Πήρε μέρος σε ταινίες του Φελίνι, του Τζάρμους και του Μπλέικ Εντουαρντς. Σκηνοθέτησε ο ίδιος μερικές αρκετά καλές, όπως το «Johnny Stecchino». Μέχρι που πήρε το Οσκαρ το 1997 με το «Η ζωή είναι ωραία» και κατέληξε απλώς καραγκιόζης. Στην τελευταία του ταινία χρησιμοποιεί σαν φόντο του τον πόλεμο στο Ιράκ για να μιλήσει για μια ακόμα φορά για τον μεγάλο έρωτα της ζωής του, που προσωποποιείται στη σύζυγό του Νικολέτα Μπράσι.
Αν και μικρή σε έκταση, η φτηνιάρικη, ανόητη, επιδερμική και ηλίθια αντιπολεμική προπαγάνδα, σε συνδυασμό μ’ ένα επιδέξια καμουφλαρισμένο φιλοαμερικανισμό, είναι ικανή να εκνευρίσει κάθε στοιχειωδώς ενημερωμένο θεατή. Το μόνο που διασώζει την ταινία είναι η ειλικρινής έκφραση αγάπης του εκκεντρικού ποιητή που κάνει τα πάντα για να κατακτήσει και να διασώσει την αγάπη του. Το ερώτημα είναι αν αυτός ο λόγος και δυο τρεις καλές και αστείες ατάκες του Μπενίνι φτάνουν για να δει κανείς αυτή την ταινία.
