♦ Η αυτοοργάνωση των φοιτητών θα γίνει ο τάφος των κομματικών – Αυτόνομο Στέκι ΤΕΙ Ιωαννίνων (σύνθημα σε τοίχο έξω από το ΤΕΙ Ιωαννίνων)
Η θέση μας για τα κόμματα ολόκληρου του κοινοβουλευτικού φάσματος (και όχι μόνο) είναι γνωστή. Επομένως, δεν κινδυνεύουμε να κατηγορηθούμε ως «κομματικοί», όταν επισημαίνουμε ότι η τοποθέτηση του θέματος κατ’ αυτόν τον τρόπο, στη βάση μιας ψευδεπίγραφης αντίθεσης (αυτοοργάνωση-κομματικοί) απετέλεσε κατά κάποιο τρόπο τον πρόδρομο της οπισθοδρομικής κατεύθυνσης που επικράτησε στο πρόσφατο «κίνημα των αγανακτισμένων», το οποίο έφτασε στο σημείο να απαγορεύσει την πολιτική ζύμωση και τη διαπάλη των ιδεών, αφήνοντας ανοιχτό το έδαφος στην κάθε είδους καλυμμένη διαμεσολάβηση (σε πρώτη γραμμή τη μιντιακή). Η ιστορία έχει να επιδείξει πλούσιο υλικό γύρω από την αντίθεση αυτή. Και η ιστορία –πράγμα που δυστυχώς δεν καταλαβαίνουν οι φορείς αυτής της αντίληψης– έχει δικαιώσει εκείνους που στην έννοια της αυτοοργάνωσης περιλαμβάνουν και την πολιτική οργάνωση. Μια σύγκριση ανάμεσα στην Κομμούνα του Παρισιού και στη ρωσική επανάσταση του 1917 καθίσταται άκρως διδακτική. Φτάνει να ξέρουμε να διαβάζουμε την Ιστορία, ως ιστορία της πάλης των τάξεων και όχι ως συναισθηματική παράθεση γεγονότων. Ο ηρωισμός, η αυτοθυσία, η αυταπάρνηση, η μαχητικότητα είναι στοιχεία απαραίτητα για κάθε ανατρεπτικό κίνημα. Ομως, τη νίκη τη δίνει η πολιτική οργάνωση, με το επίπεδο της συνείδησής της, με τη σιδερένια πειθαρχία της και με την ικανότητά της να σχεδιάζει. Καιρός να μπουν στην άκρη οι ατομικιστικοί αβανγκαρντισμοί, αλλιώς θα είμαστε μια ζωή αθύρματα στα χέρια της αστικής πολιτικής, που πολύ συχνά φοράει το λαμπρό ένδυμα της αυτονομίας, της αυτοοργάνωσης και διάφορων άλλων αυτο–. Φυσικά, είναι άλλο πράγμα οι αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες μέσα στο μαζικό κίνημα, που πρέπει να τηρούνται απαραίτητα, χωρίς να παραβιάζονται με πραξικοπηματισμούς και καπελώματα, και άλλο η καταδίκη κάθε αναφοράς στην πολιτική οργάνωση.
♦ Στηρίζουμε την πλατεία Συντάγματος – Δεν φεύγουμε αν δεν φύγουν κυβέρνηση, τρόικα, χρέος – Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής (αφίσα)
Περασμένα μεγαλεία και διηγώντας τα να κλαις. Γεμάτες από αφίσες του «Μετώπου» οι κολόνες κατά μήκος της λεωφόρου Ηρακλείου, ανάμεσα Περισσό και Νέα Ιωνία. Δεν τις κατέβασε ο Δήμος, έμειναν εκεί να μας θυμίζουν την παραμυθένια πραγματικότητα και το πραγματικό παραμύθι. Τελικά, έφυγαν από την πλατεία Συντάγματος, αφήνοντας όλο το χώρο στην κυβέρνηση, την τρόικα και το χρέος, που έμειναν. Και οι άνθρωποι του Μετώπου πρέπει να την έκαναν από τους πρώτους από την «κάτω» πλατεία. Μόλις άδειασε η «πάνω», έφυγαν κι αυτοί. Για τις παραλίες θα πουν οι κακεντρεχείς, θέσαντες εαυτούς σε εκλογική ετοιμότητα, λέμε εμείς. Γιατί οι άνθρωποι του «Μετώπου» έχουν ένα μεγάλο στόχο. Να καταφέρουν να μπουν στη Βουλή. Εσπασαν τα μούτρα τους διεκδικώντας την Περιφέρεια Αττικής, με κοτζάμ Αλαβάνο επικεφαλής, αλλά δεν το βάζουν κάτω. Μπορεί να μην έπεισαν ότι θα κηρύξουν την τρόικα ανεπιθύμητη στην Αττική, αλλά πρέπει να μπουν στη Βουλή. Ερποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά τους. Τζίφος, όμως, το γλείψιμο στην «πλατεία». Οπότε πρέπει να ρίξουν τα μούτρα τους και να συνεργαστούν με τον προαιώνιο εχθρό Αλέξη, μπας και πάρουν καμιά εδρούλα. Πάτε στοίχημα ότι θα το κάνουν;
