Για ποιο λόγο οι αμερικανοσιωνιστές εξαπόλυσαν πόλεμο κατά του Ιράν; Οποιος προσπαθεί να δώσει απάντηση με επιφανειακό τρόπο καταφεύγει στις δηλώσεις των αξιωματούχων, που ποικίλουν ανάλογα με η χρονική στιγμή. Επομένως, αν ανέτρεχε σε δηλώσεις του Τραμπ ή του Νετανιάχου στις αρχές του πολέμου, ο λόγος παλινδρομούσε μεταξύ του πυρηνικού αφοπλισμού του Ιράν και της εξάλειψης του Ιράν ως υπαρξιακής απειλής. Οσο περνούν οι μέρες του πολέμου και ο πορτοκαλομαλλιάς φασίστας μετράει πολεμικές… νίκες (πάντα με το δικό του… γειωμένο στην πραγματικότητα τρόπο), ο λόγος ή οι λόγοι αρχίζουν να φαίνονται καλύτερα.
Αφού πρώτα υποστήριξε πως το να πάρει το ιρανικό πετρέλαιο συγκρίνεται με την επέμβαση στη Βενεζουέλα,
δήλωσε: «Για να είμαι ειλικρινής μαζί σας το αγαπημένο μου πράγμα θα ήταν να πάρω το ιρανικό πετρέλαιο, αλλά κάποιοι ηλίθιοι άνθρωποι στις ΗΠΑ λένε “γιατί το κάνεις αυτό;”. Αλλά είναι ηλίθιοι άνθρωποι». Γενικώς δεν σταματάει να παράγει αντίστοιχου τύπου, ύφους, συντακτικού και λεξιλογίου δηλώσεις που όμως βοηθούν να καταλάβουμε τον ιμπεριαλιστικό σκοπό των ΗΠΑ και του σιωνιστικού τσιρακιού τους: την απόκτηση του ιρανικού πετρελαίου και τον έλεγχο των νευραλγικών Στενών του Ορμούζ.
Προτού εμβαθύνουμε στα πετρελαϊκά δεδομένα, οφείλουμε να απαντήσουμε στο ερώτημα: γιατί γίνεται τώρα ο πόλεμος, ενώ οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές έχασαν τα ιρανικά πετρέλαια το 1979; Εδώ δεν χωράνε πολλές ερμηνείες και απαντήσεις, παρά μόνο μία: η Παλαιστινιακή Αντίσταση και η 7η Οκτώβρη ταρακούνησαν συθέμελα τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό των ΗΠΑ και αποτέλεσαν τον μετρονόμο των εξελίξεων στη Μέση Ανατολή. Κυρίως, ρηγμάτωσαν τόσο τον ίδιο το σιωναζιστικό στρατό όσο και το γόητρό του ως ανίκητου, αλλά και το γόητρο του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, με το να δείχνουν μέσα από τα λαγούμια και τα καμένα Merkava πόση αξία έχουν οι δηλώσεις και οι απειλές του πορτοκαλομαλλιά φασίστα.
Το πετρέλαιο σε παγκόσμιο επίπεδο
Ο ρόλος του πετρελαίου σε παγκόσμιο επίπεδο ήταν και είναι κομβικός. Το τονίζουμε, γιατί πολύ συχνά βομβαρδιζόμαστε από ύμνους στην πράσινη ενέργεια και στην εκτεταμένη χρήση της. Σύμφωνα με την ετήσια αναφορά (για χρόνια την έφτιαχνε η BP) του Ινστιτούτου Ενέργειας, το πετρέλαιο παραμένει η νούμερο ένα πηγή ενέργειας όσον αφορά την παγκόσμια ενεργειακή ζήτηση (οι ενεργειακές ανάγκες για τη βιομηχανία, τα νοικοκυριά τις μεταφορές), σε ποσοστό 33,56%, όπως φαίνεται στην παρακάτω εικόνα. Ακολουθεί ο άνθρακας (λιγνίτης κλπ) με ποσοστό 27,82%, το φυσικό αέριο με 25,13%, ενώ πυρηνική ενέργεια, υδροηλεκτρική και άλλες ανανεώσιμες πηγές αντιπροσωπεύουν το 13,49% αθροιστικά (για το 2024).
