Για τους νεότερους να πούμε ότι η καλτ ταινία του 1966, με Ανέστη Βλάχο και Ζέτα Αποστόλου, ήταν από τις πρώτες ελληνικές ταινίες με λίγο γυμνό. Γιατί τη θυμηθήκαμε; Γιατί η μισή ταινία είναι γυρισμένη σε κάτι καλαμιώνες, μέσα στους οποίους έπαιρναν σάρκα και οστά οι πόθοι. Μεταφορικά, κάτι σαν τη σημερινή ΝΔ που ασχολείται με καλαμιώνες και καλαμοκαβαλάρηδες. Βγαίνει ο Καιρίδης και μιλάει για υπουργούς καβαλημένα καλάμια. Δεν του δίνει κανένας σημασία, γιατί ο Καιρίδης την έχει τη γραφικότητά του. Με το που βγήκε η Ντόρα και είπε τα ίδια, όμως, οι σειρήνες του συναγερμού ακούστηκαν μέχρι το Σαν Φραντσίσκο όπου έκανε μίνι διακοπές (περιοδεία σε ομογενείς τις βάφτισαν) ο πρωθυπουργός Κούλης. Αμέσως δόθηκε εντολή στην τεράστια πολιτική προσωπικότητα που ονομάζεται Κυρανάκης να «εισβάλει» στα ραδιοτηλεοπτικά στούντια για να διαβεβαιώσει ότι δεν υπάρχουν καβαλημένα καλάμια στην κυβέρνηση. Βρήκαν τον άνθρωπο… Δεν σκέφτηκαν πως ότι διαψεύδει ο Κυρανάκης θεωρείται αληθινό και πως εν πάση περιπτώσει δε χρειάζεται να διαψεύσει ο Κυρανάκης κάτι που βλέπει όλος ο κόσμος και δη ο κόσμος της Δεξιάς. Τα πήρε στο κρανίο η Ντόρα και με μια ατάκα γκρέμισε τον Κυρανάκη από το καλάμι: «Βλέπω αλαζονεία σε υπουργούς του Μητσοτάκη και θα έλεγα να ξεκαβαλικέψουνε. Τέτοια φαινόμενα πρέπει να κοπούνε άμεσα»! Τότε επιστρατεύτηκε ο Βορίδης για να πει πως ο ίδιος δεν έχει δει αλαζόνα υπουργό (καλά, ο ανανήψας τσεκουροφόρος φασίστας δεν κοιτάζεται στον καθρέφτη; Αλλος του φτιάχνει τη χωρίστρα;). Και να δώσει και… φιλοσοφική ερμηνεία μ’ εκείνο το μπλαζέ υφάκι του ξερόλα: «Ακούω τους πολίτες δεν σημαίνει ότι βαράω προσοχή. Αυτό σημαίνει ότι καταργείται η διαλεκτική σχέση με τους πολίτες. Σημαίνει ακούω, συνομιλώ, εξηγώ» (πω, ρε, τι είπε ο άνθρωπας!). Βλέποντας ο Καιρίδης ότι η υπόθεση έχει «τζόγο» επανήλθε, μετρώντας τους καβαλημένους στα δάχτυλα των δύο χεριών. Οι άνθρωποι του Κούλη ψιθυρίζουν στ’ αυτιά δημοσιογράφων πως μόλις γυρίσει από την Αμερική «θα τους κανονίσει». Οσο να πεις,… σκιάχτηκε η Ντόρα. Τίποτα δε θα κάνει ο Μητσοτάκης, εννοείται. Δεν μπορεί να παραστήσει τον αυτοκράτορα ένας πρωθυπουργός σε αποδρομή.
