Αναζητείται έξοδος απ’ την προϊστορία…
«Στο Τούνεζι στη Μπαρμπαριά / μας έπιασε κακοκαιριά»… Μην ενοχλείστε συντρόφια που η Κοκκινοσκουφίτσα τραγουδάει στο δάσος (εχέσθην για τον λύκο, με το συμπάθιο). Διασκεδάζει τον πόνο της πουστην κατεχόμενη Ελλάδα έχουμε μια εκνευριστική καλοκαιρία την οποία δεν διαταράσσει τίποτε. Αλλά η βόρεια Αφρική (αφροί κει) αφρισμένο ποτάμι που δείχνει το δρόμο. «Μεγάλο ποτάμι φουσκωμένο η οργή του λαού, ποιος τη σταματάει;». Το ρίξαμε στα τραγούδια, γιατί εμείς για να δούμε δύο εκατομμύρια κόσμο στην αντίστοιχη ελληνική πλατεία Tahrir πρέπει να πιούμε όλο το Βόσπορο, που λέει κι ο Αλκίνοος (ποιας Ναυσικάς ρε;). Moo Barack, moo…
Και μιας και πήραμε σβάρνα τα τραγούδια σήμερα, ας το συνεχίσουμε λίγο ακόμα: «Οι μέρες είναι μαγικές όταν μπορούμε και γελάμε δίχως φόβο, όταν δεν έχει θάνατο του πρωινού καφέ η κουβεντούλα. Οι μέρες είναι φυλακές όταν η νύχτα πλημμυρίζει βαθμοφόρους, οι μέρες είναι φυλακές όταν χτυπάνε κάρτα οι βασανιστές. Ο χρόνος είναι μαγικός όταν δεν κρύβονται χαφιέδες στα ρολόγια, όταν γερνάμε σίγουροι με το κεφάλι στο λαιμό μας. Ο χρόνος είναι πανικός όταν ανοίγουν τα ντοσιέ οι στρατοδίκες, ο χρόνος είναι πανικός όταν μας ζώνει μια τεράστια διαταγή. Η πόλη είναι μαγική όταν φιλιόμαστε στο πάρκο δίχως φόβο, όταν δεν γίνονται έφοδοι στα καφενεία και στους σινεμάδες. Η πόλη είναι ασφυκτική όταν την πνίγουν τα εθνικά ιδεώδη, η πόλη είναι ασφυκτική όταν ξυπνάμε με εμβατήρια χακί (Η βίαιη αντίσταση είναι η μόνη ελπίδα σε μια χώρα δίχως ελπίδα και φωνή). Ωχρά Σπειροχαίτη – «Μπαλάντα για μια λυπημένη χώρα.
Ε, αρκετά, ας τελειώνουμε με τα τραγούδια εν ώρα εργασίας και ας ασχοληθούμε μ’ αυτή καθαυτή την εργασία. Και ας ευχαριστήσουμε το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας, τον φύλακα-άγγελο και παραστάτη των εργαζομένων, που διαπίστωσε ότι «η κρίση έφερε την εργασία λάστιχο». Βέέέέέβαια, το 2010 έγινε αυτό, με την κρίση. Μα το λέει και το ΣΕπΕ! Ο δε ιππουργός ιπποδομών (συγνώμη για την ορθογραφία, αλλά αν είχα διά βίου μάθηση θα βρισκόμουν by Alexis, Pretender και λοιπών πρυτάνεων και όχι εδώ), είπε ότι όσοι δεν πληρώνουν στα Μέσα Μαζικής Μετα-συγχωρήσεως είναι τσαμπατζήδες και δολιοφθορείς! Τι λέτε ωρέ πράσινε Αρκάδα των πρασίνων δασών του τραγοπόδαρου Πάνα και των πρασίνων αλόγων; Κάτι σαν τους σαμποτέρ της κατοχής δηλαδή, ε; Ναι, ως προς την κατοχή δεν έχετε άδικο, άλλωστε το μαρτυράει –εκτός πολλών άλλων– και η απειλή για αντίποινα που εκστομίσατε. Και πώς θα πηγαίνει η φάση, τρεις εκτελέσεις για κάθε τσαμπατζή; Κι ύστερα δήθεν απορείτε που μαζεύετε βρισίδια και μπάτσες από τον κοσμάκη και δεν τολμάτε να ξεμυτίσετε μόνοι… Ως αρρενωπός και ευσταλής λεβέντης που είστε, γιατί δεν πάτε να τα πείτε αυτά σε κα’να λεωφορείο ή σε κα’να καφενείο; Αφού έχετε τη «λαϊκή αποδοχή» και αφού «ο κόσμος είναι ώριμος και καταλαβαίνει»…
«Την ώρα που αεροκοπανάνε οι άρχοντες περί δημοκρατικής τάξης / ανάμεσά μας οι αμίλητοι ζούνε. / Κι όσο σαν δούλοι εμείς μένουμε σιωπηλοί / οι ηγεμόνες δυναμώνουν / ξεσκίζουν, βιάζουν, ληστεύουν / των ανυπόταχτων τα μούτρα τσαλακώνουν. / Ετούτων των αμίλητων το πετσί / περίεργα θα ’λεγες είναι φτιαγμένο. / Τους φτύνουνε καταπρόσωπο / κι αυτοί σκουπίζουνε σιωπηλά το πρόσωπο το φτυμένο. / Να αγριέψουνε δεν το λέει η ψυχούλα τους / και που το παράπονό τους να πούνε; / Απ’ του μισθού τα ψίχουλα / πώς να αποχωριστούνε; / Μισή ώρα, κι αν, βαστάει το κόχλασμά τους / μετά αρχινάνε το τρεμούλιασμά τους. / Ει! Ξυπνήστε κοιμισμένοι! / Από την κορυφή ως τα νύχια ξεσκεπάστε τους / άλλο δε μας μένει (Vladimir Mayakovsky).
Η πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά νοσηλεύεται μετά από ξυλοδαρμό από τα ΜΑΤ λέει η ανακοίνωση των γιατρών, «αισθάνθηκε αδιαθεσία και λιποθύμησε» έγραφαν για ένα ολόκληρο 24ωρο κάποιοι καθ’ υπαγόρευση κονδυλοφόροι, εκ του συρφετού των γενίτσαρων της αλητείας. Χωρίς επανόρθωση, χωρίς συγνώμη, χωρίς τσίπα. Γι’ αυτό και χωρίς έλεος οι όποιες ανταμοιβές τους αποδίδει η κοινωνία… Αν κάνουν κι αυτοί μια βόλτα έξω απ’ τα κλουβιά τους, θα καταλάβουν. Μερικοί που το τόλμησαν, πήραν μια γεύση από κρασιά, καφέδες, εδώδιμα και μπινελίκια. Φυσικά δεν θα είναι πάντα έτσι, οι προσφορές αναβαθμίζονται. Ενα παλιό συνθηματάκι των ντουβαριών της νιότης μας έγραφε «αστοί τρέμετε, η κρίση γενικεύεται»…
Κοκκινοσκουφίτσα
