«Μετά την αναστολή των κινητοποιήσεων της ΠΟΕ-ΟΤΑ, την Πέμπτη 29/06, η συγκεκριμένη υπάλληλος δούλεψε για πρώτη φορά την Παρασκευή 30/06, στις 6.30 π.μ μέχρι τις 9.30 π.μ, συλλέγοντας τα σκουπίδια από τα καλαθάκια της λεωφόρου Παπάγου και η επόμενη βάρδια της ήταν τα ξημερώματα του Σαββάτου. Στις 12.01 π.μ, προσήλθε στην εργασία της. Πριν ξεκινήσει να δουλεύει αισθάνθηκε αδιαθεσία…».
Μ' αυτή την ξεδιάντροπη ανακοίνωση, που αποτελεί και ομολογία ενοχής, ο υπό συριζαίικη διοίκηση Δήμος Ζωγράφου προσπάθησε να συγκαλύψει την εγκληματική ευθύνη του για το θάνατο της εργαζόμενης στην καθαριότητα Ντανιέλας Πρελορέντζου.
Γιατί είναι ομολογία ενοχής; Αρκεί να θέσουμε ένα απλό ερώτημα. Αφού η εργαζόμενη (όπως ισχυρίζεται ο Δήμος) θα έκανε τη βάρδια της τα χαράματα του Σαββάτου, πώς βρέθηκε από τα μεσάνυχτα της Παρασκευής στον χώρο εργασίας; Αντί να καθήσει στο σπίτι της και στα τέσσερα παιδιά της, και να πάει στην ώρα της να πιάσει δουλειά, πήγε από τα μεσάνυχτα για να περιμένει κάνα εξάωρο μέχρι τη βάρδια της;
Την αλήθεια, με κάθε λεπτομέρεια, τη μάθαμε από επώνυμη καταγγελία δύο μελών του Συλλόγου Εργαζομένων του Δήμου Ζωγράφου. Η συριζαίικη δημοτική αρχή απειλούσε από τις προηγούμενες μέρες τους εργαζόμενους «να αναλάβουν και τις δικές τους ευθύνες απέναντι στη κοινωνία!…». Οπως καταγγέλλουν οι εργαζόμενοι, «η Διοίκηση του Δήμου Ζωγράφου πιεστικά, κάλεσε όλους τους εργαζόμενους ανεξαρτήτως βάρδιας να πάνε για δουλειά δηλώνοντας ότι αναστέλλονται οι άδειες, όποιος δεν εμφανιστεί θα περάσει από πειθαρχικό, γιατί αυτό που προέχει είναι οι ανάγκες της πόλης. Η δήλωση αυτή, έγινε από την Διοίκηση την Παρασκευή το βράδυ πριν ξεκινήσουν τα πληρώματα και δημιούργησε ένταση στους εργαζόμενους, κάποιοι εξέφρασαν αντιρρήσεις και άλλοι υποχώρησαν στη πίεση που ασκήθηκε.
Προφανώς η συνάδελφος καλέστηκε να συνδράμει και στη νυχτερινή βάρδια ως συνοδεία απορριμματοφόρου, ώστε να σκουπίζει τους χώρους γύρω από τους κάδους απορριμμάτων ενώ είχε ήδη δουλέψει στην βάρδια καθαρισμού της λαϊκής την Πέμπτη το απόγευμα, είχε στη συνέχεια καλύψει τη βάρδια της την Παρασκευή το πρωί και μέσα στο ίδιο εικοσιτετράωρο και με 44ο Κελσίου καλέστηκε να βγάλει και νυχτερινή βάρδια!».
Ετσι έγιναν τα πράγματα. Η 62χρονη Ντανιέλα δολοφονήθηκε από ανάλγητους εργοδότες που ενδιαφέρονταν μόνο να φύγουν τα σκουπίδια και να καθαρίσει η βιτρίνα της πόλης. Είναι τέτοια η αναλγησία τους που δεν είχαν πάρει κανένα μέτρο προστασίας των εργαζόμενων, που δούλευαν διπλοβάρδιες σε μια τόσο βαριά δουλειά σε συνθήκες καύσωνα. Ούτε δυνατότητα παροχής πρώτων βοηθειών δεν υπήρχε.
Πριν από μερικά χρόνια, η Ντανιέλα θα ήταν ήδη συνταξιούχος. Στα 60 έβγαιναν στη σύνταξη οι γυναίκες, στα 55 αν η εργασία τους ανήκε στα Βαρέα και Ανθυγιεινά. Τώρα, στα 62 της, εργαζόταν στην καθαριότητα για να συντηρήσει την οικογένειά της. Κι έπεσε νεκρή, όχι στο καθήκον, όπως έγραψε ο ξεδιάντροπος εργατοπατέρας πρόεδρος της ΠΟΕ-ΟΤΑ, αλλά θυσιάστηκε στο σφαγείο του καπιταλισμού (το ότι εργοδότης της ήταν το κράτος κάνει πιο στυγερό το έγκλημα).
Κατά τα άλλα, οι δήμαρχοι απολύουν, η ΚΕΔΕ ρωτάει τον Σκουρλέτη να της διευκρινίσει πώς θα εφαρμοστεί η εγκύκλιός του για τις νέες συμβάσεις, κανείς δεν ξέρει τι θα κάνει το Ελεγκτικό Συνέδριο (και με τα δεδουλευμένα και με τις νέες συμβάσεις) και οι συμβασιούχοι βιώνουν την απελπισία μιας ήττας, στην οποία δεν οδηγήθηκαν από την αδυναμία του αγώνα τους (αντίθετα, ο αγώνας οδηγούνταν στην κορύφωσή του με μεγάλη επιτυχία), αλλά από το εν ψυχρώ ξεπούλημα της γαλαζοπράσινης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
Η εργατική τάξη πληρώνει βαρύ τίμημα. Αλλά απ' αυτή την κατάσταση δεν υπάρχει κανένας για να τη βγάλει, εκτός από τον εαυτό της. Χωρίς οργάνωση -σε πολιτικό και συνδικαλιστικό επίπεδο- μόνο ήττες και απώλειες θα καταγράφονται.
Π.Γ.
