Αγαπητά μου παιδιά
Η πορεία της Iστορίας και η εξέλιξη των (αηδών και μη) ειδών – από τον ραβίνο στον Δαρβίνο κι από την απόλεμη μητριαρχία στην εμπόλεμη πατριαρχί(δι)α – εμφανίζουν ως μονότονα επαναλαμβανόμενη συνέπεια το κτίσιμο του νέου πάνω στο παλιό. Του παλαιονέου πάνω στο νεοπαλαιό, για να είμαστε ακριβείς. Για να εννοήσουμε την ανοησία, αρκεί μια ματιά παντού, δεν θα κάτσουμε τώρα – ούτε θα σηκωθούμε – να εξηγήσουμε και τ’ αυτοανόητα! Χριστιανικοί ναοί χτίζονται πάνω σε προγενέστερους ειδωλολατρικούς που είχαν παραχώσει παλιότερους και πάει κλαίγοντας. Νεοκλασσικά αναπαλαιώνονται, παλιόσπιτα ανακαινίζονται, πολιτικές μεταμφιέζονται και καλλωπίζονται, σε ένα αέναο γλίφτινγκ όπου τα πάντα αλαλάζουν και αλλάζουν για να παραμείνουν τα γίδια. Πρόκειται για μία ατέρμονη ιστορική επαλληλία η οποία είναι προορισμένη ν’ αφαιρεί την μνήμη από τα μνημεία κατά την μνημειώδη μετατροπή τους σε μνήματα.
Ολος αυτός ο φαινομενικά ενδιαφέρων και σχετικώς σχετλιαστικός πρόλογος, είναι προϊόν αντιγραφής του ύφους ανδρών επιφανών πάσα γη τάφος συναδέλφων αρθρογράφων του αστικού τύπου, οι οποίοι πρώτα γράφουν μια πομπώδη, δυσνόητη ηλιθιότητα για να τραβήξουν την προσοχή και μετά αμολάνε την παπαριά τους (πέρδονται πνευματικώς κατά το επιστημονικότερον), η οποία είναι απαραίτητη για τον βιοπορισμό αλλά και τη δόξα τους (κάτι σαν ατομικός άρτος και θεάματα δηλαδή). Μιμούμενος λοιπόν τους κορυφαίους διδασκάλους στους οποίους σύμφωνα με τον μέγαμας Αλέξανδρο οφείλουμε το τζιν, φέρελπις και κενογράφων θα σταθώ (να πάρω μιαν ανάσα λόγω ζέστης) στο θέμα της μετονομασίας των οδών και των λαοφόρων.
Στο χωριό μου (δημιουργήθηκε με την προ – Καποδιστριακή συνένωση μερικών δεκάδων οικισμών και του δόθηκε το όνομα Θες άλλο νίκη;) υπάρχουν ορισμένα κουφαλαιώδη στοιχεία που αποδεικνύουν αυτό που θέλω αλλά δεν μπορώ να πω. Για παράδειγμα, η πλατεία Βαρδαρίου μετονομάστηκε σε πλατεία Δημοκρατίας, διατηρώντας στο κέντρο της το άγαλμα του βασιλιά Κωνσταντίνου (ο οποίος κοιτάζει προς την έξοδο της πόλης, θέλοντας να την κάνει. Αλλωστε είναι γνωστό πως τον Οκτώβρη του 1912 δεν ήθελε να μπει στη Θεσσαλονίκη αλλά να πάει στο Μοναστήρι, εξ ου και η ονομασία της οδού Μοναστηρίου που ξεκινά ακριβώς από εκεί). Η μετονομασία αυτή αποδεικνύει την ιστορική συνέχεια που ανέφερα παραπάνω (μοναρχί-δι-α – δημιοκρατία και λοιπά υλικά, σοταρισμένα στο ίδιο πανάρχαιο τσουκάλι). Τα αυτά μας αποδεικνύει και η μετονομασία της οδού Ανθέων σε Γεωργίου Παπανδρέου, διατηρώντας τα άνθη σε πιο προσωπική εκδοχή, σα να τα βάζω σε βάζο και να τυρβάζω. Οπως άλλωστε και η νέα Εγνατία που μετονομάστηκε σε Κωνσταντίνου Καραμανλή (η πραιτοριανή προσωπολατρία έμεινε δεδομένη και μετά το τέλος της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας). Είναι λογική η σύνδεση οδού – εθνάρχη, αφού ένα τμήμα της διάβηκε κατά την κάθοδό του από Σέρρας εις Θεσσαλονίκας και εις Αθήνας, χωρίς φορτηγό, το οποίο χρησιμοποίησε αργότερα ο εκλεκτός Αθηνιόνιος 2004 Σαβουρόπουλος (γεννηθείς την παραμονή των Δεκεμβριανών και προστιθέμενος στα τραγικά συμβάντα εκείνων των ολέθριων ημερών, συνεχιζόμενων μέχρι σήμερα).
