Τη βρήκαμε τώρα την καινούργια καραμέλα: θα γίνει αυτή ή την επόμενη τετραετία η συνολική αντιασφαλιστική ανατροπή; Τα κυβερνητικά στελέχη το παίζουν μια στο καρφί και μια στο πέταλο (ή, αν θέλετε, μια ζεστό μια κρύο). Τη μια βγαίνει ο Αλογοσκούφης και λέει ότι όλα πρέπει να τελειώσουν πριν τις επόμενες εκλογές, για να μην επιβαρυνθεί η προεκλογική αντιπαράθεση με πολεμικές περί το Ασφαλιστικό (!), την άλλη τα μαζεύει και λέει, ξέρετε, δεν εννοούσα ότι έτσι θα γίνει αλλά ότι καλό θα ήταν να γίνει έτσι.
Ακόμα και αν δεν γίνεται οργανωμένα και με σχέδιο, αλλά απλά τους προκύπτει έτσι, όλος αυτός ο θόρυβος, οι δηλώσεις και αντιδηλώσεις, η φιλολογία και τα δημοσιεύματα στον Τύπο, έχουν το χαρακτήρα ενός ιδεολογικού πολέμου, με στόχο να σπείρει τον τρόμο και να προκαλέσει παράλυση σε εργαζόμενους και συνταξιούχους.
Ποιο είναι το βασικό πρόβλημα που ανακύπτει σήμερα σε σχέση με το Ασφαλιστικό; Οχι, βέβαια, το πότε θα επιχειρηθεί μια νέα γενική επίθεση και ποια ακριβώς χαρακτηριστικά θα έχει. Γιατί, αν πούμε ότι αυτό είναι το βασικό πρόβλημα, σημαίνει ότι ξεχνάμε πως οι μεγάλες ανατροπές έχουν ήδη γίνει με τους αντιασφαλιστικούς νόμους του 1990 και του 1992 και πρακτικά το μόνο που κάνουμε είναι να διασπούμε την εργατική τάξη. Για ποιο λόγο να μπει σε οποιονδήποτε αγώνα μια νέα εργάτρια που έπιασε δουλειά π.χ. το 1995, όταν αυτή θα συνταξιοδοτηθεί στα 65; Για ποιο λόγο να μπει ένας εργαζόμενος σε κλάδο που δεν ανήκει στα ΒΑΕ (Βαριά και Ανθυγιεινά) και που έχει προσληφθεί μετά το 1992, όταν γι’ αυτόν οι ανατροπές ήδη ισχύουν;
Η κυβέρνηση Καραμανλή θα συνεχίσει την τακτική των προκατόχων της. Την τακτική της σαλαμοποίησης του Ασφαλιστικού και της διάσπασης των εργαζόμενων. Τώρα χτύπησε τους τραπεζοϋπάλληλους. Θα ακολουθήσουν οι ασφαλισμένοι στα υπόλοιπα Ειδικά Ταμεία. Υστερα οι ασφαλισμένοι στα ΒΑΕ. Κατόπιν οι πρωτοασφαλισθέντες την περίοδο 1983-1992, που εξαιρέθηκαν από τις βασικές ρυθμίσεις του νόμου Σιούφα (ν. 2084/1992).
Το βασικό πρόβλημα, λοιπόν, είναι ότι από την εργατική πλευρά δεν υπάρχει στρατηγική, δεν υπάρχει πρόταση για το Ασφαλιστικό, δεν υπάρχει διεκδίκηση που να ενοποιεί το σύνολο των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων. Και βέβαια, δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί στα σοβαρά ότι η συνδικαλιστική γραφειοκρατία θα διαμορφώσει μια τέτοια πλατφόρμα και θα την «παλέψει», όταν έχει αποδεχτεί την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί και έχει συμφωνήσει ολόψυχα στο νόμο Ρέππα. Μια ενιαία πλατφόρμα ασφαλιστικών διεκδικήσεων πρέπει να διαμορφωθεί και να «δουλευτεί» από τα κάτω. Πρέπει να στηριχτεί σε μια ταξική ασφαλιστική φιλοσοφία και να διατυπώσει ενιαία αιτήματα για τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης (γενική-καθολική μείωση), για τον τρόπο υπολογισμού των συντάξεων και τη σύνδεσή τους με τους μισθούς. Αν δεν υπάρξει συσπείρωση γύρω από μια τέτοια πλατφόρμα, τότε το παιχνίδι θα χάνεται σε κάθε επίθεση που θα επιχειρείται.
