♦ Ούτε τα προσχήματα
Δεν είναι το μείζον, αλλά ας μην το περάσουμε και στο ντούκου. Η κυβέρνηση Καραμανλή ετοιμάζεται να νομοθετήσει μια νέα αντιασφαλιστική ανατροπή, χωρίς να τηρεί ούτε καν τα προσχήματα. Χωρίς, δηλαδή, να έχει στη διάθεσή της μια επιστημονικοφανή αναλογιστική ή άλλη μελέτη, που να την επικαλείται. Εστησε την περιβόητη «επιτροπή σοφών» με επικεφαλής τον πρώην αντιπρόεδρο του ΣΕΒ Ν. Αναλυτή, της οποίας εδώ και μήνες αγνοείται η τύχη. Απευθύνθηκε στο Διεθνές Γραφείο Εργασίας για να φτιάξει αναλογιστική μελέτη και η κίνηση τής γύρισε σαν μπούμερανγκ, γιατί είχε προλάβει η ΓΣΕΕ να «καθοδηγήσει» το ΔΓΕ προς τις δικές της θέσεις.
Ετσι, γυμνή εντελώς από οποιαδήποτε τεχνοκρατική στήριξη, χωρίς καν μια μάσκα που να κρύβει το αντεργατικό-αντικοινωνικό της πρόσωπο, η κυβέρνηση Καραμανλή κινείται με τη λογική «αποφασίζουμε και διατάζουμε». Και μην ξεχνάμε, το ίδιο ακριβώς ετοιμάζεται να κάνει η επιτροπή για τα βαρέα και ανθυγιεινά.
♦ 5 γιατροί εργασίας το χρόνο!
Η είδηση είναι διαχρονικά επίκαιρη, αλλά περισσότερο στις μέρες μας, λόγω νέας αντιασφαλιστικής μεταρρύθμισης και κυοφορούμενης κατάργησης των βαρέων και ανθυγιεινών. Ξέρετε πόσοι γιατροί ειδικεύονται ως γιατροί εργασίας στη χώρα μας; 20 θέσεις ειδικότητας προκηρύσσει κάθε τέσσερα χρόνια το υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας. Δηλαδή, αν όλα πάνε καλά και δεν υπάρξουν καθυστερήσεις στην ολοκλήρωση της ειδικότητας από τους ειδικευόμενους, έχουμε «παραγωγή» πέντε γιατρών εργασίας το χρόνο! Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο ενδιαφέρονται για την προαγωγή της υγείας στους χώρους εργασίας, για τη διεξαγωγή επιδημιολογικών ερευνών, για την κατάρτιση λίστας επαγγελματικών ασθενειών κ.λπ. κ.λπ.
♦ Τι να πει κι αυτός…
Στον δυστυχή Λ. Ζαγορίτη ανετέθη ο ρόλος του «λέοντος», ώστε να κατασιγαστούν τα πάθη στην ΚΟ της ΝΔ. Διότι ο δεξιός (ειδικά ο υφυπουργίσιμος) τα παίρνει άγρια στο κρανίο όταν ακούει και βλέπει έναν υφυπουργό, μη κοινοβουλευτικό, να εκστρατεύει με αγέρωχο ύφος ενάντια σε μια βασική πτυχή της κυοφορούμενης ασφαλιστικής μεταρρύθμισης και στη συνέχεια, με το ίδιο αγέρωχο ύφος να δηλώνει πως αυτές ήταν προσωπικές του απόψεις, να μην παίρνει τίποτα πίσω και να διευκρινίζει απλά πως όσο παραμένει στην κυβέρνηση δεσμεύεται από την πειθαρχία στις αποφάσεις της. Αν ήταν άλλος στη θέση του –σκέφτεται ο δεξιός βουλευτής– θα είχε πάρει πόδι από την κυβέρνηση, αφού δεν διαθέτει καν ψήφο στη Βουλή για να επικρατήσουν δεύτερες σκέψεις.
