Με το θέμα έχει ασχοληθεί και άλλοτε στο παρελθόν η στήλη. Για τις επί της ουσίας αστικές απόψεις του Περισσού στα θέματα της Παιδείας λέμε, που κρύβονται πίσω από τον αγωνιστικό βερμπαλισμό. Τις βλέπουμε να πλασάρονται και πάλι, απ’ αφορμή το νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Και μάλιστα να πλασάρονται ντυμένες με ριζοσπαστικό μανδύα.
Στο «Ριζοσπάστη» της 19.7.11, ο πανεπιστημιακός Γ. Τσιλιγκιρίδης, μέλος του Τμήματος Παιδείας και Ερευνας της ΚΕ του Περισσού, παρουσίασε τις προτάσεις τους για την οργάνωση του εκπαιδευτικού συστήματος. Το πρώτο που «βγάζει μάτι» σ’ αυτή την παρουσίαση είναι η σύνδεση της μόρφωσης με το επάγγελμα και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση: «Τμήματα συγκροτούνται ανά επιστημονικό αντικείμενο. Το περιεχόμενο και η οργάνωση των προγραμμάτων σπουδών τους εισάγουν τους φοιτητές στις βασικές αρχές της έρευνας, παρέχουν επιστημονική ειδίκευση και πλήρη επαγγελματική επάρκεια με την απόκτηση του πτυχίου, σε ενιαίο κύκλο προπτυχιακών σπουδών».
Υπάρχουν και πολλοί έφηβοι, όμως, τους οποίους ο Περισσός προγράφει: «Μετά από τη δωδεκάχρονη υποχρεωτική γενική εκπαίδευση, ανάπτυξη ενός αποκλειστικά δημόσιου και δωρεάν συστήματος επαγγελματικών σχολών ενταγμένων στο εκπαιδευτικό σύστημα, για όσα επαγγέλματα δε χρειάζονται πανεπιστημιακές σπουδές».
Ποια είναι τα επαγγέλματα που «δεν χρειάζονται πανεπιστημιακές σπουδές»; Η μεγάλη πλειοψηφία. Ο βιομηχανικός εργάτης, ο εργαζόμενος στο εμπόριο και σε πάρα πολλές υπηρεσίες μπορεί να κάνει τη δουλειά και χωρίς πανεπιστημιακή μόρφωση. Με ποιο δικαίωμα, όμως, πρέπει a priori να του στερήσουμε αυτή τη μόρφωση; Δεν θα ήταν καλύτερα, εφόσον υπάρχει τέτοια κοινωνική τάση, να παίρνουν όλοι οι νέοι πανεπιστημακή μόρφωση, ανεξάρτητα από το επάγγελμα που θ’ ακολουθήσουν στη συνέχεια; Ποιος θα έχανε και ποιος θα κέρδιζε απ’ αυτό;
Θα κέρδιζε η εργατική τάξη, που θα περιλάμβανε κόσμο πολύ πιο μορφωμένο στις γραμμές της, και θα έχαναν η κεφαλαιοκρατία και το κράτος της, που θ’ αναγκάζονταν να πληρώσουν για τη μόρφωση των παιδιών της εργατικής τάξης και θα βρίσκονταν αντιμέτωποι μ’ ένα προλεταριάτο υψηλότερης απαιτητικότητας.
Πού οδηγεί πρακτικά η πρόταση του Περισσού; Σε μια τριτοβάθμια εκπαίδευση στενή σε έκταση, που θα την καθορίζει η διάρθρωση των επαγγελμάτων στο καπιταλιστικό σύστημα: τόσους γιατρούς, τόσους μηχανικούς, τόσους φιλόλογους κ.λπ. Οι υπόλοιποι στις τεχνικές σχολές, για να γίνουν μηχανουργοί, πωλήτριες, κομμωτές, οικοδόμοι και πάει λέγοντας. Ποιος θα καθορίσει τον αριθμό της μιας και της άλλης κατηγορίας; Οι κρατικές υπηρεσίες, φυσικά.
Και πώς θα γίνει ο διαχωρισμός των μεν από τους δε; Με κάποιου είδους «αξιολογικές κρίσεις». Με κάποιου είδους εξετάσεις. Είτε αυτές γίνουν μέσα στο σχολείο είτε μετά τη λήξη του, είτε είναι τοπικές είτε είναι πανελλαδικές. Αυτή είναι η τεχνική παράμετρος του θέματος. Η ουσία είναι ότι θα γίνονται εξετάσεις επιλογής, που θα λειτουργούν σαν κρησάρα, επιλέγοντας λίγους για τα πανεπιστήμια και στέλνοντας τους πολλούς στις τεχνικές σχολές.
Και βέβαια, ξέρουμε καλά –οι προοδευτικοί εκπαιδευτικοί το ξέρουν ακόμη καλύτερα– ότι οι εξετάσεις δεν εξετάζουν επίπεδο μόρφωσης, αλλά επίπεδο «παπαγαλίας», το οποίο βέβαια σχετίζεται και με την κοινωνική θέση του κάθε παιδιού. Στην πραγματικότητα, οι δήθεν προοδευτικές προτάσεις του Περισσού είναι εξίσου συντηρητικές με αυτές των άλλων αστικών ρευμάτων, διότι αντιστρατεύονται το γενικό δικαίωμα για ανεμπόδιστη πρόσβαση σε όλες τις βαθμίδες.
Π.Γ.
