Κάλμα πριν την καταιγίδα
Τα τάγματα θανάτου (Χίτες, Δίες, Ζήτες, Δέλτες και λοιπά) δεν καταργούνται, μόνο εξοντώνονται…
Δελτία ψευδήσεων (και βάλε…)
Τι μας κοιτάτε μπάτσοι, ξανάρθαμε για πλάκα/ να δούμε άμα καίγεται το δέντρο του μαλάκα
Πάντως αυτοί που θέλουν ν’ ανοίξουν τα μαγαζιά τους στις 12-12 δεν είναι σύμμαχοι της εργατικής τάξης…
Insurezzione γιατί δεν θα τρώμε ούτε colazzione
♦ «Είναι επείγον να συγκεντρωθεί η προσοχή όλων σε οτιδήποτε επιτρέπει την ταχύτατη προσαρμογή του κόστους. Με πρώτο το μισθολογικό. Οσο γρηγορότερα, όσο πιο απότομα συμβεί αυτό, τόσο καλύτερα προετοιμασμένοι θα είμαστε για τη θύελλα που έρχεται τους αμέσως επόμενους μήνες». Μπ. Παπαδημητρίου, Καθημερινή, 27.11.10. Γιούργια σαλπίζει ο rufns…
♦ Την «αντίθεσή της στην απειλή (σ.σ. του ΝΑΤΟ) και τη χρήση βίας» εκφράζει η «Κίνηση για την Εθνική Αμυνα» (Ριζοσπάστης, 12.11.10). Απόλες τις μεριές;…
♦ «Πληρωμή διδάκτρων για κάθε μάθημα» – υποστηρίζει και στηρίζει ο καθηγητής, και μη εξαιρετέος, κ. Θ. Λιανός, Το Βήμα, 14.11.10.
♦ Το ξεπούλημα των εργαζομένων (από πολλούς) έχουν το θράσος και δημοσιεύουν οι της ΕΡΓ.ΑΡ. –κατεργάρ– «Εργατικής Αριστεράς» – φύλλο 231.
♦ Πολλή κουβέντα για το πετρέλαιο, το Αιγαίο κ.λπ. Μια ματιά στη «βαριά βιομηχανία στην Ελλάδα» του Δ. Μπάτση θα διαλύσει τα φούμαρά τους.
♦ Ετσι που λες. Η οικονομική κρίση στις ΗΠΑ ξέσπασε τον Οκτώβρη του 1929. Μέσα σε τέσσερα χρόνια έφτασε τα περίπου 13 εκ. ο αριθμός των ανέργων, ενώ το 1930 είχαν προστεθεί περί τα 2,7 εκ. επιπλέον στην αυξανόμενη άνεργη μάζα. Η μείωση των μισθών ήταν συνεχής και το 1933 αποτελούσαν λιγότερο από το 75% των μισθών του 1929. Το προλεταριάτο δεν στάβρωσε τα χέρια: διαδηλώσεις για αύξηση παροχών, πορείες κατά της πείνας, λεηλασίες κ.λπ. Οι συγκρούσεις ξεκίνησαν κόντρα στις περικοπές –πρώτα– των μισθών. Από τις αρχές του 1930 η εργατική τάξη λόγω ανεργίας και χωρίς επιδόματα κατέφυγε σε πολλών ειδών αντιδράσεις. Το ΚΚ ΗΠΑ, στα 1930, οργάνωσε καταλήψεις δημαρχείων από ανέργους και δημιούργησε το «Εθνικό Συμβούλιο Ανέργων» με πολλές τοπικές οργανώσεις, που έμεινε γνωστό για την αντίσταση στις εξώσεις μαύρων από τα σπίτια τους. Πρωτοβουλίες από ανέργους ξεκίνησαν το 1931, λ.χ. η λεηλασία καταστημάτων. Τον Ιούλη του 1931 μερικές εκατοντάδες άνεργοι στην πόλη Χενριέτα της Οκλαχόμα διαδήλωσαν κάνοντας γνωστό στους μαγαζάτορες ότι δεν ζητιανεύουν τρόφιμα αλλά τα απαιτούν, απειλώντας με τη χρήση βίας, αν χρειαζόταν. Το 1932 οι οργανωμένες λεηλασίες είχαν εξαπλωθεί σ’ όλες τις ΗΠΑ. Οι μαγαζάτορες δεν τολμούσαν να καλέσουν την αστυνομία. Υπήρξαν πορείες κατά της πείνας, όπως αυτή που οργανώθηκε το Δεκέμβρη του 1931 με βασικό αίτημα τα επιδόματα ανεργίας. (Τα λέμε της πεθεράς, να τ’ ακούει η νύφη…).