Βγήκε, λοιπόν, ο Ζαγορίτης και μίλησε για «πολύ μεγάλο λάθος, μεγάλη αστοχία» του Θ. Ξανθόπουλου για «εξαιρετικά προβληματική τοποθέτηση» και για «ατόπημα» το οποίο αντελήφθη και διόρθωσε. Πού το είδες αυτό, ρε Ζαγορίτη; Είδες τον Ξανθόπουλο να παίρνει πίσω οτιδήποτε απ’ αυτά που είπε. Διέκρινες οποιοδήποτε ίχνος αυτοκριτικής στη δήλωσή του; Εντάξει, δεν περιμέναμε να παραδεχτείς πως ο Ξανθόπουλος είναι ακλόνητος γιατί έχει τη στήριξη του Σουφλιά, όμως καλύτερα θα ήταν να μη μίλαγες καθόλου, γιατί και χειρότερα τα έκανες τα πράγματα και τον εαυτό σου αποκάλυψες ως απλή… φιλιππινέζα της Ρηγίλλης.
♦ Διατεταγμένη αποστολή
Πέμπτη βράδυ ο Ζούγκλας «πατούσε το κουμπί», Παρασκευή η εισαγγελέας έστελνε την υπόθεση Κουκοδήμου-Κλαδά-Τριανταφυλλόπουλου στο αρχείο, διότι «δεν προέκυψε η διάπραξη αδικήματος». Βιάστηκε, είπαν κάποιοι δικαστικοί (πάντα ανώνυμα) στην Ευελπίδων. Πολύ βολική ερμηνεία. Η εισαγγελέας ίσως να βλαστημούσε τον εαυτό της που δεν ανακοίνωσε την αρχειοθέτηση της υπόθεσης την Πέμπτη. Πρέπει να την ευχαριστήσουμε, όμως, γι’ αυτή την αβλεψία. Διότι την Παρασκευή είχε στα χέρια της νέα δεδομένα (μη μας πει κανείς ότι δεν είδε την εκπομπή του Ζούγκλα, που ο ίδιος την προδιαφήμισε από τα δελτία ειδήσεων του Alter και του ΑΝΤ1), τα οποία πέταξε στα σκουπίδια, εκθέτοντας όχι μόνο τον εαυτό της, αλλά ολόκληρο το δικαστικό σύστημα.
Είναι να οργίζεσαι όταν βλέπεις αυτούς που για ψύλλου πήδημα παραπέμπουν ανθρώπους με βαρύτατα κατηγορητήρια, που με μοναδική ευκολία προτείνουν καταδίκες και εξοντωτικές ποινές, αυτούς που έστειλαν την Τσέκου στον Κορυδαλλό χωρίς κανένα νομικό έρεισμα, να δέχονται με μοναδική ευκολία εξηγήσεις του τύπου «είπα δυο καλά λόγια για το φίλο μου τον Κλαδά» και «ο Μάκης παρεξήγησε»! Εύγε, κυρίες και κύριοι εισαγγελείς (όλων των βαθμίδων).
ΥΓ: Η Δικαιοσύνη απεφάνθη ότι ο Κουκοδήμος είναι αγνός και άσπρος σαν το χιόνι. Ρωτήθηκε ο Αντώναρος αν η κυβέρνηση θα τον καλέσει να επιστρέψει στην ΚΟ της ΝΔ και δεν απάντησε!
♦ Καραγκιόζης
Θυμόσαστε την «κρίση ειλικρίνειας» που είχε πάθει (βοηθούντος και του αλκοόλ) ο Μ. Κεφαλογιάννης, μια νύχτα στο Ντουμπάι. Είχε χαρακτηρίσει τότε τους πολιτικούς, χωρίς να εξαιρεί τον εαυτό του, καραγκιόζηδες που κάνουν τα χατήρια των «νταβατζήδων». Ο Μανώλης, λοιπόν, που το φέρει ακόμα βαρέως ότι βρέθηκε εκτός της δεύτερης κυβέρνησης Καραμανλή, μόλις άρχισε ο εκδοτικός πόλεμος απ’ αφορμή το σάλτο μορτάλε του Ζαχόπουλου, βγήκε στο μεϊντάνι και δήλωσε ότι κι αυτουνού του ζητούσαν 200.000 ευρώ, τάχα για να αναλάβουν ως σύμβουλοι επικοινωνίας, και όταν αρνήθηκε, άρχισαν να του γράφουν εχθρικά δημοσιεύματα.
