♦ Κακές παρέες
Σκίζει τα ρούχα της η ηγεσία του Περισσού, ότι δεν έχει κάνει κανένα κομπρεμί με τη ΝΔ ενόψει δημοτικών και νομαρχιακών εκλογών και κατηγορεί τη ΝΔ ακόμη και για απόπειρα πολιτικής προβοκάτσιας. Εμείς δεν θα είχαμε κανένα λόγο να μη τους πιστέψουμε, έρχονται όμως κάποιες ειδήσεις και δεν μας αφήνουν. Διαβάσαμε, για παράδειγμα, στον Τύπο, ότι ο δήμαρχος (και πάλι υποψήφιος του ΚΚΕ, με τη στήριξη και της ΝΔ) Καρδίτσας Χρ. Τέγος, συμμετείχε σε «προσκυνηματική επίσκεψη» στο Φανάρι, που οργάνωσε ο περιφερειάρχης Θεσσαλίας. Πασόκοι και Συνασπισμένοι δημοτικοί και νομαρχιακοί άρχοντες δεν συμμετείχαν στην αποστολή. Μόνο οι Νεοδημοκράτες και ο Τέγος. Τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι ή ο Τέγος στο Φανάρι; Και μάλιστα με τόσο κακές παρέες; Τόσο έχει ανάγκη την ευχή του Βαρθολομαίου για να ξαναδώσει τον προεκλογικό αγώνα; Δεν έχει ακούσει εκείνο το παλιό ρωμαϊκό ρητό για το είναι και το φαίνεσθαι της γυναίκας του Καίσαρα;
♦ Πειραιάρχης
Ο Φασούλας προορίζεται για υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στο Δήμο Πειραιά. Ο Μητρόπουλος προορίζεται για υποψήφιος της ΝΔ στη Νομαρχία Πειραιά. Πειραιάρχης με τα όλα του ο πρόεδρος. Ποιος πρόεδρος; Ενας είναι ο πρόεδρος στον Πειραιά και τον φωνάζουν Σωκράτη.
♦ Πόλεμος;
Για πρώτη φορά κυβερνητικό στέλεχος –και μάλιστα κορυφαίο- την πέφτει στο Μητσοτάκη. Μέχρι τώρα οι απαντήσεις στις μπηχτές που από καιρού εις καιρόν ρίχνει ο Δρακουμέλ κατά της κυβέρνησης και της πολιτικής της, ακολουθούσαν το στερεότυπο «δεν σχολιάζουμε τις δηλώσεις του τέως πρωθυπουργού». Αυτή τη φορά, όμως, ο Αλογοσκούφης την έπεσε στο Μητσοτάκη, απ’ αφορμή τις τελευταίες δηλώσεις του για την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης: «Είναι γνωστό ότι εγώ είμαι υπέρ της ήπιας προσαρμογής και ο Κ. Μητσοτάκης υπέρ της λήψης σκληρών μέτρων». Επειδή η απάντηση είναι ιδιαίτερα σκληρή, εικάζουμε με βεβαιότητα ότι ο Αλογοσκούφης επικοινώνησε με το Μαξίμου και πήρε το Ο.Κ. για να τη δώσει. Φαίνεται ότι με τη Ντόρα στην κυβέρνηση ο Καραμανλής αισθάνεται πιο σίγουρος και στέλνει μήνυμα στο Μητσοτάκη να μαζευτεί και να μην εγείρει νέες αξιώσεις (λέγε με Κυριάκο).
♦ Στην κατάλληλη θέση
Ο έως τώρα προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Αθήνας Δ. Παπαγγελόπουλος τοποθετήθηκε (θα αναλάβει από τον Οκτώβρη, που λήγει η θητεία του) ως συντονιστής για την αντιμετώπιση του οργανωμένου εγκλήματος. Αριστος στις δημόσιες σχέσεις, ιδιαίτερα με τους εκπροσώπους του Τύπου, ο Παπαγγελόπουλος εισπράττει γλειψιματικά δημοσιεύματα του τύπου: «Αν δεν μπορέσει και αυτός να ξεκαθαρίσει τα πράγματα σε ευαίσθητες υποθέσεις (ναρκωτικά, εμπόριο γυναικών-παιδιών κ.λπ.), τότε δεν υπάρχει ελπίδα». Το παραπάνω σχόλιο δημοσιεύτηκε στην αντιπολιτευόμενη «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» και αποδίδεται σε «σχόλια που ακούγονταν στο χώρο της Αστυνομίας». Υπογράφεται με αρχικά που παραπέμπουν σε συντάκτη γένους θηλυκού, που ουδεμία σχέση έχει με το αστυνομικό ρεπορτάζ. Εχει όμως με το δικαστικό ρεπορτάζ και με τον κ. Παπαγγελόπουλο, ο οποίος έχει κάθε λόγο να επιδιώκει τη δημοσίευση τέτοιων σχολίων σε μια φιλοπασοκική εφημερίδα, δεδομένου ότι εσχάτως το ΠΑΣΟΚ του την έχει πέσει άγρια (για υποκλοπές και απαγωγές Πακιστανών). Γι’ αυτό σας λέμε, τοποθετήθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση.
