Τη μέρα που οι διασωληνωμένοι εντός και εκτός ΜΕΘ ξεπερνούσαν τους 800 και οι νεκροί πλησίαζαν τους 100, ο ακροδεξιός τηλεπλασιέ-υπουργός Ανάπτυξης, σε μια από τις καθημερινές εμφανίσεις του σε ραδιοτηλεοπτικά Μέσα, ασχολούνταν με το… «άνοιγμα», το οποίο συνέδεε με το… «υπερόπλο» των self-tests.
Ελεγε λοιπόν, μεταξύ των άλλων:
- «Το αίτημα του εμπορικού κόσμου είναι να μην υπάρχει ραντεβού. Εμένα, αν με ρωτάτε ως υπουργός Ανάπτυξης, το υποστηρίζω».
- «Εάν αποδειχθεί ότι σήμερα, αύριο και μεθαύριο ο δείκτης θετικότητας εξακολουθεί να έχει αυτή την πτωτική τάση, εμείς θα εισηγηθούμε στον τομέα της αρμοδιότητάς μας, π.χ. να ανοίξουν και τα εμπορικά κέντρα, τα οποία αυτή τη στιγμή είναι κλειστά».
- «Για τα παιδιά του Λυκείου που ήδη ελέγχονται με τα self test δυο φορές εβδομαδιαίως και επειδή αυτά τα παιδιά έχουν και τις εξετάσεις μπροστά τους και χρειάζονται μεγαλύτερη βοήθεια για τα μαθήματά τους, η εισήγηση θα είναι να συμπεριληφθούν στο άνοιγμα και τα φροντιστήρια».
- «Ο τουρισμός είναι να ανοίξει 14 Μαΐου. Εχουμε έναν μήνα ακόμα. Η δική μου προσωπική εκτίμηση είναι ότι μέχρι τότε στην Ελλάδα μάλλον θα έχουμε πάει πολύ καλύτερα».
Βέβαια, μετά από κάθε πρόταση συμπλήρωνε ότι «θα συζητηθεί πρώτα με την Επιτροπή». Η Επιτροπή, βέβαια, στη χτεσινή της συνεδρίαση δεν τόλμησε να τα υιοθετήσει όλα. «Ανοιξε» κάποιες δευτερεύουσες δραστηριότητες, όχι όμως και τα εμπορικά κέντρα ή τα φροντιστήρια. Τη δε συζήτηση για τις μετακινήσεις το Πάσχα τη μετέθεσε για την επόμενη εβδομάδα.
Πρέπει να τηρούνται και κάποια προσχήματα. Ετσι κι αλλιώς ξέρουν πολύ καλά ότι δεν υπάρχει πια κανένας έλεγχος της πανδημίας. Τα μεγάλα εκκολαπτήρια και υπερμεταδότες του κοροναϊού, οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις όλων των κλάδων, με τη μεγάλη συγκέντρωση εργαζόμενων και το συνωστισμό τους στους χώρους εργασίας, επιπροσθέτως και στα μέσα μαζικής μεταφοράς (δημόσια ή εταιρικά), παρέμειναν και παραμένουν εκτός κάθε ελέγχου. Οπότε, ελάχιστη συνεισφορά στη διασπορά του ιού έχουν οι κλάδοι στους οποίους επιβλήθηκε αυτό το ψευτο-λοκντάουν.
Στην πραγματικότητα, αυτό που γίνεται είναι η παρακολούθηση του επιδημικού κύκλου. Η πανδημία θα κάνει τον κύκλο της, το κύμα θα υποχωρήσει, οπότε ας αρχίσουμε ν’ «ανοίγουμε» σιγά-σιγά, για να γλιτώσουμε και τη γκρίνια των μικροκαπιταλιστών του λιανεμπόριου, της εστίασης κτλ., οι οποίοι παίρνουν μαζί τους και τους εργαζόμενούς τους (ιδίως αυτούς που δούλευαν «μαύρα» και έχουν βρεθεί χωρίς ούτε το βοήθημα των 534 ευρώ).
Εχουν, βέβαια, σταθερά στραμμένο το βλέμμα τους στον τουρισμό, τον οποίο φέτος θέλουν ν’ ανοίξουν νωρίτερα. Αν δεν ανοίξουν τους κλάδους που απευθύνονται στους ντόπιους, δε θα έχουν πάτημα για ν’ ανοίξουν τον τουρισμό.
Αυτή η διαχείριση της πανδημίας, έτσι όπως γίνεται με το ψευτο-λοκντάουν τύπου «ακορντεόν», στοχεύει παράλληλα στην ανάπτυξη όσο το δυνατόν μεγαλύτερου ποσοστού «ανοσίας της αγέλης» μέσω προσβολής/νόσησης, καθώς τα εμβόλια, στα οποία είχαν στηρίξει όλες τις ελπίδες τους, δεν προχωρούν ούτε με τον αραμπά και η ανοσία μέσω εμβολίων θ’ αργήσει πάρα πολύ να πιάσει ένα σημαντικό ποσοστό του πληθυσμού (θυμίζουμε ότι για να χτιστεί πραγματικό τείχος ανοσίας θα πρέπει να έχει αναπτύξει αντισώματα -με φυσικό τρόπο ή με εμβόλιο- ένα 70% του πληθυσμού).
