Είναι γνωστή η ευρωπαϊκή ιμπεριαλιστική υποκρισία γενικά και η γαλλική ιδιαίτερα. Αυτή η υποκρισία διαπερνά σαν κόκκινο νήμα ένα συλλογικό κείμενο πρώην πρεσβευτών και διευθυντών του υπουργείου Εξωτερικών της Γαλλίας, που δημοσιεύτηκε σε περίπτη θέση στη Le Monde.
Η Γαλλία και η ΕΕ παρουσιάζονται σαν πρότυπα δημοκρατίας και υπερασπιστές των αρχών του ανθρωπισμού! Το Ισραήλ πάντα «προκαλείται» και μετά αρχίζει να εγκληματεί: από τη Χαμάς στη Γάζα, από τη Χεζμπολά στον Λίβανο. Το «διά ταύτα», όμως είναι ότι ο αμερικανμο-ισραηλινός πόλεμος κατά του Ιράν και η ισραηλινή εισβολή στον Λίβανο δεν νομιμοποιούνται. Και επιπλέον, έχουν καταστροφικές συνέπειες, όχι μόνο για τους λαούς του Ιράν και του Λιβάνου, αλλά και για την Ευρωένωση. Γι’ αυτό και πρέπει να σταματήσουν.
Αν δεν διέπονταν από τη γαλλική διπλωματική υποκρισία, θα το έγραφαν στα ίσια: αυτός ο πόλεμος δεν μας συμφέρει, γι’ αυτό και πρέπει να κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να τον σταματήσουμε. Αυτό μπορούμε να το διαβάσουμε κάτω από τις προσεκτικές διπλωματικές διατυπώσεις. Οι αμερικάνοι ιμπεριαλιστές και τα σιωναζιστικά τσιράκια τους όχι μόνο δεν
μπορούν να νικήσουν σε Ιράν και Λίβανο, αλλά βλέπουν την αντίθεσή τους με τα δυτικοευρωπαϊκά ιμπεριαλιστικά κέντρα να βαθαίνει.
Παραθέτουμε το δημοσίευμα.
Σε άρθρο γνώμης στην εφημερίδα «Le Monde», ένα συλλογικό όργανο πρώην πρεσβευτών της Γαλλίας και διευθυντών του υπουργείου Ευρώπης και Εξωτερικών Υποθέσεων καλεί να μην παραμείνουμε αδρανείς απέναντι σε μια κρίση που είναι ηθικά και νομικά αδικαιολόγητη και που απειλεί σοβαρά τα ευρωπαϊκά συμφέροντα.
Εμείς, πρώην πρεσβευτές της Γαλλίας, καταδικάζουμε τον καταστροφικό πόλεμο που ξεκίνησαν οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ κατά του Ιράν. Οι βομβαρδισμοί πολιτικών και στρατιωτικών στόχων πλήττουν μαζικά και τον πληθυσμό, ο οποίος καταπιέζεται σκληρά, καθώς και τις πολιτικές υποδομές, χωρίς να παρατηρείται υποχώρηση του καθεστώτος ή δημοκρατική εξέγερση.
Η επέκταση στον Λίβανο είναι εξίσου δραματική: το Ισραήλ εκμεταλλεύεται τις προκλήσεις της Χεζμπολά για να εφαρμόσει ένα συστηματικό σχέδιο καταστροφών και εδαφικής κατάκτησης, χωρίς να λυπάται τους αμάχους, προκαλώντας μια ανθρωπιστική καταστροφή που απειλεί την ίδια την ύπαρξη αυτού του εύθραυστου κράτους.