Κλήθηκε, λοιπόν, ο Μανώλης, στην εισαγγελία για να καταθέσει, μπήκε σαν λεβέντης και τσίφτης και βγήκε σαν καραγκιόζης, αφού δήλωσε ότι αυτός δεν έκανε καμιά καταγγελία για εκβιασμό, αλλά… «πολιτικό σχολιασμό»! Βγαίνοντας έκανε και μια προκάτ δήλωση, το ρεζουμέ της οποίας ήταν ότι «ο πρωθυπουργός είναι το τελευταίο ανάχωμα στο πολιτικό σύστημα» και τράβηξε κατά τα στέκια του για να πνίξει τον πόνο του.
♦ Το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;
«Οι ιεράρχες δεν είμαστε εξουσία, είμαστε διακονία» (δηλαδή υπηρέτες), δήλωσε ο Ιερώνυμος.
«Το σκάνδαλο με τις μίζες ήταν καθαρά πρόβλημα ηγεσίας», δήλωσε ο Αντρέας Πόλμαν, επικεφαλής της εσωτερικής επιτροπής για την καταπολέμηση της διαφθοράς στη Ζίμενς.
Να ‘ναι καλά οι άνθρωποι, καινούργιο συκώτι κάναμε το Σαββατοκύριακο.
ΥΓ: Στο χωριό μου «διακονεύω» σημαίνει «ζητιανεύω». Σας δίνουν την εντύπωση διακονάρηδων οι ρασοφόροι και ιδιαίτερα αυτοί της ανώτερης βαθμίδας;
♦ Αλήτες, ρουφιάνοι
Θυμόσαστε την προβολή που είχε από τα ΜΜΕ η γενική απεργία της 12ης του περασμένου Δεκέμβρη; Λειτουργούσαν κυριολεκτικά σαν απεργιακές ντουντούκες: πρωτοσέλιδα στις εφημερίδες, πρώτη είδηση στα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά δελτία, δεν έμεινε εργαζόμενος που να μη μάθει ότι η ασφάλισή του κινδυνεύει, που να μη κληθεί στην απεργία.
Πριν την απεργία της περασμένης Τετάρτης είχαμε μούγκα στη στρούγκα. Ούτε πύρινα πρωτοσέλιδα ούτε ξαναμμένους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς παρουσιαστές. Λίγα πράγματα την παραμονή της απεργίας, ουδέτερα, χωρίς χρωματισμούς, λες και αυτή η απεργία δεν είχε καμιά κρισιμότητα.
Ο λόγος είναι γνωστός. Ο Σόμπολος και η παρέα του διαπραγματεύτηκαν με την Πετραλιά, έθεσαν ως μοναδικό αίτημα τη μη συγχώνευση του Ταμείου τους στο κυοφορούμενο Ταμείο Επιστημόνων και έπεσε η γραμμή στο κύκλωμα: κατεβάστε τους τόνους, θάψτε την απεργία, για να δείξουμε καλή θέληση απέναντι στην κυβέρνηση. Και βέβαια, οι εκδότες και καναλάρχες δεν είχαν κανένα πρόβλημα να προσαρμοστούν στη γραμμή της συντεχνίας των υπαλλήλων τους.
Ολ’ αυτά, βέβαια, μπορούμε να τα δούμε και από μια άλλη σκοπιά. Από τη σκοπιά του εργατικού κινήματος, που κρέμεται από τ’ αποτέτοια των αλητών, ρουφιάνων… Οταν δεν υπάρχουν διαδικασίες κινήματος, όταν οι πλατιές μάζες των εργαζόμενων είναι αραγμένες στον καναπέ και ενημερώνονται από τα ΜΜΕ, όταν η συνδικαλιστική γραφειοκρατία απονεκρώνει ακόμα περισσότερο τις κινηματικές διαδικασίες, αναβαθμίζεται ο ρόλος των νταβατζήδων.
