Η επικαιρότητα «εκτόπισε» τη στήλη την προηγούμενη εβδομάδα και η επάνοδος έχει θέμα χρονολογικά λίγο μπαγιάτικο, αν και από άποψη ουσίας επίκαιρο.
Δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Τζανακόπουλος για το θάνατο του Γιώργου Κουρή: «Ο Γιώργος Κουρής υπήρξε πιστός στη δημοσιογραφία μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του. Καθ’ όλη τη διάρκεια της μακράς πορείας του στο χώρο της ενημέρωσης άφησε το δικό του ιδιαίτερο αποτύπωμα τόσο ως δημοσιογράφος, όσο και ως ιδιοκτήτης Μέσων. Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και τους οικείους του».
Τι είδους αποτύπωμα άφησε ο Κουρής ως εκδότης; Το αποτύπωμα του αδίστακτου καπιταλιστή που στύβει εργαζόμενους και μετά τους πετάει στα σκουπίδια. Οσο για το αποτύπωμά του ως δημοσιογράφου, αρκεί μια λέξη: «αυριανισμός». Η δημοσιογραφία του αδίστακτου ψεύδους, της κιτρινιάς, της χυδαιότητας, της λάσπης, εργαλεία που ο εκλιπών έθετε στη διάθεση κομμάτων ή πολιτικών ηγετών που θα του εξασφάλιζαν τα ιδιαίτερα συμφέροντά του.
Δεν ήταν βέβαια ο μοναδικός εκδότης που συμπεριφέρθηκε μ' αυτή τη λογική, όμως ήταν ο τρόπος που τον έκανε να ξεχωρίζει από τους άλλους, αποτελώντας «μια κατηγορία μόνος του». Γι' αυτό και τον αγάπησαν όλοι όσους υπηρέτησε, μολονότι είναι σίγουρο ότι σε προσωπικό επίπεδο τον απεχθάνονταν: Ανδρέας Παπανδρέου, Σημίτης, Σαμαράς-Βενιζέλος και τώρα Τσίπρας-Καμμένος. Κάποιοι απ' αυτούς τον είδαν να γυρίζει και να δαγκώνει το χέρι που τον τάιζε. Οπως ο Α. Παπανδρέου, που κάποτε είχε αποκαλέσει την «Αυριανή» «υπόδειγμα δημοσιογραφίας», για να δει τη ρυπαροφυλλάδα να τον εξευτελίζει προσωπικά με τις πρωτοσέλιδες γυμνές φωτογραφίες της συζύγου του, μονταρισμένες μάλιστα χοντροκομμένα με το Photoshop.
Ομως ο Κουρής μιλούσε σ' ένα κάποιο ακροατήριο. Είχε βρει το «κουμπί» του: συνωμοσιολογία, αθυροστομία και αναμόχλευση των πιο ακραίων συντηρητικών στερεοτύπων έφτιαχναν ένα ιδιαίτερο μείγμα, το οποίο ο εκδότης πουλούσε πανάκριβα στους πολιτικούς που κάθε εποχή υπηρετούσε. Και τους υπηρετούσε χωρίς «ναι μεν, αλλά», με σκληρότητα ενάντια στους αντιπάλους τους. Γι' αυτό και τον επέλεγαν, μολονότι τον απεχθάνονταν. Ο Κουρής λέρωνε τα χέρια του επιτρέποντάς τους να κρατούν τα δικά τους καθαρά.
«Πιστός στη δημοσιογραφία μέχρι την τελευταία μέρα της ζωής του» δήλωσε για τον Κουρή ο Τζανακόπουλος. Ξέρετε τι θέμα είχε το τελευταίο άρθρο του Κουρή; Την αναγκαιότητα των νέων εξοντωτικών εξοπλιστικών προγραμμάτων. Ηταν ένας ύμνος στον Τσίπρα που κατάφερε να κλείσει τη συμφωνία για τα F-16 με τον Τραμπ («για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες έχει διαμορφωθεί μια στρατηγική συνεργασίας ανάμεσα στις δύο χώρες»). Αλλά κι ένας ύμνος στον πολιτικό ραγιαδισμό που παρέπεμπε στη θεωρία της «ψωροκώσταινας» που χρησιμοποιούσε το αστικό πολιτικό προσωπικό στις τελευταίες δεκαετίες του 19ου και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Κατά τον Κουρή «την ώρα που οι Τούρκοι απομακρύνονται από την Αμερική και το ΝΑΤΟ αγοράζοντας ρωσικούς πυραύλους, η Ελλάδα ενισχύει τη θέση της στη συνέχεια και γίνεται προνομιακός συνομιλητής με την υπερδύναμη που λέγεται Ηνωμένες Πολιτείες». Η συμφωνία για τα F-16 «έχει ιδιαίτερο συμβολισμό και στέλνει το μήνυμα ότι η Ελλάδα είναι σταθερός σύμμαχος των ΗΠΑ που εγγυάται την ασφάλεια στην Μεσόγειο». Ο Κουρής εξέφραζε τη σιγουριά του και για την ενοικίαση των γαλλικών φρεγατών «γιατί η Ελλάδα έχει καταφέρει να διαμορφώσει μια στρατηγική συμμαχία και με την Γαλλία», η οποία «άλλωστε είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα που μάχεται πραγματικά για τα ελληνικά συμφέροντα».
Δεν ήταν δείγμα κοινωνικής αβρότητας η δήλωση Τζανακόπουλου (θα μπορούσε να περιοριστεί σε μια έκφραση συλλυπητηρίων, χωρίς αξιολογικές κρίσεις). Ο Κουρής ήταν δικός τους και ως τέτοιον τον αποχαιρέτισαν. Συγκρατήθηκαν λίγο, μόνο και μόνο επειδή τμήμα του συριζαϊκού ακροατήριου έχει από παλιά «χοντρό πρόβλημα» με τον «αυριανισμό».
Π.Γ.
