Αλλη μια εξαιρετική ταινία που βγαίνει αυτή τη βδομάδα. Ενας ύμνος κι ένας φόρος τιμής σ’ όλες εκείνες τις βασανισμένες γυναίκες από τις πρώην ανατολικές χώρες που μεταναστεύουν για να γίνουν αντικείμενο αγοραπωλησίας και εκμετάλλευσης στον καπιταλιστικό παράδεισο. Σ’ αυτό το αντιρατσιστικό θρίλερ, όπου οι αιχμάλωτες γυναίκες όχι μόνο εκδίδονται αλλά εξαναγκάζονται να γεννούν βρέφη προς πώληση, μια τριανταπεντάχρονη Ουκρανή καταφέρνει να δραπετεύσει και βάζει στόχο ζωής να βρει το παιδί της που όπως πιστεύει έχει υιοθετηθεί από μια συγκεκριμένη οικογένεια. Σ’ αυτό τον αγώνα θα περάσει πολλά και θα βρεθεί για 10 χρόνια στη φυλακή…
Ο Τορνατόρε δένει με μαεστρία την πλοκή της ταινίας του, χωρίς να γίνεται ούτε μια στιγμή μελό και με παύσεις και σιωπές αφήνει το θεατή να σκεφτεί και να προβληματιστεί. Η επιδέξια κινηματογράφηση, οι θαυμάσιες ερμηνείες και κυρίως το θέμα της ταινίας συνθέτουν μια καλή στιγμή για τον ιταλικό κινηματογράφο, από τον οποίο πάντως δεν έχουν λείψει οι επιτυχίες, αν και σποραδικές τα τελευταία χρόνια.
Ελένη Σταματίου
