Μ’ ΕΝΑ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ ΣΤΟΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟ

Αγαπητά μου παιδιά

Ass φαλλός ήταν το mega πολιτικό ζήτημα του μεσαίωνα και φθισικά αναφέρομαι στη δύση (γράφεται ΔηΣυ και όχι Δ.Σ. για να μην μπερδεύει τα οκτώ εκ των έντεκα εκατομμυρίων Γραικών που όλο και σε κάποιο Δ.Σ. είναι μέλη, συχνά και μες στο μέλι). Και μόνο για τον συμβολισμό του όρου αξίζουν συγχαρητήρια στους εμπνευστές και φυσικά στη νέα πολιτική μορφή της άφθαρτης αρχηγού που αναδύεται μέσα από το νεωτεριστικό μεσαιωνικό μόρφωμα.

Αυτό που πολλοί μη μετέχοντες της ελληνικής παιδείας αγνοούν, είναι ότι στους τρεις αιώνες που κυβέρνησε τη Ρωσία ο οίκος των Ρομανόφ, στην Ελλάδα ζούσε και παραχάρασσε σελίδες της μεσαιωνικής ιστορίας ο Κωσταντής ο Αποστάτης. Πρόκειται για έναν οξυδερκή και διορατικό ραδιούργο τύπου Ρασπούτιν (όσοι ζαλίζεστε από τις αναταράξεις και το jet lag των αστραπιαίων ιστορικών παλινδρομήσεων μπορείτε να αποχωρήσετε στο αποχωρητήριο) που γεννήθηκε το 1613, με την εκλογή του Μιχαήλ Α΄ από την Μεγάλη Εθνοσυνέλευση στη Ρωσία. Εζησε τρεις αιώνες (304 χρόνια για την ακρίβεια) και πέθανε το 1917, όταν εκτελέστηκε ο τελευταίος της δυναστείας, ο Νικόλαος ο Β΄. Πρώτος καταγεγραμμένος πρόγονος των Ρομανόφ είναι ο Αντρέι Καμπίλα (έζησε τον 14ο αιώνα κι όποιος δεν πιστεύει ας ψάξει) και εδώ υπεισέρχεται η σύνδεση Κωνσταντή, Ρομανόφ και μεσαίωνα με τη ΔηΣυ, καθώς στα ρωσικά «καμπίλα» σημαίνει φοράδα!

Για να τα πολυλογούμε, όπως αναγράφεται σε όλες τις κοσμικές και τριτοκοσμικές στήλες του αστικού και προαστιακού Τύπου, τω καιρώ εκείνω δεν υπήρχε διαμορφωμένη ταξική συνείδηση, αφού τάξεις μεν υπήρχαν, όμως οι αποστάσεις μεταξύ των απαρτίων της κοινωνικής διαστρωμάτωσης δεν επέτρεπαν ανάπτυξη και κυκλοφορία εργαλείων κοινωνικής απελευθέρωσης. Αν μύτη άλλο, οι μηχανικοί της εποχής είχαν την πρόνοια ν’ αφήνουν μεγάλους αρμούς, μη όντες σαν τους σημερινούς που έχουν εξισώσει την πλέμπα με τον τσάρο, με αποτέλεσμα αμφότεροι να κυκλοφορούν είτε με Μερσεντές είτε με τρόικα, με τα ταξικά γυαλιά της πλέμπας (οι άλλοι γνωρίζουν, δεν είναι κορόιδα) σμπαραλιασμένα κάτω από τις ρόδες των οχημάτων και της ιστορίας.

Δεκαοκτώ τσάρους έδωσε ο οίκος των Ρομανόφ στους τρεις αιώνες, αλλά ο Κωνσταντής ο Αποστάτης ακλόνητος παρακολουθούσε. Αλλοτε από απόσταση, άλλοτε από αποστασία κι άλλοτε παρεμβαίνοντας με την έκπαγλο σοφία του, κάνοντας τον κόσμο να παραμιλάει. Ωσπου μια νύχτα με Παν σέλινο (παρακαλώ ν’ απομακρυνθούν τα παιδιά γιατί –όπως καταλάβατε– ακολουθούν σκηνές φρίκης), η διαπιστωμένα πανάκριβη θυγατέρα του, αποθήκευσε το λίπος πέντε ξεροτήγανων στην περιφέρειά της και εμμέτρως –μην ξεχνάτε: είμαστε στον μεσαίωνα, ακόμη και σήμερα– είπε:

Εμμέτρως συνεχίστηκε η φάση (τα παιδιά να επανέλθουν γιατί το έπος μεταστρέφεται σε διδακτικό), με τη σκοτεινή μεσαιωνική μούσα – απόγονο του Φοίβου Απόλλωνα και πρόγονο του Φοίβου του μ@λ@κ@ να αφηγείται:

Η συνέχεια της ιστορίας είναι άγνωστη, καθώς οι απόψεις των ιστορικών τριίστανται, καταλήγοντας σε τρία συμπεράσματα. Μακρύτερο όλων (φτάνει ως τις νύχτες μας που είναι καλύτερες από τις μέρες τους) εκείνο που λέει ότι η κόρη που άλλοτε είχε πατερίτσες, έγινε δεκανίκι η ίδια. Αλλοι λένε ότι παραφρόνησε που δεν κατάφερε να εκπληρώσει τις φιλοδοξίες της, ενώ διαδεδομένη είναι και η εκδοχή που τη θέλει να προσθέτει ένα τέταρτο επίθετο στα τρία της και να φεύγει για την Κόστα Ρίκα. Ητις ονομάστηκε έτσι από τους κατά τον πανθελληνιστή Καμμένο πρώτους αποίκους που έφτασαν εκεί εξήντα χιλιάδες χρόνια προ Χριστού, τον Κώστα και τη Μαρίκα (Ρίκα). Αλλά ας μην επαναλαμβανόμαστε με αναδημοσιεύσεις.

Ουδείς γνωρίζει τι απέγινε η Δημοκρατική Συνωμοσία (κατά πολλούς Συνομοταξία), ενώ κάθε ομοιότητα με μεταγενέστερες ιστορικές σελίδες του έθνους ή του βήματος, είναι συν πτωματική.