Αυτή η σύγκρουση είναι αδικαιολόγητη: νομικά, τίποτα δεν επιτρέπει την επίθεση σε ένα κυρίαρχο κράτος· στην πράξη, το Ιράν ήταν μια ενόχληση, όχι «άμεση απειλή» ούτε για τις Ηνωμένες Πολιτείες ούτε για το Ισραήλ. Ο στόχος του Ισραήλ είναι σαφής: η εξάλειψη οποιασδήποτε ιρανικής απειλής, μάντρα του Μπενιαμίν Νετανιάχου για τριάντα χρόνια. Οι στόχοι των ΗΠΑ, διατυπωμένοι με ασυνέπεια από τον Ντόναλντ Τραμπ, παραμένουν ασαφείς, αυξάνοντας τους κινδύνους.
Οι προβλεπόμενες συνέπειες και, για ορισμένες, οι προειδοποιήσεις από το Ιράν —περιοχική επέκταση της κρίσης, μπλοκάρισμα του Στενού του Ορμούζ, κρίση στο διεθνές εμπόριο, στη διακίνηση αγαθών και στην αγορά ενέργειας, ενίσχυση της καταστολής από το καθεστώς— δεν είχαν προβλεφθεί. Ο αμερικανός πρόεδρος αγνόησε τους συμμάχους και εταίρους του: καμία προηγούμενη διαβούλευση, ενώ οι χώρες του Κόλπου πλήττονται άμεσα από τις ιρανικές επιθέσεις και όλοι επηρεαζόμαστε από την παράλυση του Στενού. Τώρα που ζητά τη βοήθεια των εταίρων και ακόμη και των αντιπάλων του για την προστασία της ναυσιπλοΐας, ο Ντόναλντ Τραμπ συναντά άρνηση: αυτός ο πόλεμος είναι ένα νέο επεισόδιο της αποσύνδεσης των αμερικανικών ενεργειών από τα ευρωπαϊκά συμφέροντα.
Η Ευρώπη παραμένει σιωπηλή ή αδρανής. Ο Γερμανός καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς συμφώνησε· ο πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν υπενθύμισε τη δέσμευσή μας στο διεθνές δίκαιο και δήλωσε ότι «αυτός ο πόλεμος δεν είναι δικός μας», αλλά ουσιαστικά επικύρωσε τις αρχικές επιθέσεις και καταδίκασε την επίθεση με καθυστέρηση. Μόνο η Ισπανία ξεχωρίζει με θαρραλέες, συχνά μοναχικές, θέσεις.
Αισθανόμαστε αβοήθητοι απέναντι στην άνοδο πολιτικών ισχύος που υπονομεύουν τη διεθνή τάξη, όσο ελλιπής κι αν είναι αυτή. Η Γαλλία, που είπε «όχι» στον πόλεμο του Ιράκ το 2003, σήμερα εγκαταλείπει τη διπλωματική της ανεξαρτησία. Για να ευχαριστήσει τις ΗΠΑ σχετικά με την Ουκρανία, και το Ισραήλ για να διατηρήσει τη δυνατότητα διαλόγου, σιωπά για το διεθνές δίκαιο: τον Ιούνη του 2025, επαναλαμβάνει το «δικαίωμα του Ισραήλ να προστατευθεί και να διασφαλίσει την ασφάλειά του» και εγκωμιάζει τα «αποτελέσματα» των ισραηλινών επιθέσεων πριν από οποιαδήποτε άλλη σκέψη.
Ευρωπαϊκή διστακτικότητα
Μετά τις 28 Φλεβάρη, η Γαλλία κατηγορεί την Τεχεράνη ως «κύριο υπεύθυνο», παραλείπει να αναφέρει τις προόδους των πυρηνικών διαπραγματεύσεων στη Γενεύη και κριτικάρει με καθυστέρηση την υπερβολική χρήση βίας, ενώ ο Λίβανος απειλείται με κατάρρευση. Οι δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών Ζαν-Νοέλ Μπαρό κατά την επίσκεψή του στον Λίβανο και το Ισραήλ επιβεβαιώνουν αυτές τις ασάφειες.