Επομένως, με το ένα τρίτο της παγκόσμιας κατανάλωσης ενέργειας να προέρχεται από το πετρέλαιο, έχει μεγάλη σημασία o ρόλος που παίζουν οι χώρες στην παραγωγή, την κατανάλωση, τις εισαγωγές και τις εξαγωγές.
Οι πρώτες πέντε χώρες στην παραγωγή αργού πετρελαίου (Πίνακας 1) είναι οι ΗΠΑ με ποσοστό 15,96% επί της παγκόσμιας παραγωγής, ακολουθούμενες από τη Ρωσία (12,37%), τη Σαουδική Αραβία (11,13%), τον Καναδά (6,21%) και το Ιράν (5,25%). Αλλες αναλύσεις δείχνουν το Ιράν σε κατώτερη θέση (8η-9η), αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους παραγωγούς διεθνώς.
Διαχρονικά (τη δεκαετία 2014-2024), η εικόνα παραμένει σχεδόν ίδια, με τη Ρωσία, τις ΗΠΑ και τη Σαουδική Αραβία να εναλλάσσονται μεταξύ πρώτης και τρίτης θέσης.
Οσον αφορά την κατανάλωση, πάλι οι ΗΠΑ είναι στην πρώτη θέση με ποσοστό 19,55%, με δεύτερη την Κίνα (17,63%). Ακολουθούν η Ρωσία (6,64%) και η ανερχόμενη βιομηχανικά Ινδία (6,41%) (Πίνακας 2). Τονίζουμε ξανά ότι η κατανάλωση αφορά μια προσέγγιση της κατανάλωσης αργού πετρελαίου (τι ποσότητα αργού διυλίζεται).
Τέλος, όσον αφορά τις εξαγωγές και τις εισαγωγές αργού (Πίνακες 3 και 4), παρατηρούμε πως πρώτη χώρα σε εξαγωγές είναι η Σαουδική Αραβία (14,86%), ακολουθούμενη από τη Ρωσία (11,27%), τον Καναδά (10,17%) και τις ΗΠΑ (9,19%).
Αντίστοιχα, στις εισαγωγές πρώτη είναι η Κίνα που εισάγει περίπου το ένα τέταρτο των παγκόσμιων εισαγωγών, δεύτερη η Ευρώπη (21,48%) και τρίτες οι ΗΠΑ (10,17%).
Τι μας δείχνουν τα νούμερα;
Πρώτον, μπορεί οι ΗΠΑ να είναι η μεγαλύτερη παραγωγός χώρα (αυτό φαίνεται και σε σχετικούς πίνακες για τα τελικά πετρελαϊκά προϊόντα και όχι μόνο για το αργό), αλλά η παραγωγή της δεν καλύπτει την κατανάλωσή της. Παράγει 13,19 εκ. βαρέλια ανά μέρα (bpd), ενώ καταναλώνει 16,22 εκ. bpd. Επομένως, οι ΗΠΑ αναγκάζονται να εισάγουν και μάλιστα εισάγουν περίπου 2,6 εκ. bpd παραπάνω από όσο εξάγουν, γεγονός που τις κατηγοριοποιεί ως καθαρό εισαγωγέα. Αυτό συμβαίνει γιατί πολλά διυλιστήρια των ΗΠΑ είναι σχεδιασμένα για πιο «βαρύ» αργό πετρέλαιο από το παραγόμενο σχιστολιθικό.
Δεύτερον, όπως φαίνεται στον πίνακα των εισαγωγών, η Κίνα είναι η μεγαλύτερη χώρα εισαγωγέας, γεγονός που δείχνει πόσο εξαρτημένη είναι ενεργειακά για να «τρέξει» την τεράστια βιομηχανία της. Αυτό φαίνεται από την κατανάλωση. Ακολουθούν οι ευρωπαϊκές χώρες που, παρόλο που «απεξαρτοποιούνται» κάθε τόσο από τα ορυκτά καύσιμα, παραμένουν μια τεράστια αγορά.
