Οταν η ταξική πάλη του προλεταριάτου και των εργαζόμενων συμμάχων του βρίσκεται σε χαμηλό επίπεδο και ξεσπά πολιτική κρίση στις κορυφές του συστήματος, τα κόμματα της κοινωνικής δημαγωγίας «καλούνται» να διαδραματίσουν ένα σημαντικό ρόλο. «Καλούνται» να ελέγξουν τις εργαζόμενες μάζες, να μην επιτρέψουν να περάσει η κρίση «στους κάτω», για να μην αντιμετωπίσει επικίνδυνους κραδασμούς το σύστημα, αλλά να μπορέσει να βρει πολιτική διέξοδο ανασυντάσσοντας ή αναδιατάσσοντας το πολιτικό του σκηνικό. (Απαραίτητη διευκρίνιση: το ρήμα «καλούνται» τέθηκε σε εισαγωγικά, για να υποδηλωθεί ότι δεν αποδίδουμε τίποτα το συνωμοσιολογικό σ’ αυτές τις εξελίξεις. Πρόκειται για τη φυσική φορά των πραγμάτων. Σ’ ένα πολυπολικό πολιτικό σύστημα ο κάθε πόλος, το κάθε κέντρο, οφείλει να διαδραματίσει το ρόλο του σε κάθε συγκυρία).
Οι δυο βασικοί πόλοι της καθεστωτικής Αριστεράς, λοιπόν, καλούνται σήμερα να βοηθήσουν στην αποκατάσταση της σταθερότητας του συστήματος, προβάλλοντας «προτάσεις εξουσίας», στις οποίες να υποτάσσεται η ταξική πάλη. «Προτάσεις εξουσίας» ντυμένες με λαμπρά χρώματα, πασπαλισμένες με άφθονη λαϊκίστικη χρυσόσκονη για να ελκύουν και να εγκλωβίζουν.
Στον ΣΥΝ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: εξουσία και ξερό ψωμί. Τα γκάλοπ τους «πάνε», η συγκυρία τους ευνοεί, ως αδίστακτοι οπορτουνιστές λοιπόν μιλούν για «εναλλακτική πρόταση εξουσίας», την οποία ακόμα δεν έχουν επεξεργαστεί. «Ολοι συζητάμε ποια ΜΠΟΡΕΙ να είναι αυτή η εναλλακτική λύση», «πρέπει ΝΑ τη διαμορφώσουμε», πρέπει «να πάρουμε την ευθύνη ΜΕΤΑ ΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ να προχωρήσουμε σε διαδικασίες που ΘΑ ΕΚΠΟΝΗΣΟΥΝ αυτή την εναλλακτική προγραμματική πρόταση», δήλωνε σε ραδιοφωνικό σταθμό ο Α. Τσίπρας, την παραμονή της έναρξης του συνέδριου του ΣΥΝ! Κοντολογίς, αυτοί εξουσία θέλουν και τα υπόλοιπα βρίσκονται. Στο κάτω-κάτω, αν το σύστημα τα βρει σκούρα και αναγκαστεί να τους ανακαλέσει από την εφεδρεία, θα πρέπει να πετάξει και μερικά ψίχουλα στο πόπολο.
Μήπως όμως βάζουμε άδικα στο ίδιο καζάνι τον Περισσό, ο οποίος αρνείται να παίξει άμεσα το παιχνίδι του κυβερνητισμού, αλλά ζητά αλλαγή των πολιτικών συσχετισμών, ώστε να προκύψει «λαϊκή εξουσία»; Στο θέμα θα επανέλθουμε σε επόμενο φύλλο, καθώς ο χώρος εδώ δεν επιτρέπει εκτενή «ακτινογράφησή» του, όμως κάποιες επισημάνσεις μπορούν να γίνουν. Ελεγε η Α. Παπαρήγα («Ριζοσπάστης», 5.2.08) μιλώντας προ ημερών σε κομματική εκδήλωση: «Αφού δεν μπορεί να αλλάξει άμεσα και ριζικά η σημερινή κατάσταση, να έχουμε αδύναμες κυβερνήσεις, να τρέμουν και να μη μπορούν να πάρουν μέτρα»! Η διατύπωση είναι εξαιρετικά ασαφής, πονηρή και διφορούμενη, αφού εξαρτά τη λήψη μέτρων από την κοινοβουλευτική αδυναμία των κυβερνήσεων, η οποία φυσικά προϋποθέτει κοινοβουλευτική ενδυνάμωση του Περισσού. Ομως, η οριακή πλειοψηφία των 151 εδρών δεν εμπόδισε την κυβέρνηση Μητσοτάκη να πάρει τα πιο σκληρά αντεργατικά μέτρα.
Υπάρχει, όμως, και συνέχεια. Τι πρέπει να κάνει ο λαός μπροστά σε ένα νέο κυβερνητικό σχήμα; «Από την πρώτη στιγμή να δει το όποιο σχήμα με μειωμένο κύρος και να συνεχίσει τις διεκδικήσεις του. Να είναι σε ετοιμότητα να προχωρήσει σε αλλαγή ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΩΝ δύναμης και να ΕΝΙΣΧΥΣΕΙ το ΚΚΕ»! Νάτο, λοιπόν, το τελικό ζητούμενο. Κορύφωση της ταξικής πάλης η «ψήφος στο ΚΚΕ».
Π.Γ.