♦ Προσοχή! Στο πλευρό των μπάτσων βρίσκεται πλέον ένα motto: «Η πολιτική βία είναι πάντα φασιστική»…
♦ (Δεν) φεύγουν οι κάμερες που μένουν.
♦ Της Κορέας γίνεται στην… Κορέα.
♦ Εκδοση προσ.έφερε η Ελ.Ευθεροτυπία για θεατρικές παρα.στάσεις σε Ελ.λάδα και Ευ.ρώπη. (Τα λεφτά τα προσφέρει; Φάτε μάτια ψάρια…).
♦ «Συνδικαλιστές σε απόγνωση» (Ελευθεροτυπία, 29.11.10). Ακριβώς όπως οι νοικοκυρές σε απόγνωση: ένα νταβατζή ματσό ψάχνουν…
♦ Ο Φούντας (ο Γιώργος) έφυγε, η νταφού μένει (επί τοίχου κρεμάμενο).
♦ Τι παίζει ανάμεσα σε μέρος του ΣΥΝ και τον Κουβέλη; (Με βάση τα δημοσιεύματα της Αυγής).
♦ «Φάτε… σκίουρους, είναι άφθονοι» μας προτείνει (…) το BBC στις 27.11.10. Μα θέλουμε και όπλα, έτσι δεν είναι;
♦ Ολα τα είχαν οι άνθρωποι στην Αιτή (πείνα, χολέρα, μπατσοΟΗΕ) οι εκλογές τους έλειπαν.
♦ Πίνει μαύρο ο Willie Nelson; Του απιστεύτου!
♦ «Εφτασε ο κόμπος στο χτένι για τις ΔΕΚΟ» (Τα Νέα, 28.11.10). Και λύση είναι η… αποτρίχωση.
♦ Νάτα, τα άρματα, στους δρόμους, στις φαβέλας (To Dilma or not to deal Ma…).
♦ ΟΛΟΣ ο πολιτικός Τύπος της Κυριακής (28.11.10) προβάλλει το «Σοκ και Δέος» της κυβέρνησης.
♦ Ο άλλος έφυγε με το επώνυμο Τριανταφυλλίδης, ετούτος;
♦ «Αλληλεγγύη στο ΑΚΕΛ για Κύπρο ενιαία, ανεξάρτητη» – Αλ. Παπαρήγα. Μα, καλά, ο Χριστόφιας δεν υποστήριξε το σχέδιο Ανάν;
♦ «Μια άλλη οικονομία» –ποια άραγε;– δεν μπορεί να είναι «προς όφελος του κοινωνικού συνόλου» αλλά κόντρα σε μέρος της κοινωνίας (για τη συνέντευξη του Δ. Τσιουμπρή, της Ομοσπονδίας Μετάλλου – ΠΟΕΜ, στο Ριζοσπάστη, 28.11.10).
♦ «Ξεπροβάλλει η νέα εικόνα μιας εξουσίας που επιδεικνύεται από μακριά και από μακριά επιδεικνύει τα προνόμιά της. Το τραπέζι δεν είναι πια ο χώρος της κοινωνικής συνοχής γύρω από τον ηγέτη αλλά περισσότερο της αποξένωσης και του αποκλεισμού. Λίγοι γίνονται δεκτοί να παρευρίσκονται, ενώ οι περισσότεροι μένουν να κοιτάζουν. “Πριν να σερβίρουν τα φαγητά, τα περιέφεραν με μεγάλες τιμές γύρω από την αυλή του παλατιού για να τα δείξουν στο λαό, ώστε να θαυμάσει το μεγαλείο τους”… Ο χώρος των προνομίων και της πολιτικής εξουσίας, σε χυδαία αντίθεση –και με τρόπο όλο και πιο εξοργιστικό– προς τον κόσμο της πείνας και του δέους» (Μ. Μοντανάρι: «Πείνα και αφθονία στην Ευρώπη» – το φαγοπότι αφορά το γάμο του γιου του Giovanni B’ Bendivolio στη Bologna το 1487, η πρόκληση είναι στις σελίδες 168-169 και αφορά το τι ΠΑΡΕΛΑΣΕ μπροστά στα μάτια των προσκεκλημένων…).
Βασίλης