Κουκιά τρώει κουκιά μαρτυράει
Επανήλθε ο – πασοκιναλίστα πλέον – Αλέξανδρος Αυλωνίτης στα περί μετεκλογικών συνεργασιών. Οπως είπε, αν το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ πάρει εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση, τότε ΕΛΑΣ και Πλεύση Ελευθερίας είναι οι κυβερνητικοί εταίροι που οφείλει να αποκτήσει, επειδή πρόκειται για «όμορα κόμματα». Το πήγε και παραπέρα λέγοντας πως αν το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ πάρει τη δεύτερη θέση στις πρώτες εκλογές, οφείλει να κουβεντιάσει με ΕΛΑΣ και Πλεύση Ελευθερίας στις στις δεύτερες εκλογές. Λογικά πράγματα είν’ αυτά, αλλά είναι «εκτός γραμμής». Ανήκουν σ’ αυτά που δεν λέγονται αλλά γίνονται την κατάλληλη στιγμή. Τι να κάνει ο Ανδρουλάκης, πρέπει να τον λουστεί τον Αυλωνίτη. Γιατί προσωπικά ο ίδιος ανακοίνωσε την ένταξη του τέως κασελίστα στο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ κι έτσι και τον διώξει το επικοινωνιακό στραπάτσο θα είναι μεγάλο. Εβαλα λοιπόν τον Τσουκαλά να… νουθετήσει δημόσια τον Αυλωνίτη (χωρίς να τον κατονομάσει) με τη φράση «πρέπει να υπάρχει ενιαίος λόγος». Πρόσθεσε δε ότι «δεν υπάρχουν σενάρια για συγκυβέρνηση με το δεύτερο και το τρίτο κόμμα» και πως «το ΠΑΣΟΚ θα συγκυβερνήσει με αυτόν που θα προσαρμοστεί στο πρόγραμμά του». Μπούρδες δηλαδή. Κάτι μας λέει ότι ο Αυλωνίτης θα συνεχίσει το βιολί του. Οχι τόσο από κερκυραίικη ξεροκεφαλιά όσο γιατί ξέρει πως ο Ανδρουλάκης δεν έχει πια τα κότσια να τον διώξει.
Συζητάει ο Χασαπόπουλος με κάποια στο ραδιόφωνο του Mega: «Δεν ξέρεις ποιος είναι ο Mπι Μπι Κινγκ; Ο μεγαλύτερος τζαζίστας του κόσμου»! Φωνάζουν και τη Γιάμαλη και τη ρωτάνε αν ξέρει τον Μπι Μπι Κινγκ: «Τζαζοκατάσταση είναι»!
Ρε βούρλα, τι δουλειά έχει ο B.B. King με τη jazz; Μπλουζίστας ήταν. R&B (δηλαδή Rhythm and Blouse) έγραφε και έπαιζε ο μακαρίτης. Καμιά σχέση με τη jazz και τους κιθαρίστες της. Αλλά για εσάς, «μαύρος ήταν, τζαζ έπαιζε». Δεν είναι κακό να μην ξέρεις πως η λεγόμενη «μαύρη» μουσική έχει πολλά παρακλάδια (ακόμα και η jazz έχει τα δικά της – ουκ ολίγα – παρακλάδια, κακό είναι να παριστάνεις πως ξέρεις ,ενώ είσαι άσχετος, και εντάσσεις το R&B στη jazz. Ζώα, ε ζώα.
Αυτόν τον νοιάζει ο ντόρος
CNN, Politico και MS News προσέφυγαν σε ομοσπονδιακό δικαστήριο ενάντια στην απόφαση του Τραμπ να απαγορεύσει την είσοδο των διαπιστευμένων συντακτών τους στον Λευκό Οίκο. Ο δικαστής εξέδωσε προσωρινή διαταγή ισχύος 14 ημερών, διατάσσοντας την άρση της απαγόρευσης. Αυτό προδικάζει και την τελική απόφασή του υπέρ της μη διάκρισης των μίντια. Ο Λευκός Οίκος από την άλλη υποστηρίζει ότι το κτίριο είναι κατοικία του προέδρου και όχι δημόσιος χώρος, επομένως ο πρόεδρος μπορεί να καλεί όποιους θέλει και άλλους να μην τους καλεί! Οι δημοσιογράφοι των τριών μίντια πήγαν να μπουν και οι κάρτες τους ήταν ακόμα κατακυρωμένες. Τα τρία μίντια προσέφυγαν από κοινού και πάλι στον δικαστή, αλλά δε χρειάστηκε να βγει νέα απόφαση: οι κάρτες τους ενεργοποιήθηκαν και μπήκαν κανονικά. Κάποιοι λένε ότι ο Τραμπ έχασε. Αυτόν όμως δεν τον νοιάζουν τέτοιες ήττες. Εύκολα τις παρουσιάζει σαν ενέργειες των Dumocrats (δική του λέξη που θα τη μεταφράζαμς ως «ηλίθιοι Δημοκρατικοί») και των… κομμουνιστών, που ζηλεύουν το μεγαλείο του. Τον νοιάζει ο ντόρος, γιατί μπορεί να τον εντάξει στην προσωπική του στρατηγική που απευθύνεται στα πιο καθυστερημένα στρώματα των ΗΠΑ.
