Ενα καταφύγιο γυναικών απειλείται με κατεδάφιση, γι’ αυτό εξήντα γυναίκες συγκεντρώνονται να το υπερασπιστούν. Μένοντας εκεί για μια εβδομάδα, οι γυναίκες (τόσο Ελληνίδες όσο και μετανάστριες) συζητούν για τις εμπειρίες τους και τον τρόπο διεκδίκησης της σωτηρίας του καταφύγιου. Η ταινία έχει δυο άξονες. Ο ένας είναι το τραύμα, περισσότερο ή λιγότερο βαθύ, που κάθε γυναίκα κουβαλά εξαιτίας της «κυριαρχίας των αντρών». Ο δεύτερος άξονας είναι το δίπολο βίας-μη βίας στους διεκδικητικούς αγώνες.
Ο σκηνοθέτης παρουσιάζει μια ταινία με αρκετά ενδιαφέροντα στοιχεία, με κυρίαρχο αυτό της εξομολόγησης και της συζήτησης πάνω στις διάφορες κακοποιήσεις που οι γυναίκες έχουν υποστεί, καθώς και στις προκαταλήψεις, τα στερεότυπα κτλ., υλικό που φαίνεται ότι έχει δουλευτεί και αυτοσχεδιαστικά. Το βασικό πρόβλημα όμως είναι ότι το ζήτημα της πατριαρχίας -και αντιστοίχως της μητριαρχίας ως αίτημα- αντιμετωπίζεται με έναν απλουστευτικό, αφελή και μανιχαϊστικό τρόπο, με αποτέλεσμα συχνά να αγγίζονται ακόμη και τα όρια του κωμικού.
Ελένη Π.