Με την εισαγωγή των παντελώς αναξιόπιστων self-tests επιδιώκουν την απαλλαγή του κράτους και των καπιταλιστών από κάθε ευθύνη και τη μεταφορά της ευθύνης αποκλειστικά στον πολίτη (είτε είναι μαθητής Λυκείου, είτε εργαζόμενος, είτε κάνει μαθήματα σε σχολή οδηγών κτλ.). Πρόκειται πραγματικά για πρόκληση.
Οι εργαζόμενοι στα σούπερ μάρκετ, στην εστίαση, στις μεταφορές δεν έπαψαν ούτε στιγμή να εργάζονται (στην εστίαση λειτουργούσε το ντελίβερι, οπότε κάποιοι έφτιαχναν τα προϊόντα, στριμωγμένοι σε στενές κουζίνες και ψησταριές, με τον ιδρώτα να τρέχει ποτάμι, και κάποιοι τα μετέφεραν στους πελάτες). Γιατί, λοιπόν, μέχρι τώρα δε φρόντισαν να γίνεται συνεχές τέστινγκ σ’ αυτούς τους εργαζόμενους, έστω με τα rapid tests που έχουν φέρει από τον Σεπτέμβρη του 2020; Κι αν αυτό δεν μπορούσε να το κάνει ο ΕΟΔΥ, γιατί δεν υποχρέωσαν τους ιδιοκτήτες των επιχειρήσεων να το κάνουν με δικά τους έξοδα;
Το ίδιο ισχύει, φυσικά, και για τους εργαζόμενους στη βιομηχανία, το χοντρεμπόριο, τις αποθήκες κτλ., που σκοπεύουν να τους βάλουν σιγά-σιγά στα self tests, ανάλογα με τις προμήθειες που θα έχουν κάνει. Μπορεί στο τέλος να πουν στους καπιταλιστές ν’ αγοράζουν self-tests από τα φαρμακεία και να τα μοιράζουν στους εργαζόμενους για να τα κάνουν μόνοι τους. Αλλο να δίνεις ένα τάληρο (που μπορεί και να υποχρεώσεις τους εργαζόμενους να το πληρώνουν από την τσέπη τους), άλλο να δίνεις 14-15 ευρώ για rapid test (για μοριακό δεν το συζητάμε καν!).
Μ’ αυτόν τον τρόπο, η ευθύνη φεύγει από το κράτος, εξακολουθεί να μην ανατίθεται στους καπιταλιστές και περνά αποκλειστικά στους εργαζόμενους, ατομικά στον καθένα. Δεν είναι τυχαίο που ο Μαγιορκίνης «σκίζεται» υπερασπιζόμενους τα self-tests, κόντρα όχι μόνο στα επιστημονικά δεδομένα, αλλά ακόμα και την κοινή λογική (παλιά του τέχνη κόσκινο).
Εχουν στηθεί, λοιπόν, οι συμπληγάδες και καλούμαστε να περάσουμε απ’ αυτές, για να καταλήξουμε στο λάκκο με τα γουρούνια της αστικής τάξης και το πολιτικό τους προσωπικό. «Οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς» είναι το σύνθημα. «Μην κοιτάτε τους νεκρούς και τους διασωληνωμένους, φωνάξτε δυνατά ν’ ανοίξουμε». Κι όποιος δεν το αντέχει, ας κάνει ένα self-test την εβδομάδα, να ξεχαστεί. Το self-test είναι η πρέζα της πανδημίας. Ανακουφίζεσαι, ξεχνιέσαι, αισθάνεσαι ωραία, δε βλέπεις τη ζοφερή πραγματικότητα γύρω σου.
Ποντάροντας στην ηττοπάθεια, μετά από τόσα χρόνια σκληρής καπιταλιστικής επίθεσης που δεν αντιμετώπισε τις δέουσες ταξικές απαντήσεις, τώρα μας ζητούν να μετατραπούμε σε ζώα. Να σκεφτόμαστε το Πάσχα και το καλοκαίρι, να σκεφτόμαστε πότε θα ξανακαθήσουμε σε καφετέρια ή σε σουβλατζίδικο και να αδιαφορούμε για τις εκατόμβες των νεκρών και τις εκατοντάδες των διασωληνωμένων για τους οποίους δεν υπάρχει κρεβάτι σε ΜΕΘ και πεθαίνουν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι. Δικοί μας άνθρωποι είναι αυτοί οι νεκροί, όχι δικοί τους.
Αυτό το κατρακύλισμα δεν πρέπει να το επιτρέψουμε στους εαυτούς μας. Η διαχείριση της πανδημίας πρέπει να γίνει δική μας υπόθεση. Γιατί η εργατική τάξη που δεν μπορεί να προστατεύσει τους ανθρώπους της από τη σκληρά ταξική διαχείριση μιας πανδημίας, πώς θα μπορέσει να διεκδικήσει την απελευθέρωσή της από τα δεσμά του καπιταλισμού;
