Σοκαρίστηκε η ευαίσθητη «κοινή γνώμη» από το σπάσιμο μερικών βιτρινών πολυτελών καταστημάτων στη Βουκουρεστίου, σε ένδειξη αλληλεγγύης στον απεργό πείνας Δημήτρη Κουφοντίνα.
Αυτή η «κοινή γνώμη» δεν ξεπερνά, βέβαια, τα γνωστά παπαγαλάκια των αστικών ΜΜΕ, τα επιφορτισμένα με το καθήκον να ξερνούν την «ευαισθησία» τους, συν τον Κούλη, που έτρεξε επί τόπου για να παραδώσει on camera μια ακόμα διάλεξη με αντικείμενο το δόγμα «νόμος και τάξις», συν τον εσμό της μπουρζουαζίας.
Είναι βέβαιο ότι οι ψυκτικοί και οι συντηρητές ανελκυστήρων από το Περιστέρι δε συγκινήθηκαν καθόλου από το μεγάλο κακό που βρήκε τον εμπορικότερο δρόμο της χώρας, με τα επώνυμα ρούχα, αξεσουάρ και κοσμήματα, ο οποίος είναι έτοιμος να υποδεχτεί την υψηλή κοινωνία των τουριστών, συμβάλλοντας με το τζίρο του τα μέγιστα στην ανάπτυξη της εθνικής μας οικονομίας.
Είμαστε σίγουροι ότι την επόμενη κιόλας μέρα (το πιθανότερο την ίδια νύχτα) τα χοντρά τζάμια των πολυτελών βιτρινών αντικαταστάθηκαν. Και πλήρωσαν οι ασφαλιστικές εταιρίες. Αυτό δε μειώνει σε τίποτα, βέβαια, τη σημασία της μαχητικής αυτής ενέργειας, που φάνηκε από τον αντίκτυπό της. Για άλλο λόγο το σχολιάζουμε.
Ολοι αυτοί που έπαθαν ντελίριο αγανάκτησης από τη μαχητική ενέργεια, μας έδωσαν το μέτρο της δικής τους ευαισθησίας. Γι' αυτούς, κάποια σπασμένα τζάμια μετρούν πολύ περισσότερο στη ζυγαριά από τη ζωή ενός ανθρώπου. Το «δικαίωμα του επιχειρείν ανενοχλήτως» είναι πιο σημαντικό από το δικαίωμα ενός φυλακισμένου στην κανονική άδεια, το οποίο τραμπούκικα και ετσιθελικά του το αφαιρεί η αστική εξουσία, ωθώντας τον στο έσχατο μέσο πάλης, την απεργία πείνας.
Με τις αντιδράσεις τους, μας πρόσφεραν την τρανότερη ίσως επιβεβαίωση του δίκιου της μαχητικής ενέργειας. Είμαστε δυο διαφορετικοί κόσμοι, κύριοι και κυρίες της μπουρζουαζίας. Οπως το έλεγε ένα παλιό σύνθημα, εσείς μιλάτε για ζημιές, εμείς μιλάμε για ζωές. Μας χωρίζει άβυσσος, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Υστερα, είχαμε άλλη τραγωδία. Εθνική αυτή τη φορά. Μερικές κόκκινες μπογιές στο μαντρότοιχο της βίλας του αμερικανού πρέσβη προκάλεσαν μεγάλη ταραχή στους εθνικά σκεπτόμενους. Μα να λερώσουν το μαντρότοιχο του πρέσβη, πού ακούστηκαν τέτοια πράγματα;
Ο ίδιος ο πρέσβης προσπάθησε να το παίξει «κουλ», μιλώντας για «παιδιάστικο βανδαλισμό». Ποιος να κρατήσει όμως τον Σταύρο Θεοδωράκη, που έκανε σαν να έφαγε στην κεφάλα του τις μπογιές εκεί που βολτάριζε στην Κύθνο, με άσπρο σαλβάρι, άσπρο βαμβακερό πουκάμισο και χίπικα χαϊμαλιά. Δεν παρέλειψε να στιγματίσει και «κάθε κατακάθι της δημοσιογραφίας» και να μας θυμίσει ότι ο Πάιατ είναι «φίλος της Ελλάδας» κι αυτό κανένας «δεν μπορεί να το αλλάξει». Ολα τα κόμματα έβγαλαν, φυσικά, ανακοινώσεις για να στιγματίσουν τον εθνομηδενισμό του λερώματος της μάντρας του πρέσβη.
«Ο βανδαλισμός δεν είναι ειρηνική διαμαρτυρία», δήλωσε ο πρέσβης. Ειρηνική διαμαρτυρία είναι, προφανώς, οι βόμβες στη Γιουγκοσλαβία και το Ιράκ, το Γκουαντάναμο και το Αμπού Γκράιμπ και γενικώς όλη η ανά την υφήλιο αμερικανική δράση…
Π.Γ.
