσμια Εξέγερση!».
Μην περιμένετε να μιλήσουμε για το ενδεχόμενο της παρουσίας του Μπαρουφάκη και της αυτοκράτειρας της «Πλεύσης Ελευθερίας» στην παρισινή Πλατεία της Δημοκρατίας. Μας απασχολούν άλλα, σοβαρότερα θέματα. Οι Ορθιοι των Παρισίων μπερδεύουν την εξέγερση με την έγερση. Κι αυτό δεν είναι πρόβλημα γλωσσικό, είναι πρόβλημα πολιτικό. Ισως το πρόβλημα να μην είναι των Γάλλων, οι οποίοι να εννοούν απλώς την έγερση (καθότι Ορθιοι), αλλά να είναι εκείνων που μεταφράζουν τις απόψεις τους στα ελληνικά. Πρωτότυπο ή μεταφρασμένο, το πρόβλημα παραμένει: κάποιοι μπερδεύουν την… ορθοστασία με την εξέγερση, λέξη με ξεχωριστό νόημα και τεράστια βαρύτητα, καθαγιασμένη με το αίμα χιλιάδων μαρτύρων, από τον Σπάρτακο μέχρι τη Ρόζα Λούξεμπουργκ και από τον Ευγένιο Βαρλέν μέχρι την Ειρήνη Γκίνη.
Το πρόβλημα είναι ευρύτερο από τον αχαλίνωτο βερμπαλισμό κάποιων νεολαίων (και γηραλαίων). Δεν είναι κακό να μαζεύεσαι στις πλατείες και να συζητάς. Κακό είναι να βλέπεις τη σκιά σου, καθώς φωτίζεσαι υπό γωνία, και να νομίζεις ότι έγινες γίγαντας. Να μην ξέρεις πού πατάς και πού πηγαίνεις. Να αυτοϊκανοποιείσαι με τους διαγωνισμούς ρητορικής δεινότητας εντός διλέπτου και με τις αντιδράσεις με τροχονομικά σήματα, που διαμορφώνουν ένα σκηνικό παγκόσμιας κωμικότητας (οι εθελοντές των ΜΚΟ τα έχουν καθιερώσει αυτά χρόνια πριν).
Αυτές οι θλιβερές διαπιστώσεις έρχονται να υπογραμμίσουν την ανάγκη για τη συγκρότηση ενός πραγματικά επαναστατικού-κομμουνιστικού πολιτικού υποκειμένου. Το πολιτικό κενό είναι τεράστιο και μέσα σ' αυτό χωρά άνετα «κάθε πικραμένος». Για να είμαστε ακριβείς, το κενό το γεμίζει η αστική πολιτική, μεταμφιεσμένη συχνά σε μικροαστικό βερμπαλισμό που προσπαθεί να παρουσιάσει το εκτονωτικό τίποτα σαν κοινωνικό ριζοσπαστισμό.
Οσο ο μικροαστικός ριζοσπαστισμός (ή «ριζοσπαστισμός») δεν υποβάλλεται σε εργατική κριτική, ώστε να περιοριστεί «στα κιλά του», όσο στο όνομα ενός αόριστου «κοινού ακτιβισμού» η προλεταριακή κατεύθυνση σύρεται ντροπιασμένη πίσω από τα μικροαστικά καραγκιοζιλίκια και αυτοευνουχίζεται για να γίνει «αποδεκτή», τόσο θα γελούν πλατιά οι καπιταλιστές. Το μάθημα του 2011-2015 πρέπει να το πάρουμε όλοι, για να καταπιαστούμε επιτέλους με το επιτακτικό καθήκον της πολιτικής συγκρότησης της ταξικής-επαναστατικής κατεύθυνσης, αντί να εγκλωβιζόμαστε στη λογική του πρόσκαιρου. Οι καιροί ου μενετοί…
Π.Γ.