Αργησε πολύ ο Σπυράρας
Την αμαρτία μας θα την εξομολογηθούμε: δεν γνωρίζαμε ότι υπάρχει νεοδημοκράτης βουλευτής (Πιερίας) ονόματι Σπύρος Κουλκουδίνας. Εχουμε δικαιολογία, όμως. Τόσα χρόνια ο Σπύρος περνούσε κάτω από τα ραντάρ της δημοσιότητας. Μόνο τώρα, λίγους μήνες πριν από τις εκλογές αποφάσισε να μας δείξει ότι είναι Σπυράρας. Εκανε μια… οικονομική ανάλυση για Νόμπελ. Η οικονομία πάει κανόνι, είπε, γιατί η Συγγρού είναι πήχτρα στα αυτοκίνητα. Μετά άφησε το πανελλήνιον φαλακρό, διερωτώμενος ρητορικά: «Υπάρχει κανένας δείκτης που να δείχνει ότι η τιμή στη βενζίνη αυξήθηκε, μειώθηκε;». Και προτού προλάβουν να συνέλθουν οι δημοσιογράφοι, έδωσε μόνος του την απάντηση στο ιδιοφυές ρητορικό ερώτημα, με ένα βροντώδες «Κανένας»! Σπυράρα, γερά, πάρ’ τους τα μυαλά»…
Υπάρχει βέβαια και η σταθερή αξία, ο απόφοιτος ΙΕΚ Μακάριος Λαζαρίδης, ο οποίος παρενέβη στη συζήτηση του καλαμιώνα για να αποφανθεί ότι «δεν έχουμε τόσα μεγάλα φαινόμενα αλαζονείας, αλλά απουσίας». Διότι «υπάρχουν υπουργοί που στα δύσκολα της κυβέρνησης κρύβονται». Αυτουνού του έχει καθήσει στο λαιμό ο Δένδιας, που τον στραπατσάρισε πρόσφατα, απαιτώντας την αποπομπή του από εισηγητή της ΝΔ σε νομοσχέδια του υπουργείου Αμυνας. Ας πρόσεχε (ο μακάριος Μακάριος, όχι ο Δένδιας).
Αναξιόπιστος ο πορτοκαλομαλλιάς φασίστας;
Αυτή τη φορά τα πυρά δεν ήταν από τους Ιρανούς αλλά από την ιμπεριαλιστική κυβέρνηση του Βελγίου. Σε εσωτερικό έγγραφο του βελγικού υπουργείου Εξωτερικών, που αποκάλυψαν οι «Financial Times», αναφέρεται ότι οι ΗΠΑ «δεν είναι πλέον ο σύμμαχος που ήταν στο παρελθόν» και ότι οι εξελίξεις στην Ουάσιγκτον μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο ζωτικά συμφέροντα του Βελγίου και της ΕΕ. Δεν πρόκειται για αντιαμερικάνικο αλλά για αντι-Τραμπ έγγραφο, καθώς σημειώνεται πως η συνεργασία με την αμερικανική κυβέρνηση είναι «απαραίτητη», αλλά παράλληλα πρέπει να ενισχυθούν οι επαφές με το Κογκρέσο, τις Πολιτείες και τους κυβερνήτες τους, με τους αντιπολιτευόμενους Δημοκρατικούς και με τις πολιτικές δυνάμεις που ενδέχεται να διαδραματίσουν ρόλο στο μέλλον. Δηλαδή, σχέση με όλο το πολιτικό σύστημα πλην Τραμπ! Το βελγικό ΥΠΕΞ δεν διέψευσε το έγγραφο αλλά ισχυρίστηκε ότι είναι «εσωτερικό έγγραφο εργασίας» και όχι συμφωνημένη κυβερνητική στρατηγική, χωρίς να παραλείψει να τονίσει ότι η διατλαντική σχέση «αλλάζει» και αυτό πρέπει να ληφθεί υπόψη. Το βελγικό κυβερνητικό έγγραφο διαβάζεται και ως προφητεία και ευχή, κάποια στιγμή οι ίδιοι οι Αμερικάνοι να ξεφορτωθούν τον πορτοκαλομαλλιά φασίστα.