Οσο καταδικαστέο κι αν είναι το καθεστώς της Τεχεράνης και οι πρόσφατες σφαγές του πληθυσμού της, ο πόλεμος που ξεκίνησαν Αμερικανοί και Ισραηλινοί δεν θα φέρει λύση ούτε για το Ιράν ούτε για την περιοχή. Πρέπει να σταματήσει, γιατί φέρνει σοβαρούς κινδύνους για εμάς και για τον κόσμο. Δεν μπορούμε να μείνουμε αδρανείς απέναντι σε μια κρίση που απειλεί τα συμφέροντά μας.
Η ευρωπαϊκή διστακτικότητα να καταδικάσει την ισραηλινο-αμερικανική επέμβαση αντιβαίνει στις αξίες της, που βασίζονται στη συνύπαρξη, την πολυμέρεια, το διεθνές δίκαιο και τη διπλωματία. Υπονομεύει την αξιοπιστία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ευνοεί την επιστροφή του ιμπεριαλισμού (ΗΠΑ, Ισραήλ, Ρωσία, Κίνα) και εκθέτει την Ευρώπη σε συγκεκριμένους κινδύνους: ενεργειακή ανασφάλεια, τρομοκρατία, πόλωση των κοινωνιών, ρατσισμό και αντισημιτισμό.
Είναι επομένως καιρός να αντιδράσουμε, στη Γαλλία και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Καμία μακροπρόθεσμη λύση δεν θα επιβληθεί με τη βία ή την παραβίαση του δικαίου στην περιοχή. Πέρα από το Ιράν, προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η επίλυση του παλαιστινιακού ζητήματος, παράγοντα πολιτικού αδιεξόδου ή ακραίας κλιμάκωσης, η λύση του οποίου θα άνοιγε προοπτική ηρεμίας στην περιοχή.
Είναι επίσης επείγον να αντικρούσουμε τις κατηγορίες για αγγελικότητα: ξέρουμε να χρησιμοποιούμε νόμιμη βία για να στηρίξουμε το δίκαιο όταν χρειάζεται και έχουμε πληρώσει το τίμημα σε διάφορα μέτωπα. Αλλά γνωρίζουμε επίσης ποιον κόσμο θέλουμε, αντίθετο με τον νόμο του ισχυρού και την ατιμωρησία.
Ετσι, για να μην παρασυρθούμε από μια καταστροφική σύγκρουση, πρέπει να ξαναμιλήσουμε και να δράσουμε για να επαναβεβαιώσουμε την ευρωπαϊκή μας ταυτότητα: τον σεβασμό στο διεθνές δίκαιο, συμπεριλαμβανομένου του ανθρωπιστικού, τη δέσμευση στην πολυμέρεια και την προτεραιότητα στη διπλωματία.
Ιδιαίτερα, πρέπει να καταδικάσουμε με σαφήνεια την παραβίαση της κυριαρχίας των κρατών, ειδικά του Λιβάνου και της Συρίας, καθώς και τις επιθέσεις κατά πολιτικών στόχων.
Τέλος, καλούμε στη δημιουργία μιας «συμμαχίας εθελοντών» με χώρες που έχουν αποστασιοποιηθεί από αυτόν τον πόλεμο, είτε ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ισπανία, είτε χώρες του Νότου, όπως τα τέσσερα μουσουλμανικά κράτη – Σαουδική Αραβία, Αίγυπτος, Τουρκία και Πακιστάν – που έχουν εμπλακεί σε διαδικασία διαμεσολάβησης. Προς το παρόν, προτεραιότητα είναι η διακοπή της τρέχουσας σύγκρουσης και η προσέγγιση των εμπλεκομένων στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων· παράλληλα, η σοβαρή αντιμετώπιση της παλαιστινιακής υπόθεσης, κλειδί για μια βιώσιμη και ειρηνική συνύπαρξη μεταξύ Ισραήλ και των άλλων κρατών της περιοχής.
