Ο πολυπράγμων χιλιανός καλλιτέχνης επιστρέφει έπειτα από εικοσιτρία χρόνια πίσω από τις κάμερες στο ρόλο του σκηνοθέτη. Στα 84 χρόνια του ο Χοδορόφσκι επιλέγει να επιστρέψει στην Τοκοπίγια, το χωριό που μεγάλωσε, και να αναμετρηθεί με το παρελθόν του. Ο ίδιος συνομιλεί με το παιδί που κάποτε υπήρξε, μέσω της αφήγησης των οικογενειακών εμπειριών των παιδικών του χρόνων.
Αν και δεν μας αφορά το ψυχολογικό προφίλ του σκηνοθέτη, είναι πλέον του προφανούς ότι κάποια πράγματα από την παιδική του ηλικία δεν μπόρεσε να τα ξεπεράσει και προσπαθεί μέσω της ταινίας όχι να αλλάξει, αλλά να ξαναγράψει το παρελθόν του, όπως ο ίδιος δηλώνει. Φαίνεται ότι ένα απ’ αυτά είναι η αυταρχικότητα του πατέρα του, η οποία τον στοιχειώνει. Εκεί βρίσκει αφορμή για να κάνει και πολιτικά σχόλια, επιλέγοντας μια αντισταλινική προπαγάνδα, με τον Στάλιν πρότυπο της δύναμης για τον (αυταρχικό) πατέρα, ενώ στο τέλος εξισώνεται με τον δικτάτορα Ιμπάνες ως προς το στοιχείο αυτό.
Ο Χοδορόφσκι σκηνοθετεί ένα παραμύθι, το οποίο βέβαια είναι ο χορός της πραγματικότητας των παιδικών του χρόνων. Με αφηγηματικό τρόπο που μόνο η παράδοση της Λατινικής Αμερικής μπορεί να δώσει, η ταινία του Χοδορόφσκι είναι γεμάτη από σουρεαλιστικά και παράδοξα στοιχεία, μαγικά τρικ και χρώματα, ενώ το ιδιαίτερο χιούμορ του δημιουργού της διαφαίνεται σε όλη τη διάρκειά της.
Ελένη Π.