Βέβαια, οι μετονομασίες επεκτείνονται και σε άλλα πράγματα. Ετσι βλέπουμε το έκτακτο στρατοδικείο να μετονομάζεται σε εφετείο (η Κόντρα διατηρεί αυθαίρετα την παλιά ονομασία), ο ιμπεριαλισμός και η καταπίεση σε ανάπτυξη, η κρατική τρομοκρατία σε ασφάλεια, οι ούπτσες σε βούρτσες και τούμπαλιν.
Ομως εμείς θα παραμείνουμε στους «λερούς κι ασήμαντους δρόμους με τα λαμπρά, μεγάλα ονόματά τους» που τόσο μας αρέσουν, ιδιαίτερα όταν εξοπλίζονται με αυτόνομη κεντρική θέρμανση. Μαθαίνουμε για την μετονομασία της οδού βασιλίσσης Σοφίας σε Ανδρέα Παπανδρέου και της λεωφόρου Αμαλίας σε Κωνσταντίνου Καραμανλή (όχι του χοντρού). Δεν μας εκπλήσσει η συγκεκριμένη μετονομασία, μιας και πίσω από τον Αντρέα κρύβεται μια Σοφία (Μινέικο) και πίσω από τον εθνάρχη μια Αμαλία (Μεγαπάνου). Εδώ αποτυπώνεται ανάγλυφα ο συμβολισμός και η ιστορική συνέχεια δι ην κενολογούσαμε παραπάνω και αποδεικνύεται του λόγου μας το αληθές και της ψιλής μας ο χαβάς.
Κλείνοντας, θα μας επιτρέψετε να αντιγράψουμε και πάλι τους ογκόλιθους της αρθρογραφίας και να καταθέσουμε την δική μας αντιπρόταση, όπως πάντα κάνουν κι εκείνοι, λέγοντας καθείς και την λαμακία του. Στο πνεύμα των παραπάνω λοιπόν, προτείνουμε την μετονομασία της οδού Ναούσης σε οδό Βενιζέλου για να την συνδέσουμε με την 22/1/1933 που έστειλε την χωροφυλακή να χτυπήσει 3.000 απολυμένους εργάτες στη Νάουσα, σκοτώνοντας 4 και τραυματίζοντας 20. Ομοίως προτείνουμε την μετονομασία της οδού μοιράρχου Κουφίτσα (έδωσε ονόματα αριστερών στην Γκεστάπο με αποτέλεσμα την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή την 1/5/1944) σε οδό με κάποιο άλλο όνομα (έχουμε άσεμνο δειγματολόγιο για να επιλέξετε). Ο κατάλογος των προτεινόμενων οδών είναι μακρύς, μακρύ κι αυτό το γράμμα, γι’ αυτό ας σταματήσουμε αιδώ.
Φραντς Λάφκα
