Δύο χιλιάδες είκοσι ένα
και δεν αρκεί μόνο η πένα…
Μέσα στα τόσα ανούσια και δευτερεύοντα, ας έρθουμε στα πρωτεύοντα. Συγκεκριμένα στα πρωτεύοντα θηλαστικά και πιο συγκεκριμένα στους ανθρώπους: ας μην ξεχάσουμε ότι την προσεχή Πέμπτη (3 του Σεπτέμβρη, ιστορική μέρα για τους απανταχού δημοκράτες) κλείνει τα 73 χρόνια του ο γίγαντας του πολιτικού στίβου (έχει τρέξει στα περισσότερα κουλουάρ, αριστερά όπως κοιτάζουμε από την αφετηρία) Φώτης Κουβέλης.
Ηρθε και ο Σεπτέμβριος, πώς φεύγει κάθε μήνας!
Δες: πρώην κότες αποκτούν το βάδισμα της χήνας.
Ακίνητες, απαρασάλευτες εικόνες που κανένας χρόνος, καμιά πανδημία ή οτιδήποτε άλλο, μπορούν ν’ αλλάξουν: Θα εμφανιστούν και πάλι μαυρισμένοι (ποια ψήφος ρε;) στη βουλή και στα παράθυρα, αγελαία ή κατά μόνας, και με εμφανή τα σημάδια στέρησης της αγαπημένης τους φλυαρίας και αερολογίας, θ’ αρχίσουν να αεροκοπανάνε και να μαλώνουν σαν κοκόρια επί παντός επιστητού. Πλήττει κανείς σ’ αυτή την υπέροχη χώρα;
Τώρα θ’ ανοίξουν τα σχολειά, θ’ αρχίσουν οι δηλώσεις
της Νίκης και των συν αυτής και άντε να γλιτώσεις…
Και μέσα σ’ όλα αυτά που συνθέτουν την εικόνα του σήμερα, η έλλειψη των τιτανοτεράστιων –και χορηγών της στήλης- του παρελθόντος, καθίσταται ακόμα πιο οδυνηρή και οδύνη ρει ολούθε.
Αν δεν γνωρίζετε να ρωτάτε, γιατί η ΕλΣτατ τα καταγράφει: “Αύξηση 22,4% σημείωσε ο γενικός δείκτης κύκλου εργασιών στη βιομηχανία (σύνολο εγχώριας και εξωτερικής αγοράς) τον Ιούνιο σε σύγκριση με τον αντίστοιχο δείκτη του Ιουνίου του 2020, έναντι μείωσης 3,1% που σημειώθηκε κατά την αντίστοιχη σύγκριση του 2020 με το 2019“.
Με αφορμή την εκτέλεση –παρά τις παγκόσμιες διαμαρτυρίες- των Nicola Sacco και Bartolomeo Vanzetti στις 23 Αυγούστου του 1927. «Είναι μεγάλο κρίμα, άδικο και απάνθρωπο, να κρατούν πίσω από αυτά τα φοβερά κάγκελα εκατοντάδες κι εκατοντάδες θύματα, νέους που το μόνο σφάλμα τους είναι πως ήταν καταφρονεμένοι κι αγαπούσαν την ελευθερία της καταπιεσμένης ανθρωπότητας», δήλωσε στο δικαστήριο ο πρώτος. Και σε γράμμα του στον γιο του λίγες μέρες (18 Αυγούστου 1927) πριν από την εκτέλεσή του, σημειώνει: «Θα ‘πρεπε να το γκρεμίσουν αυτό το κτίριο και να χτίσουν στη θέση του ένα εργοστάσιο ή ένα σχολείο για να διδάσκονται μερικά από τα δύστυχα ορφανά αυτού του κόσμου. Ντάντε, στο ξαναλέω, να αγαπάς τη μητέρα σου και μην ξεχνάς ν’ αγαπάς και μένα λίγο, γιατί εγώ σ’ αγαπώ –ω μικρό μου αγοράκι- και σε σκέφτομαι τόσο πολύ. Σε φιλώ, ο πατέρας σου και σύντροφός σου».
Είκοσι χρόνια κρατάει η ιστορία (ποιο μετρό της Θεσσαλονίκης ρε;) της ζεύξης του Περάματος με τη Σαλαμίνα. Τώρα τα μαντάτα (ξανα)λένε ότι μπαίνει στην… τελική ευθεία. Μη βιάζεστε, έχει κατασκευαστικό ορίζοντα πενταετίας (μη γελάτε), αλλά το ζητούμενο είναι πόσο θα κοστίσει. Ο προϋπολογισμός είναι 350 μύρια, αλλά εμείς μιλάμε για το κόστος χρήσης από τους ιθαγενείς. Δεν μπορεί φίλε να σε πηγαίνουμε άνετο και σε πέντε λεπτά και να μην πληρώνεις. Αν δεν γουστάρεις, πάρε τα “καραβάκια του Μπουρνόβα και καρότσες της στεριάς” που λέει και το παλαιόν άσμα.
Κάπου πήρε το μάτι μας δηλώσεις του εθνοσωτήριου Σωτήρη (ένας είναι!). και σε συνδυασμό με την επανάκαμψη του Νίκου (ένας είναι κι αυτός!), νιώθουμε πλέον μια ασφάλεια, μια σιγουριά και μια αισιοδοξία για το μέλλον, τρώγοντας πλέον –και πλέων- ανέμελα melon και watermelon για όσο υπάρχουν ακόμα.
Τελειώνει το καλοκαίρι και θα μας λείψουν όλα εκείνα τα “κατατοπιστικά” άρθρα για τα οποία λέγαμε και στις αρχές του θέρους (εκ του θερισμός, που πλέον συμπεριλαμβάνει και λοιμούς και πυρκαγιές). Εκείνα που –με το αζημίωτο φυσικά- βρίσκουν κάθε χρόνο όλους τους προορισμούς “μαγικούς” και “ανεπανάληπτους“. Δεν θα μας λείψουν για πολύ όμως, καθώς θ’ αρχίσει τώρα ο αντίστοιχος νέος κύκλος των “φθινοπωρινών αποδράσεων”. Με τον δέοντα λυρισμό και ρομαντισμό βεβαίως βεβαίως.
Κοκκινοσκουφίτσα
