Αγαπητά μου παιδιά
Ο παρόντας κύκλος θα μπορούσε να τιτλοφορείται «η μπάζα, τα μπάζα και τα μπαζούκας», έχοντας ως κύριο χαρακτηριστικό την ελαφρά παράκαμψη της ελαφρολαϊκής παράδοσης, της ποίησης και του ιαμβικού δεκαπεντασύλλαβου. Κι αυτό γιατί σήμερα στρεφόμαστε σε πιο πεζά πράγματα όπως η πεζογραφία, με αφορμή τη μπροσούρα του γιου του μπόγια «είναι ο νατουραλισμός ηλίθιε». Πρόκειται για ένα κείμενο-ευαγγέλιο των νατουραλιστών, με το οποίο θέλουμε να τιμήσουμε και την τιμή που μας έκανε ο τιμώμενος γάλλος πρόεδρος.
Για να ξέρουμε περί τίνος ομιλούμε, αντιγράφουμε: «Νατουραλισμός στη λογοτεχνία ονομάζεται ένα ρεύμα που αναπτύχθηκε στη Γαλλία στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, κυρίως με τα έργα του Εμίλ Ζολά. Η νατουραλιστική πεζογραφία είναι εξέλιξη της ρεαλιστικής και έχει πολλά κοινά σημεία με αυτή, αφού ξεκινά –όπως και η ρεαλιστική– από την επιθυμία της απεικόνισης της πραγματικότητας με ακρίβεια και χωρίς ωραιοποίηση, αλλά διαφέρει ως προς το φιλοσοφικό υπόβαθρο που διακρίνεται πίσω από τα νατουραλιστικά έργα. Οι νατουραλιστές συγγραφείς πιστεύουν ότι η συμπεριφορά του ανθρώπου ρυθμίζεται από τους παράγοντες της κληρονομικότητας, του περιβάλλοντος και της πίεσης της στιγμής, με αποτέλεσμα οι ήρωες των έργων τους να παρουσιάζονται ως άτομα που δρουν με βάση τα εσωτερικά τους ένστικτα (κυρίως την πείνα και τη σεξουαλική επιθυμία) και υπό την επίδραση των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών. Τα νατουραλιστικά έργα ξεχωρίζουν επίσης για την υπερβολικά λεπτομερή απόδοση της πραγματικότητας, ακόμα και σε σκηνές ιδιαίτερα βίαιες, και συχνά για το τραγικό τέλος στο οποίο ο ήρωας συνήθως οδηγείται στην καταστροφή».
Μετά από αυτή τη μακρά εισαγωγή (θυμίζουμε ότι η επιστημονική ομάδα μας πληρώνεται με τη λέξη), παραθέτουμε το παρακάτω εκτελεστικό απόσπασμα από το βιβλίο «είναι ο νατουραλισμός ηλίθιε», με την κατ’ εξαίρεση για τη στήλη προσθήκη δύο εύγλωττων φωτογραφιών:
Το ενδιαφέρον τόσο της επιστημονικής κυνότητας όσο και αυτής των διανοούμενων, προκαλούν οι αιτιάσεις της νιετ-κουλτούρνι δεξιάς κατά της ιδεολογικά ορφανής και πρακτικά υστερημένης αριστεράς. Αιτιάσεις που βρίσκουν προθύμως σύμφωνο και μεγάλο μέρος της πτυχιούχου του τμήματος Τ.Π.Ε. (Τηλεοπτικής Πλύσης Εγκεφάλου) κυνωνίας. Αιχμές των κατηγοριών αποτελούν οι περί πολιτικής οικονομίας πομφόλυγες που κατά καιρούς εκτοξεύονται από μερίδα τής –όπως βγαίνουμε– αριστεράς (για να μαζευτούν με την πρώτη σταγόνα βροχής, πουστην πραγματικότητα δεν είναι παρά μαζικό φτύσιμο), καθώς και το επιλεγόμενο «φλερτ της με τη βία».
Οι απαντήσεις-βόμβα στα παραπάνω έρχονται από τα εξαγόμενα πρόσφατου συνεδρίου, που έγινε με συμμετοχή λαμπρών περιφερόμενων σαλτιμπάγκων, celebrities, διανοούμενων, wannabes, κλόουν, party animals, μελών θιάσων του θεάτρου του δρόμου και άπρακτων θεωρητικών. Οι περισσότερες εξ αυτών καταγράφονται από τον αδιάκοπα κινούμενο στον πανταχόθεν ακάλυπτο χώρο (πρασιά) μεταξύ δεξιάς και αριστεράς και στον τακτοποιημένο (και γι’ αυτό απενοχοποιημένο) ημιυπαίθριο της ατέρμονης κωλοτούμπας συγγραφέα του τόμου Ν΄ με τίτλο «Μου εις τη Ν΄». Λόγω περιορισμένου χώρου δεν είναι δυνατό να τις παραθέσουμε, πιστεύοντας πως αρκεί και μόνο η αναφορά εις το όνομα του πατρός, του υιού, του ιού και του αγίου πνεύματος του μεγάλου θεωρητικού. Ενός ακραιφνούς κομμουνιστή, θεωρητικού του νεοφιλελευθερισμού και οραματιστή μιας αριστεράς με δεξιόστροφη φορά στον τροχό της υπερταξικής πάλης. Σύσσωμο το εύσωμο σώμα ενσωματώθηκε σωματικά και ψυχικά στο όραμά του για τακτοποίηση όλων των ημιυπαίθριων και για επιμελές τσιμεντάρισμα όλων των ακάλυπτων χώρων.
Οσο για τον δεύτερο άξονα των αιτιάσεων, το συνέδριο δεν κατέληξε σε απόφαση. Βλέπετε, είναι εκείνο το «αγκάθι» της εκρηκτικής επαναστατικής ιδεολογίας που διατρέχει απ’ άκρου εις άκρο την κοινοβουλευτική μεν – επαναστατική δε και οπαδό της ένοπλης αντιβίας (κατά της βίας του κράτους που η ίδια επιθυμεί διακαώς να διαχειριστεί) αριστερά. Τρομοκράτες, μηδενιστές, αναρχοάπλυτοι (χρησιμοποιούμε τον όρο που η δεξιά του Κυρίου θέσπισε prêt-à-porter), αιμοσταγείς οπαδοί του Νετσάγεφ διευρύνουν τις διαβουλεύσεις και οδηγούν στην αναπόφευκτα μεγάλη και οριστική κωλοτούμπα…
Daisy Duck – Minnie Mouse