♦ Ψεματάκια
«― Στην υπόθεση των Πακιστανών, θεωρείτε ότι είναι πολιτικά εκτεθειμένη η κυβέρνηση ή ο υπουργός Πολιτισμού;
― Μόλις πληροφορήθηκα την ύπαρξη της σχετικής μήνυσης, ζήτησα άμεσα από τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου να παραγγείλει κατ’ απόλυτη προτεραιότητα προκαταρκτική εξέταση, ώστε να μην απομείνει καμία σκιά και καμία αμφιβολία στην υπόθεση αυτή. Αυτή ήταν και είναι η βούληση ολόκληρης της κυβέρνησης. Η διερεύνηση της υπόθεσης είναι πλέον αποκλειστική αρμοδιότητα της Δικαιοσύνης».
Ο υπουργός Δικαιοσύνης στην «Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία» (28.5.06). Να υποθέσουμε ότι ο Αν. Παπαληγούρας δεν διαβάζει εφημερίδες; Και καλά αυτός, ούτε οι υπηρεσίες του υπουργείου, το προσωπικό του γραφείο έστω; Ρωτάμε, γιατί η υπόθεση είχε γνωστοποιηθεί στα ΜΜΕ, πριν την κατάθεση της σχετικής μήνυσης. Δεν έπρεπε να δώσει τη σχετική εντολή από την πρώτη στιγμή ο υπουργός; Περίμενε πρώτα να γίνει ντόρος από το BBC; Υστερα, εκείνο το «ολόκληρης της κυβέρνησης» τι το ήθελε; Ξέχασε αυτά που είπε επίσημα στη Βουλή ο συνάδελφός του Γ. Βουλγαράκης, ότι η υπόθεση είναι ή προβοκάτσια ή φάρσα; Την ουρά του ξέρει να την βγάζει έξω ο Παπαληγούρας, αλλά να μην υποτιμά και τη νοημοσύνη μας.
♦Αντεργατικό μένος
Ενας ακόμη Πασόκος αποκαλύπτει τις πραγματικές θέσεις της αξιωματικής αντιπολίτευσης για το Ασφαλιστικό. Και όχι όποιος-όποιος αλλά ο «τσάρος» της οικονομίας στην τελευταία κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ Ν. Χριστοδουλάκης. Σε βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα προτείνει τη θέσπιση ενός «κλειστού αναδιανεμητικού συστήματος», στο πλαίσιο του οποίου κάθε ασφαλισμένος θα έχει έναν «Πιστωτικό Λογαριασμό Ασφάλισης και Σύνταξης», στον οποίο θα καταγράφονται οι ασφαλιστικές εισφορές καθ’ όλο τον ασφαλιστικό του βίο και βάσει αυτών θα καθορίζεται η σύνταξή του. Προτείνει, δηλαδή, την καθιέρωση ενός συστήματος παρόμοιου μ’ αυτό που ισχύει στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρίες. Ενός συστήματος που θα εξοβελίσει τη βασικότερη αρχή της κοινωνικής ασφάλισης: την εργατική αλληλεγγύη. Ενός συστήματος που αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους ως άτομα, που ενδιαφέρονται μόνο για την πάρτη τους, και όχι ως μέλη μιας τάξης.