Τρίτον, είναι από πρώτη άποψη περίεργο ότι στον πίνακα των εξαγωγών δεν καταγράφονται διακριτά οι εξαγωγές του Ιράν και μάλλον χάνονται στις υπόλοιπες χώρες της Μέσης Ανατολής (Other Middle East).
Οι Ιρανικές Εξαγωγές
Λόγω κυρώσεων, οι ιρανικές εξαγωγές αργού δεν καταγράφονται με μεγάλη λεπτομέρεια. Ας ξεκινήσουμε από τα «σίγουρα». Σύμφωνα με την CEICData (εταιρία που παρέχει δεδομένα σε οικονομολόγους και αναλυτές), το 2024 (χρονιά επιβολής κυρώσεων στα ιρανικά πετρελαϊκά προϊόντα), το Ιράν εξήγαγε 1,56 εκ. bpd. Και μόνο αυτό το νούμερο θα κατέτασσε το Ιράν στις παρυφές της κορυφαίας δεκάδας εξαγωγικών χωρών.
Ας δούμε όμως και τα κρυφά: μέσω μεταφορτώσεων από πλοίο σε πλοίο, το ιρανικό πετρέλαιο βαφτίζεται κυρίως μαλαισιανό ή ινδονησιακό. Από ένα συνδυασμό πηγών που περιλαμβάνει τα κινέζικα τελωνεία, το Reuters και διάφορες εταιρίες που παρέχουν οικονομικά δεδομένα, το 80% με 90% του ιρανικού πετρελαίου οδεύει προς την Κίνα. Και μάλιστα, με τιμές κατά 8-10 δολάρια φτηνότερα από το μπρεντ. Για να το πούμε με πολιτικούς όρους, ο κινέζικος ιμπεριαλισμός «γδέρνει» το Ιράν, καθώς το βρήκε στην ανάγκη να σπάει τις κυρώσεις.
Στην περίπτωση της Μαλαισίας, παρατηρείται το εξής: σύμφωνα με τα κινέζικα τελωνεία, εισήχθησαν το 2025 1,3 εκ. bpd αργού πετρελαίου από τη Μαλαισία, όταν ή ίδια η παραγωγή αργού της Μαλαισίας ήταν 0,479 εκ. bpd το 2024! Η δε κατανάλωση της Μαλαισίας ήταν 0,679 εκ. bpd. Το ερώτημα που προκύπτει είναι απλό: πώς μια χώρα που είναι καθαρός εισαγωγέας (η κατανάλωσή της είναι μεγαλύτερη από την παραγωγή της) εξάγει στην Κίνα σχεδόν το διπλάσιο από αυτό που καταναλώνει; Από την άλλη, η Ινδονησία (σύμφωνα με το Reuters) το πρώτο εννιάμηνο του 2025 ανέφερε πως εξήγαγε περίπου 46.000 bpd από τα οποία μόνο 610 περίπου κατευθύνθηκαν προς την Κίνα. Την ίδια στιγμή, για το δεκάμηνο το 2025, τα κινέζικα τελωνεία αναφέρουν πως εισήγαγαν περίπου 235.000 bpd από την Ινδονησία.
Είναι προφανές πως το ιρανικό πετρέλαιο βαφτίζεται μαλαισιανό ή ινδονησιακό και οδεύει «σκιωδώς» προς την Κίνα. Το μόνο βέβαιο είναι πως τα εξαγωγικά νούμερα του Ιράν και ακραία υποτιμημένα είναι και κρύβουν το νευραλγικό χαρακτήρα που παίζει ως βασικός προμηθευτής πετρελαίου της κινέζικης ιμπεριαλιστικής μηχανής. Και για να κλείσουμε αυτήν την ακολουθία βαρελιών ανά μέρα και… δημιουργικής μεταφορικής, η ίδια η Κίνα επίσημα δεν εισάγει πετρέλαιο από το Ιράν από το 2022!
