Ας βγάλουμε μια «φωτογραφία» της στιγμής. Τέλη Ιούλη του 2020, μετά από μια δεκαετία σκληρής μνημονιακής πολιτικής, η οποία συνεχίζεται φυσικά (το πλαίσιο δεν έχει αλλάξει καθόλου).
♦ Η πανδημία του κοροναϊού λειτούργησε ως καταλύτης, βυθίζοντας τον παγκόσμιο καπιταλισμό σε μια νέα κρίση, η οποία ωρίμαζε πριν από την πανδημία. Κάθε κρίση συνοδεύεται πάντοτε από σκληρές πολιτικές λιτότητας και πακέτα αντεργατικών μέτρων, που στοχεύουν στο φόρτωμα των βαρών της στις πλάτες της εργατικής τάξης και των άλλων εργαζόμενων στρωμάτων. Μόνον αφελείς ή εντελώς άγουροι θα μπορούσαν να δώσουν την παραμικρή βάση στα όσα λέγονται από επίσημα χείλη εντός και εκτός Ελλάδας. Δεν είναι η πρώτη φορά, ώστε να τρέφουμε αυταπάτες.
♦ Η ΕΕ, όπως κάνει σε κάθε κρίση, επεξεργάστηκε ένα σχέδιο οικονομικής διαχείρισης, στο οποίο κατέληξε μετά από σκληρά παζάρια ανάμεσα στα ιμπεριαλιστικά κράτη-μέλη της. Οπως συμβαίνει κάθε φορά, τα κοινοτικά κονδύλια (όποια μορφή κι αν έχουν, επιχορηγήσεις ή δάνεια) κατευθύνονται στις μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις για να στηρίξουν τη δραστηριότητά τους, στηρίζουν εξαγορές και συγχωνεύσεις, χρηματοδοτούν έργα υποδομής που τα έχει ανάγκη η καπιταλιστική οικονομία. Σε ό,τι αφορά την εργατική τάξη και τα άλλα εργαζόμενα στρώματα, χρηματοδοτείται μόνο η ανεργία (για ένα διάστημα) και η υποαπασχόληση. Κι όμως, η εκκωφαντική αστική προπαγάνδα στη χώρα μας προσπαθεί να πείσει ότι ανοίγει ένας πακτωλός από τις Βρυξέλλες μέχρι την Αθήνα, που θα μας βοηθήσει να ζήσουμε ευτυχισμένοι τα επόμενα χρόνια.
♦ Δε λέμε πως είναι στημένο (κάθε άλλο, οι ιμπεριαλιστικοί και περιφερειακοί ανταγωνισμοί είναι υπαρκτοί), όμως η νέα ελληνοτουρκική ένταση δημιούργησε το έδαφος για μια γενναία δόση εθνικιστικού οπίου, το οποίο έχει διπλή επενέργεια: από τη μια κρύβει τα πραγματικά αίτια αυτών των εντάσεων και τη συμμετοχή της ελληνικής αστικής τάξης στους περιφερειακούς ανταγωνισμούς και από την άλλη λειτουργεί ως κοινωνικό ηρεμιστικό, αμβλύνοντας τους ταξικούς ανταγωνισμούς και μετατρέποντας το λαό σε αχθοφόρο της αστικής πολιτικής, που είναι πρωτίστως εχθρική για τον ίδιο.
♦ Ακόμα και στο μέτωπο της αντιμετώπισης της πανδημίας, τα πράγματα πάνε από το κακό στο χειρότερο. Η βουλιμία της κεφαλαιοκρατίας του τουρισμού για κέρδη, άνοιξε τα σύνορα στον τουρισμό, με τα γνωστά αποτελέσματα που κανένας δεν ξέρει πού μπορούν να οδηγήσουν.
Δε νομίζετε ότι μαζεύονται πάρα πολλά;
Δε νομίζετε ότι πρέπει να ταρακουνηθούμε;
Είμαστε ακόμα στην αρχή του νέου κρισιακού κύκλου. Τα πρώτα σημάδια τα είδαμε από την αρχή της πανδημίας, με τον ορυμαγδό των αντεργατικών μέτρων από τη μια και των μέτρων προκλητικής στήριξης του κεφαλαίου από την άλλη. Η συνέχεια θα είναι ακόμα χειρότερη, καθώς θα βαθαίνει η κρίση. Τα κοινοτικά κονδύλια, που θα εκταμιεύονται με τη γνωστή αντεργατική αιρεσιμότητα, θα γίνουν το άλλοθι για παραπέρα βάθεμα της μνημονιακής πολιτικής. Εκεί που κάποιοι είχαν πιστέψει ότι θα επέλθει κάποια χαλάρωση, θα έχουμε νέα μέτρα.
Γι’ αυτό επαναλαμβάνουμε: είναι καιρός να ταρακουνηθούμε, αλλιώς θα χάσουμε «με κατεβασμένα χέρια».