♦ Ριζοσπαστικός… εθνικισμός
Τις απόψεις του κ. Δελαστίκ, στελέχους του ΝΑΡ και διευθυντή του «Πριν» στα κανάλια τις έχετε παρακολουθήσει και ασφαλώς διαπιστώσατε ότι δύσκολα μπορούσες να τον ξεχωρίσεις από τον εσμό των εθνικιστών που θρηνούσε για το τρωθέν εθνικό γόητρο νότια της Καρπάθου. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον, όμως, παρουσιάζουν οι απόψεις του στο «Πριν», όπου υποτίθεται ότι εμφανίζεται ο άλλος εαυτός του, ο απελευθερωμένος από τις δεσμεύσεις των αστικών ΜΜΕ όπου εργάζεται. Αν αφαιρέσουμε, λοιπόν, τις θορυβώδεις λεξούλες («ελληνικός καπιταλισμός», «ιμπεριαλιστική ΕΕ») τι μένει; Η εκτίμηση, ότι οι τούρκοι πιλότοι θα γίνουν «πιο επιθετικοί κατά τις καθημερινές εικονικές αερομαχίες στο Αιγαίο, αυξάνοντας τον κίνδυνο να πολλαπλασιαστούν τα στρατιωτικά επεισόδια που μπορούν να έχουν σοβαρές επιπτώσεις» (προφανώς ο κ. Δελαστίκ θα ήταν ευχαριστημένος αν είχε σκοτωθεί ο τούρκος πιλότος) και η εκτίμηση ότι μαζεύοντας τον πιλότο τους οι Τούρκοι «κατήργησαν στην πράξη το υποτιθέμενο διαχειριστικό δικαίωμα της Αθήνας να έχει αποκλειστικά αυτή τις αρμοδιότητες έρευνας και διάσωσης στο χώρο του FIR Αθήνας». Εδώ ο κ. Δελαστίκ λέει μισές αλήθειες, όπως κάθε καλός «στρατευμένος» γραφιάς. Από πού αντλεί το δικαίωμα στο οποίο αναφέρεται η Αθήνα; Μονομερώς το πήρε. Γι’ αυτό και η Αγκυρα το αμφισβητεί με τον τσαμπουκά της. Ομως, εν προκειμένω δεν είχαμε καν αυτό. Γιατί ο τούρκος πιλότος μαζεύτηκε από παναμέζικο καράβι και παραδόθηκε εκεί που ήθελε. Αρα, ούτε η Αθήνα ούτε η Αγκυρα άσκησαν δικαίωμα έρευνας και διάσωσης. Στα διεθνή ύδατα μαζεύτηκε, σε ξένο έδαφος επιβιβάστηκε, στα διεθνή ύδατα παραδόθηκε σε τουρκικό ελικόπτερο που λειτούργησε απλά ως μεταφορέας.
♦ Χωροφυλακίστικη λογική
Τρόπους να διαφημιστεί και να βγει από την αφάνεια ψάχνει ο Αβραμόπουλος και η τελευταία ανακάλυψή του είναι η σκέψη να επιβληθεί απαγόρευση πώλησης τσιγάρων σε ανήλικους. Ενα ακόμη κοινωνικό πρόβλημα, όπως είναι το κάπνισμα από μικρή ηλικία, αντιμετωπίζεται από μια στενή αστυνομική λογική. Μια λογική που το μόνο που θα καταφέρει θα είναι να περάσει και τα τσιγάρα στη σφαίρα του λαθρεμπόριου (ευκαιρία να κονομήσουν οι αετονύχηδες της πιάτσας) και να κάνει ακόμα πιο γοητευτικό το κάπνισμα στις μικρές ηλικίες (η έλξη του απαγορευμένου χαρακτηρίζει την προεφηβική και την εφηβική ηλικία). Αντί για ενημέρωση και αγωγή υγείας, αντί για κοινωνική δραστηριότητα και συλλογικές μορφές έκφρασης, πράγματα που δε μπορεί και δε θέλει να προσφέρει η αστική κοινωνία, έχουμε απαγορεύσεις, ποινικοποιήσεις και καταστολή.
♦ Αυταρχικότερα
Οταν ένα θεσμικό (και θεσμολάγνο) όργανο, όπως η Ενωση Διοικητικών Δικαστών, τοποθετείται δημόσια ενάντια στην πρόταση της κυβέρνησης για ίδρυση Συνταγματικού Δικαστηρίου (προτείνεται να εισαχθεί στο Σύνταγμα στην κυοφορούμενη αναθεώρηση), μάλλον δε χρειαζόμαστε άλλους μάρτυρες. Η άποψη των διοικητικών δικαστών είναι ότι η δημιουργία αυτού του πολιτικοδικαστικού υπεροργάνου θα οδηγήσει σε συρρίκνωση του ελέγχου της συνταγματικότητας των νόμων και σε αποδυνάμωση των συνταγματικών εγγυήσεων των πολιτών.
Θα μπορούσε να πει κανείς ότι οι δικαστές αντιδρούν συντεχνιακά, επειδή τους αφαιρείται η δυνατότητα να ελέγχουν τη συνταγματικότητα των νόμων. Ακόμα και έτσι να είναι, το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι πού μεταφέρεται αυτή η αρμοδιότητα. Αφαιρείται από τον κάθε δικαστή, το κάθε δικαστήριο και μεταφέρεται σε ένα όργανο που θα ελέγχεται ασφυκτικά από την κυβέρνηση, η οποία έτσι «δένει το γάιδαρό της». Η περίπτωση να βρεθεί ένα δικαστήριο και να της ακυρώσει κάποιο νόμο απομακρύνεται. Για την αστική δημοκρατία μιλάμε πάντοτε, αλλά έχει σημασία να βλέπουμε και προς τα πού κινείται. Ε, λοιπόν, κινείται σε αυταρχικότερη κατεύθυνση.