Αποθέματα και τα Στενά του Ορμούζ
Φεύγοντας από τα βασικά οικονομικά δεδομένα της πετρελαϊκής βιομηχανίας, το Ιράν διαθέτει δύο βασικά χαρακτηριστικά που από πολύ παλιά (από τον καιρό που ο πρόδρομος της British Petroleum ή αλλιώς BP κατείχε τα ιρανικά πετρέλαια) το καθιστούν πεδίον δόξης λαμπρόν για ιμπεριαλιστική επέμβαση: τα αποθέματα και τη γεωγραφική του θέση με τον έλεγχο των Στενών του Ορμούζ.
Το Ιράν διαθέτει κοιτάσματα – αποθέματα πετρελαίου της τάξης των 208 εκ. bpd που το καθιστούν το τρίτο στον κόσμο στη σχετική λίστα, με ποσοστό 11,82%, πίσω μόνο από τη Βενεζουέλα (17,17%) και τη Σαουδική Αραβία (15,17%).
Παράλληλα, όσον αφορά τα κοιτάσματα φυσικού αερίου κατηγοριοποιείται ως δεύτερο στον κόσμο με ποσοστό 17,09%, πίσω μόνο από τη Ρωσία (24,39%).
Οσον αφορά τη γεωπολιτική σημασία των Στενών του Ορμούζ, ας αφήσουμε τους Αμερικάνους να μιλήσουν. Σύμφωνα με το Γραφείο Ερευνών του Κογκρέσου, το 27% του παγκόσμιου πετρελαϊκού εμπορίου και το 22% του παγκόσμιου εμπορίου υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) περνούν από το συγκεκριμένο σημείο. Η ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής αντιπροσωπεύει το 30% της παγκόσμιας παραγωγής και το 40% των παγκόσμιων εξαγωγών αργού πετρελαίου.
Ο πορτοκαλομαλλιάς φασίστας, βέβαια, λέει «εμάς δεν μας νοιάζει, δεν παίρνουμε πετρέλαιο από εκεί» και σαν πεισμωμένο νήπιο συμπληρώνει: «Ας πάνε οι Ευρωπαίοι να ανοίξουν το Ορμούζ, αυτοί αγοράζουν από εκεί». Εχει περάσει, όμως, ο καιρός που κάποιοι έδιναν σημασία στην ακατάσχετη μπουρδολογία του. Πλέον έχει μετατραπεί σε παγκόσμιο διασκεδαστή. Εκτός του ότι αμερικάνικα πετρελαϊκά μονοπώλια «βγάζουν τον επιούσιο», το μέγιστο κέρδος για τους μετόχους τους κατόχους χρηματιστικού κεφαλαίου, εκμεταλλευόμενα τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής (πλην του Ιράν), η εκρηκτική άνοδος των τιμών βάζει σε κρίση τον παγκόσμιο καπιταλισμό, μη εξαιρούμενου του αμερικάνικου.
Το σημαντικό κομμάτι της έρευνας αρχίζει και τελειώνει με τα ποσοστά που αναφέραμε παραπάνω και αποκαλύπτουν την κομβική σημασία του Ιράν για την παγκόσμια πετρελαϊκή παραγωγή. Το υπόλοιπο κομμάτι αφορά «λύσεις» στην περίπτωση που το Ιράν «κλείσει» τα Στενά (όπως και έκανε μετά την πολεμική επίθεση που δέχτηκε, επιτρέποντας επιλεκτικά μόνο το κομμάτι του εμπορίου που στηρίζει την οικονομία του).
Μια λύση είναι να αλλάξει δρομολόγια το εμπόριο πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας και άλλων χωρών. Δηλαδή, πρέπει να πιστέψουμε ότι οι καπιταλιστές των πετρελαϊκών κολοσσών που δραστηριοποιούνται στην περιοχή δεν ήξεραν τόσο καιρό πού βρίσκονται γεωγραφικά και τι κινδύνους εγκυμονεί μια πολεμική σύρραξη στην περιοχή για τα ποσοστά κέρδους τους! Φαιδρά πράγματα.
