Ο ταϊβανός σκηνοθέτης παρακολουθούσε για πολλά χρόνια τους ανθρώπους-πινακίδες, ανθρώπους οι οποίοι δουλεύουν κρατώντας μια διαφημιστική πινακίδα καθ’ όλη τη διάρκεια της βάρδιας τους. Στην τελευταία ταινία του, ο πρωταγωνιστής είναι ένας τέτοιος άνθρωπος-πινακίδα, που προσπαθεί να ζήσει τον εαυτό του και τα δυο του παιδιά που όλη μέρα τριγυρνούν εδώ κι εκεί και το βράδυ επιστρέφουν μαζί με τον πατέρα τους στα χαλάσματα που έχουν για σπίτι. Μια γυναίκα θα είναι αυτή που θα φέρει την ελπίδα για μια πιο ζεστή ζωή στην οικογένεια.
Ο Τσάι Μι Λιανγκ θεωρείται ένας από τους εκπροσώπους του σύγχρονου ταϊβανέζικου κινηματογράφου. Η νέα ταινία του φέρει όλα τα σημάδια υπογραφής του δημιουργού της. Ο έντονα αργός ρυθμός είναι το πιο χαρακτηριστικό. Ο θεατής καλείται μέσω της διαρκούς παρατήρησης και χωρίς άλλα εργαλεία να εισπράξει ή να επικοινωνήσει με το έργο του σκηνοθέτη που επικεντρώνεται στη βάρβαρη καθημερινότητα αυτών των ανθρώπων, των αδέσποτων σκυλιών, όπως τους παρομοιάζει και στον τίτλο της ταινίας του. Εργο σε κάθε περίπτωση απαιτητικό για κάθε θεατή.
Η νέα ταινία του Τσάι Μι Λιανγκ, όπως άλλωστε και οι προηγούμενές του, πέτυχε μια καλή πορεία στα διεθνή φεστιβάλ με κορυφαία στιγμή το Μεγάλο Βραβείο της Επιτροπής στο 70ό Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βενετίας, στο οποίο πραγματοποίησε και την παγκόσμια πρεμιέρα της.
Ελένη Π.