Περιττεύει να σχολιάσουμε περαιτέρω τη σημασία του σημείου, αλλά δεν είναι τυχαία η επιλογή να επιτεθούν οι σιωναζιστές στο South Pars: στο μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο, που ελέγχεται από κοινού από το Ιράν και το Κατάρ. Μπορεί ο πορτοκαλομαλλιάς φασίστας να χρέωσε την επίθεση στο «θυμό» του Ισραήλ, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια ξεκάθαρα αμερικάνικη στρατηγική κίνηση: πέρα από την αποδυνάμωση της ιρανικής οικονομίας, χτυπώντας το μεγαλύτερο κοίτασμα φυσικού αερίου στον κόσμο οι τιμές φυσικού αερίου χτυπάνε ταβάνι. Αυτό βοηθάει άλλες χώρες που πουλάνε φυσικό αέριο και δεν εξαρτώνται από την περιοχή. Οπως οι ΗΠΑ που μόλις τα τελευταία χρόνια εξάγουν παραπάνω φυσικό αέριο από όσο εισάγουν (βλέπε LNG ).
Ξαναγυρνώντας στην αρχή, φαίνεται πλέον πόσο κενά είναι τα περί ανάγκης πυρηνικού αφοπλισμού του Ιράν, εξάλειψης μιας υπαρξιακής απειλής, συρσίματος των ΗΠΑ στον πόλεμο από το Ισραήλ. Αυτός ο πόλεμος, όπως και οι προηγούμενοι, όπως και οι επόμενοι, είναι ένας όρος στην ιμπεριαλιστική ακολουθία των συγκρούσεων. Των συγκρούσεων που γίνονται για το ξαναμοίρασμα του κόσμου και των αγορών, που θα εξασφαλίσουν τα μέγιστα κέρδη των ιμπεριαλιστικών χωρών.
Ποιος αμφιβάλλει πως ο έλεγχος του Ιράν και της Μέσης Ανατολής θα αποτελέσει μεγάλο εμπόδιο για την ανάπτυξη του κινέζικου ιμπεριαλισμού – κύριου πλέον ανταγωνιστή των ΗΠΑ; Ούτε χρειάζεται να καταρτίσουμε λίστα των αμερικάνικων επεμβάσεων στην περιοχή διαχρονικά και ιδιαίτερα στο Ιράν. Οι ΗΠΑ, τα τελευταία χρόνια, έχουν οξύνει τόσο σε ρητορικό επίπεδο (Γροιλανδία, Κούβα, Μεξικό) όσο και σε επιχειρησιακό (Βενεζουέλα) την ιμπεριαλιστική τους πολιτική, βλέποντας πώς καλπάζει ο κινέζικος μονοπωλιακός καπιταλισμός.
Ο έλεγχος των ενεργειακών πρώτων υλών και των γεωπολιτκών εμπορικών σημείων μετατρέπει τις ιμπεριαλιστκές χώρες σε ρυθμιστές τιμών, ξεκλειδώνοντας το μονοπωλιακό οπλοστάσιο (περαιτέρω συγκέντρωση και συγκεντροποίηση κεφαλαίου, εξάρτηση των χωρών- καταναλωτών, ντάμπιγκ για την εξάλειψη του ανταγωνισμού).
ΥΓ. Οφείλουμε να δηλώσουμε πως απολαμβάνουμε τις δηλώσεις Τραμπ. Αυτή που μας… στιγμάτισε ήταν η δήλωση για το ιρανικό νησί Χαργκ (βασικός κόμβος για το ιρανικό πετρέλαιο): «Μπορεί να πάρουμε το νησί Χαργκ, μπορεί και όχι. Δεν έχουν άμυνα [οι Ιρανοί]. Μπορούμε να το πάρουμε εύκολα». Και οι μέρες περνούν. Θησαυρός το Truth Social.
Α.Α.
